Την Τετάρτη ο πρόεδρος των ΗΠΑ έδωσε συνέντευξη στη Μιράντα Ντεβάιν, δημοσιογράφο της New York Post*. Ρωτά η Ντεβάιν:
– Το Axios ανέφερε ότι είχατε μια τηλεφωνική κλήση με τον Μπίμπι Νετανιάχου, τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, στην οποία ήσασταν θυμωμένος μαζί του. Κι ότι του είπατε «είσαι γαμημένος τρελός» και «τι στο διάολο κάνεις ενώ εγώ σε βοήθησα να μείνεις έξω από τη φυλακή». Είναι αλήθεια; Του μιλήσατε μ’ αυτόν τον τρόπο;
Απαντά ο Τραμπ:
– Το έκανα. Δεν θα έλεγα ότι ήμουν θυμωμένος. Αλλά με ενόχλησε κάπως η συνεχής σύγκρουσή του με τον Λίβανο, καταλαβαίνεις; Σε κάποιο σημείο Μπίμπι, του είπα, πρέπει να το σταματήσουμε αυτό. Αλλά έχω μια πολύ καλή σχέση, τα πήγαμε καλά μαζί… Να σας πω το εξής: εάν δεν ήμουν εγώ, σήμερα δεν θα υπήρχε Ισραήλ.
Πάνω στην απελπισία του, ο Αμερικανός πρόεδρος λέει και αλήθειες. Για παράδειγμα ότι η εισβολή του παρακράτους στον Λίβανο στρέφεται συνολικά ενάντια σε αυτή τη χώρα, την οποία έχει επανειλημμένα επιχειρήσει να «ενσωματώσει». Άλλωστε στην πρώτη ισραηλινή κατοχή του νότιου Λιβάνου (1982-2000) δεν υπήρχε Χεζμπολά. Η Χεζμπολά γεννήθηκε ακριβώς εξαιτίας αυτής της κατοχής. Τώρα το παρακράτος έχει καταλάβει το 20% του εδάφους του Λιβάνου και έχει μετατρέψει σε πρόσφυγες 1,2 εκατομμύρια Λιβανέζους. Αυτό είναι ένα «δευτερεύον» μέτωπο σε σχέση με το κεντρικό σήμερα, το Ιράν. Είναι όμως βασικό για τη συμμορία Νετανιάχου καθώς, συνεχίζοντας την εισβολή, την κατοχή και το μακελειό στον Λίβανο, δυσκολεύει οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν – που είναι ο εφιάλτης της.
Η Τεχεράνη ανακοίνωσε ότι διέκοψε κάθε διαπραγμάτευση με την Ουάσινγκτον ενόσω δεν εφαρμόζεται πραγματική εκεχειρία στον Λίβανο και στη Γάζα. Την επόμενη μέρα ο Τραμπ είπε ότι επιχειρεί «να διαχωρίσει το άνοιγμα του Ορμούζ από τις εχθροπραξίες στον Λίβανο», με τον Ιρανό ΥΠΕΞ Αραγτσί να επιβεβαιώνει έμμεσα ότι ξανάρχισαν οι επαφές, αλλά ότι «δεν έχει σημειωθεί καμία πραγματική πρόοδος». Στο μεταξύ η κυβέρνηση του Λιβάνου, που εξακολουθεί να «διαπραγματεύεται» με τους εισβολείς υπό την αιγίδα των ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον, συμφώνησε εκ νέου (και μάλιστα ακριβώς τη στιγμή που οι εισβολείς δολοφονούσαν κι άλλους αμάχους, διασώστες κ.λπ.) ότι… πρέπει να διαλυθεί η Χεζμπολά. Προφανώς η διεφθαρμένη λιβανέζικη ελίτ εκτιμά ότι, πουλώντας τον Λίβανο στο παρακράτος, η ίδια θα μπορέσει να συνεχίσει το πάρτι.
Επί του πεδίου όμως οι στρατιωτικές επιτυχίες πληρώνονται ακριβά από τους εισβολείς. Τους διευκολύνει βέβαια η διατεταγμένη και διαρκής φυγή του επίσημου λιβανέζικου στρατού μπροστά στην ισραηλινή προέλαση, που μεταξύ άλλων ενισχύει τη γενικευμένη πια απονομιμοποίηση της φιλοδυτικής κυβέρνησης. Αλλά η αντίσταση, ριζωμένη στον πληθυσμό και υποστηριζόμενη πλέον και από μεγάλο τμήμα των χριστιανών (εξ ου και οι πρόσφατες ισραηλινές απειλές εναντίον συγκεκριμένα του χριστιανικού πληθυσμού), τους προκαλεί βαριές απώλειες. Αυξάνονται έτσι οι αμφιβολίες εντός της σιωνιστικής ελίτ σχετικά με το αν η εισβολή θα στεφθεί από επιτυχία σε βάθος χρόνου. Τους φοβίζουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, καθώς τόσο το 2000 όσο και το 2006 ο πάλαι ποτέ «ανίκητος» κατοχικός στρατός αναγκάστηκε να φύγει από τον Λίβανο με την ουρά στα σκέλια. Άραγε φεύγοντας θα πάρει μαζί του και τους Λιβανέζους δοσίλογους;
* www.youtube.com/@PodForce1 (3/6/2026).
