Σχολιάζει ο Δώρος Μελιανίτης
- Αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό, εκτιμούν οι αναλυτές. Νέα πολιτικά υποκείμενα ανακατεύουν, λένε, την τράπουλα.
- Την ανακατεύουν βεβαίως, αλλά χρησιμοποιούν τα ίδια σημαδεμένα τραπουλόχαρτα.
- Γι’ αυτό και, στην πραγματικότητα, απουσιάζει η κοινωνία (δηλαδή η πολιτική) από αυτά τα εγχειρήματα και τα φέρνουν βόλτα (με το αζημίωτο πάντοτε) οι επικοινωνιολόγοι!
- Αλλά, μην ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε! Οι ηλεκτρονικές υπογραφές δεν συνιστούν ούτε διαβούλευση ούτε συμμετοχή. Για επικύρωση προειλημμένων αποφάσεων πρόκειται. Και για λογοδοσία ούτε λόγος!
- Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια. Μου φαινόταν αδικαιολόγητα αυστηρή η παλιά απόφανση ότι ο Συνασπισμός «δεν είναι κόμμα, αλλά δέκα κώλοι που ψάχνουν για καρέκλα». Ήγγικεν όμως ο καιρός της πανηγυρικής επιβεβαίωσης ότι ευρισκόμεθα σε κωλοκατάσταση.
- Και δεν επιχαίρω διόλου γι’ αυτό. Άξιοι περιφρόνησης και οικτιρμού είναι οι αυτοπροαίρετοι βαστάζοι. Η αδιαντροπιά δεν είναι εφόδιο. Κατάντια είναι.
- Στο παλιό ΠΑΣΟΚ πάλι (το ορίτζιναλ ντε) αυτά τα ζητήματα τα έχουν από καιρό λυμένα. Οι απροκατάληπτοι άνθρωποί του έχουν εγκαίρως καβαντζάρει καρέκλες σε όλους τους χώρους εξουσίας. Ό,τι και να αποφασίσει το εκλογικό σώμα, εντέλει κάποιος παντός καιρού πασόκος θα κόβει και θα ράβει.
- Στη Ν.Δ. αυτό, τουλάχιστον, το έχουν καταλάβει, κι όποιον ξεπορτίζει από το μαντρί της Χαριλάου Τρικούπη, δεν τον αφήνουν στον κακό τον λύκο, αλλά τον περιθάλπουν, διότι γνωρίζουν ότι οι εκλογές γίνονται μαζεύοντας και… ρώγες.
- Και, κυρίως, κωλοπετσώνοντας όσους καλλιεργούν τα τσιφλίκια της μαζικής «ενημέρωσης».
- Κατά τα λοιπά, μαζεύουμε από παντού σφαλιάρες. Σκέψου, δηλαδή, να μην ήμασταν και «στη σωστή πλευρά της ιστορίας»;
- Αλλά τι το κουβεντιάζουμε; Σε μια παραιτημένη κοινωνία, που έχει εμπεδώσει σαν κανονικότητα το ζόρι της επιβίωσης, έχει ακόμη πέραση το ψευτοδίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος».
- Αλλά ας ξέρουν, όσοι το καταπίνουν αμάσητο, ότι όποιος πέφτει έχει πιθανότητα να σηκωθεί. Όποιος σέρνεται, όχι!
Κάποιοι συνάνθρωποί μας ζουν από το υστέρημα κάποιων άλλων που δεν γνωρίζουμε, γιατί δεν φωτογραφίζονται όταν συνδράμουν.
- Για την ώρα το μισό εκλογικό σώμα απέχει (εξυπηρετώντας τον φτιασιδωμένο παλαιοκομματισμό) και όλοι μαζί σερνόμαστε παρακολουθώντας τον εμπαιγμό μας.
- Χάριν παραδείγματος: οι Ολυμπιακοί αγώνες (των πολυεθνικών και των αναβολικών) ήταν ένας μικρομεγαλισμός που στοίχισε πολλά σε πολλούς και μας άφησε αμανάτι μεγάλα προβλήματα, και ακόμη μεγαλύτερους εργολάβους.
- Επ’ εσχάτοις διαφημίζεται ότι οι (αγνώστου κόστους) Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, επιτέλους, συντηρούνται και αποδίδονται στους αθλούμενους πολίτες. Αυτό που δεν μαθαίνουμε οι πολίτες είναι ποιοι είχαν την ευθύνη των εγκαταστάσεων και τις άφησαν να ρημάξουν και να περιέλθουν στο Υπερταμείο που ξέρει από «αξιοποιήσεις»…
- Βεβαίως, έμεινε στη χώρα η τεχνογνωσία και η προίκα των παρακολουθήσεων. Και αυτό δεν το λες και λίγο. Μπορεί να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει, αλλά κάποιοι ξέρουν πώς και πού κοιμηθήκαμε.
- Έγραψα παραπάνω «ρημάξουν» και θυμήθηκα την εγκατάλειψη του προαστιακού σιδηροδρόμου που δυσκολεύομαι να βρω κάποιον σταθμό του όπου, λόγου χάριν, να λειτουργούν τα ρολόγια του. Σκέψου να μην είχαν προηγηθεί τα «Τέμπη»;
- Είναι ξεκάθαρο. Ταξιδεύουμε (και επιβιώνουμε) με δική μας (ατομική) ευθύνη. Ελλάδα 2.0. Πολλά μηδέν.
- Και πολλοί αποχαιρετισμοί. Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες Ελληνόπουλα προστίθενται σε όσους ήδη έχουν φύγει χτίζοντας τις ζωές τους στο εξωτερικό. Εδώ, η Ελλάδα, είναι το «χειρότερο του Ελληνισμού κομμάτι», όπως ταιριαστά είχε μελωδήσει ο κάποτε Σαββόπουλος:
- Και χαριέντως πάμε ομάδι κατά διαβόλου. «Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς. Η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς».
- Μάλιστα! Ορατή πανταχόθεν η αρνησιπατρία. Όσα την κανάκεψαν μένουν αόρατα.
- Κι ενώ εδώ θα ζούμε καταρρεύσεις / ο έξω Ελληνισμός θα προχωρεί / και φως και μουσική μιας άλλης σκέψης / στη μείζονα Ελλάδα θα εκραγεί / στους Πανέλληνες / στους Πανέλληνες.
- Είθε! Αν και οι ευχές, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν ποτέ αρκετές!
Σχόλια
