Του Αριστοτέλη Γ. Καλλή
Πολλές φορές, λόγω του ότι διαβάζω ή γράφω κάποιο άρθρο, ξημερώματα πριν μεταβώ στην κυρίως εργασία μου, γίνομαι μάρτυρας (λόγω του ότι οι κάδοι σκουπιδιών βρίσκονται ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας), του αγώνα που δίνουν με κρύο, ζέστη, χιόνι, ή βροχή, οι συμπαθείς πάντα υπάλληλοι καθαριότητας του Δήμου Νεμέας, για να κρατηθεί η πόλη καθαρή.
Είναι η ώρα που οι περισσότεροι εξ ημών βρισκόμαστε στην αγκαλιά του Μορφέα απολαμβάνοντας λίγη ώρα ακόμη σπιτικής θαλπωρής πριν βγούμε στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς όπου όλα βαίνουν καλώς… προς το χειρότερο.
Αντί λοιπόν, αυτοί ειδικά οι εργαζόμενοι να χαίρονται και να απολαμβάνουν τον σεβασμό, την εκτίμηση και την αναγνώριση από μέρους της Πολιτείας του σημαντικού τους έργου (εγώ τους ονομάζω εργάτες πολιτισμού) πολλές φορές αντιμετωπίζουν την απαξίωση, την αδικία, αλλά και τον εμπαιγμό από πλευράς των κυβερνήσεων που με τις απαράδεκτες οκτάμηνες συμβάσεις εργασίας τους αντιλαμβάνονται ως πολίτες β΄ κατηγορίας, με αποτέλεσμα μια «ωραία»… μέρα εκεί όπου έχουν βρει τον βηματισμό τους, τους πετάνε στον δρόμο χωρίς προοπτική και μέλλον, ιδιαίτερα δε αν ανήκουν σε ηλικιακές ομάδες που είναι αδύνατον να αποκατασταθούν επαγγελματικά (φαινόμενο ηλικιακού ρατσισμού).
Από την άλλη οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις ομιλούν σκίζοντας τα ιμάτια τους, για υπογεννητικότητα, για μείωση του πληθυσμού, για κρίση του θεσμού της οικογένειας χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα ως συνήθως.…
ΓΙΑ ΑΥΤA λοιπόν τα αυτονόητα, πέντε (5) αξιόλογοι Νεμεάτες που αποδεδειγμένα έχουν προσφέρει τα μέγιστα στην καθαριότητα τού Δήμου Νεμέας, εδώ και πολύ καιρό, έχουν εμπλακεί σ’ έναν δικαστικό αγώνα με δικά τους έξοδα, για να διατηρήσουν τις θέσεις εργασίας τους με ένα κράτος που νομοθετεί, κατά περίπτωση και κατά παραγγελίαν, όχι για την ευημερία, αλλά για την εξόντωση και τιμωρία των πολιτών (αντίθετα βεβαίως απ’ ό,τι συμβαίνει για την ευημερία των βουλευτών, υπουργών, γραμματέων οργανισμών και λοιπών καρεκλοκένταυρων βλπ. ενδεικτικώς το περί ευθύνης υπουργών, σε νομικό-οικονομικό επίπεδο).
Σ’ αυτή λοιπόν τη Μάχη τού αυτονόητου πρωταγωνιστούν σήμερα οι εργαζόμενοι της Νεμέας που είναι οι εξής: 1) Ανδριάνα Χρόνη, 2) Κώστας Μπενέκος, 3) Τάκης Σπηλιόπουλος, 4) Χρήστος Χρυσικόπουλος, 5) Δημήτρης Αυγέρης (για την ιστορία ο Δ. Αυγερης είναι συγγενής του μεγάλου Αθηναίου Ήρωα Αυγέρη, δολοφονημένου από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, πού ήταν πρώτος ξάδερφος του παππού του… Όπως φαίνεται η οικογένεια Αυγέρη θα πρωταγωνιστεί πάντα σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας στον αγώνα ενάντια στο άδικο).
Οι πέντε (5) αυτοί Νεμεάτες εργαζόμενοι, παρά το γεγονός ότι έχουν δικαιωθεί πρωτόδικα έχουν να αντιμετωπίσουν την κατάπτυστη «Διάταξη Βορίδη» (όποια πέτρα κι αν σηκώσεις είναι από κάτω ο συγκεκριμένος,όπως κάποτε ο άλλοτε ο Ευάγγελος Βενιζέλος) που επιβάλλει την υποχρεωτική άσκηση έφεσης από τις δημοτικές αρχές κατά πρωτόδικων δικαστικών αποφάσεων όταν αυτές αποφασίζουν υπέρ συμβασιούχων εργαζομένων που διεκδικούν μετατροπή της εργασιακής τους σχέσης, ή άλλες σχετικές διεκδικήσεις.
Ο Δήμος δε, αν δεν κάνει έφεση αντιμετωπίζει (άκουσον άκουσον!) «Παράβαση καθήκοντος με δόλο» (ο κύριος Βορίδης το μόνο που δεν έχει προβλέψει, είναι η εκτέλεση με λιθοβολισμό σε κοινή θέα, του Δημάρχου και του Δημοτικού Συμβουλίου).
Ο ν.4915/2022 (Διάταξη Βορίδη) τροποποίησε το άρθρο 72 του ν.3852/2010 (Καλλικράτης) που εγγυόταν την αυτονομία του εκάστοτε Δήμου.
Όλα αυτά βεβαίως, θυμίζουν άλλες σκοτεινές περιόδους της ελληνικής ιστορίας, που για τον «κύριο» Βορίδη (άμεσα συνδεδεμένο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ), ήταν και είναι πρότυπο όπως φαίνεται…
Αυτή η διάταξη πού περιορίζει την αυτοτέλεια των ΟΤΑ, δημιουργεί νομικό / διοικητικό κίνδυνο για αιρετούς, επιβαρύνει οικονομικά τους δήμους (δικαστικά έξοδα), δημιουργεί χωρίς να επιδιώκεται πρόβλημα σε ανθρώπινο επίπεδο ανάμεσα στον Δήμαρχο, το Δ.Σ. και τους εργαζόμενους.
Κυρίως όμως καταστρέφει την ζωή των άμεσα ενδιαφερομένων, οικονομικά, κοινωνικά, ηθικά οδηγώντας τους στο περιθώριο αδίκως γιατί όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Νεμέας, καλύπτουν πάγιες ανάγκες του Δήμου.
Κι ενώ υπάρχει θετική ομόφωνη απόφαση Δημάρχου, Αντιδημάρχων, Δ.Σ. συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης υπέρ των εργαζομένων, κόντρα στην κατάπτυστη Διάταξη Βορίδη, θα πρέπει να αντιδικήσουν χωρίς λόγο και αιτία αφού είναι αναγκαίοι και απαραίτητοι για την λειτουργία του Δήμου.
Απόδειξη είναι ότι και ο Δήμαρχος κ. Κων/ος Φρουσιος και ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας κ. Σωτήρης Σκάζας είναι μάρτυρες υπεράσπισης γιατί στη συνείδησή τους το ηθικόν είναι ανώτερο του υποτιθέμενου κατά παραγγελίαν, «νόμιμου».
Η ΙΣΤΟΡIΑ αυτή ξεκίνησε την περίοδο του Covid-19 στα πλαίσια ενίσχυσης των αναγκών του Δήμου Νεμέας για να αντιμετωπισθεί η πανδημία, όπου οι εργαζόμενοι με κίνδυνο της υγείας τους, τότε έδωσαν επάξια τη μάχη τους, όπως οι γιατροί και άλλοι κλάδοι. Τότε, από τα Μέσα Ενημέρωσης και τις κυβερνητικές αρχές, οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονταν ως Ήρωες (που αντικειμενικά ήταν) σήμερα είναι υπό διωγμόν από τους αρμόδιους που τώρα… έγιναν αρμοδίως αναρμόδιοι… ως προς το θέμα της πρόσληψής τους…
Δύο μέρες πριν τη λήξη της σύμβασής τους έρχεται εντολή από τον υπουργό τότε Βορίδη, να παραταθεί για ακόμη τρεις μήνες η σύμβαση, επειδή υπήρχε ακόμη το πρόβλημα λόγω Covid-19 (πολλοί εργαζόμενοι τότε του Δήμου Νεμέας, αρρώστησαν επειδή δεν υπήρχαν και τα απαραίτητα μέσα προφύλαξης, στολές κ.λπ.).
Ακολούθησαν άλλες δύο δίμηνες παρατάσεις της συμβάσεως με το ίδιο σκεπτικό μέχρι το τέλος του Μαΐου 2022. Το νομικό όμως πλαίσιο ορίζει ότι οι επαναλαμβανόμενες παρατάσεις της σύμβασης πέφτουν επάνω σε νομικό πλαίσιο που καθιστά τις έως τότε συμβάσεις από ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου (Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Δίκαιο) και για να βγει η κυβέρνηση από το αδιέξοδο γεννήθηκε ένα ανθρωποφάγο τερατώδες νομικό πλαίσιο, η περιβόητη «Διάταξη Βορίδη» όπου βεβαίως θα θυσιάζονταν οι εργαζόμενοι (αυτό ήταν και το ευχαριστώ των αρχών και του υπουργού, στους ανθρώπους που έδωσαν την ψυχή τους για την περίοδο της πανδημίας με κίνδυνο τής ζωής τους)…
Εν ολίγοις δηλ. Ψεκάστε – Σκουπίστε – Τελειώσατε… Ποιους άλλους θα μπορούσαν να εκπαραθυρώσουν από τους συνήθεις υπόπτους που δεν ήσαν άλλοι από τους εργαζομένους (συνήθης πρακτική των κυβερνήσεων και ιδιαίτερα αυτής);
Και έτσι εγένετο το προβλεπόμενο σκότος, κομμάτι του εργασιακού μεσαίωνα που ισχύει… Λες και δεν επρόκειτο για ανθρώπους αλλά για πράγματα (res) όπως έλεγαν και οι Ρωμαίοι… τους δούλους της εποχής…
Το πλαίσιο αυτό όριζε ότι ο κάθε οργανισμός που είχε προσλάβει εργαζόμενους (βλπ. Δήμος) την περίοδο Covid-19, ήταν υποχρεωμένος αν αντιδρούσαν οι εργαζόμενοι ζητώντας αλλαγή εργασιακού πλαισίου βάση του νόμου (αορίστου χρόνου δηλ.) να εξαντλούν όλα τα ένδικα μέσα για να εξασφαλίσουν την απόλυσή τους, διαφορετικά θα είχαν επιπτώσεις-κυρώσεις οι Δήμαρχοι και οι υπεύθυνοι τού οργανισμού (δηλ. παράβαση καθήκοντος με δόλο).
ΑΥΤO το Αίσχος, αυτό το νομικό έκτρωμα, αντιπροσωπεύει σήμερα το ελληνικό κράτος, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουν ότι σε λίγα από σήμερα χρόνια θα υπάρχει Ελλάδα χωρίς Έλληνες, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα υπάρχει μια Ελλάδα όπου οι Έλληνες θα είναι η μειοψηφία…
Η προοπτική θα έχει να κάνει με γερασμένους ανασφάλιστους Έλληνες με συμβολικά επιδόματα, χωρίς σπίτι περιουσία και περίθαλψη (το δημογραφικό βλέπεις πρόβλημα είναι μια βόμβα στα θεμέλια του ελληνικού κράτους, ή τέλος πάντων ότι έχει απομείνει απ’ αυτό).
Οι ανθρωποφύλακες της… «αναπτυξιακής» αυτής περιόδου όπου ευημερούν οι αριθμοί και δυστυχούν οι άνθρωποι, διώχνουν τους εργαζόμενους, κατάσχουν τα σπίτια και τις περιουσίες αυτών, γίνονται με τις επιπόλαιες πολιτικές αποφάσεις τους, η αιτία μετανάστευσης των νέων επιστημόνων, και όχι μόνο, διαλύουν τον δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας, και της Υγείας, διαλύουν Αγρότες, Εμπόρους, Κτηνοτρόφους, εκποιούν την δημόσια περιουσία σ’ ένα σύστημα αναξιοκρατίας και διαφθοράς, και όλα αυτά τα ονομάζουν «Ανάπτυξη»…
Έλεος πια! Έως εδώ και μη παρέκει! Κάτω τα χέρια από τους εργαζόμενους της Νεμέας! Αυτή η Ελλάδα, δεν είναι η δική μας Ελλάδα.
Επειδή λοιπόν η αδικία έγινε νόμος του κράτους, η αντίσταση πλέον γίνεται υποχρέωση έναντι των νέων γενεών που ακολουθούν και δεν ευθύνονται σε τίποτα για το σημερινό κατάντημα. Ο Αγώνας συνεχίζεται για τη Δημοκρατία, την Ισότητα, την Αξιοκρατία, την Ελευθερία, τη Δικαιοσύνη, τη Εθνική Ανεξαρτησία.
* Επ. Πρ. Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας, πτ. Πολιτικού Τμήματος Νομικής Σχολής Αθηνών nemeahistory.blogspot.com Ή… ένας πολίτης μιας κατεχόμενης χώρας
