Γράφει ο Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Μερικές σκέψεις, με αφορμή την ολική καταστροφή του 70% του Νεμεάτικου κάμπου (του μεγαλύτερου των Βαλκανίων που αριθμεί 25.000 στρέμματα), από τον παγετό της 3ης και 4ης Μαΐου 2026, σε δύο διαδοχικά κύματα, (αποτελεί πρωτόγνωρο φαινόμενο, χωρίς ιστορικό προηγούμενο, που έκαψε τη νεαρή βλάστηση των κλιμάτων), και που οδηγεί πλέον μια ολόκληρη περιοχή σε οικονομικό αδιέξοδο και μαρασμό, αφού και τα δύο προηγούμενα χρόνια λόγω ξηρασίας και άλλων δυσχερών συνθηκών (φορολογία, υψηλό κόστος παραγωγής, ανεξέλεγκτες εισαγωγές, καθυστερήσεις πληρωμών του προϊόντος, αλλά και των επιδοτήσεων) είχαν συμβάλλει σε αρνητικό ισοζύγιο (αιτίες που δικαιολογούν και τις γενικευμένες κινητοποιήσεις).
Η Νεμέα είναι εδώ και πολλά χρόνια ο επιβεβλημένα κοιμώμενος και περιθωριοποιημένος Γίγαντας (παρά τις απεριόριστες δυνατότητες και προοπτικές) που στηρίζεται σε ένα μοναδικό προϊόν (Φλιάσιος – Αγιωργίτικος Οίνος ανελλιπώς από τα χρόνια του Ομήρου έως τα σήμερα), σε ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον και σε πολλά σημεία αναφοράς αρχαιολογικού και ιστορικού ενδιαφέροντος (62 στο σύνολο) βεβαίως αναξιοποίητα όπως συμβαίνει σε όλην την επικράτεια πλην μεμονωμένων φωτεινών εξαιρέσεων (βλπ. Μουσείο Αρχαίας Νεμέας, Ναός τού Διός, αρχαίο στάδιο διεξαγωγής των Νέμεων αγώνων, με την συμβολή τού αρχαιολόγου Σ. Μίλλερ και ιδιωτικών κεφαλαίων).
Για την ύπνωση αυτού του Γίγαντα, ευθύνη φέρει ένα πολιτικό – επιχειρηματικό – τραπεζικό κατεστημένο που κυβερνά δυστυχώς όλη τη χώρα και που σε πρώτη φάση περιθωριοποιεί και παροπλίζει ενεργές δυνάμεις που δεν ορίζονται από κόμματα και συμφέροντα και που θα μπορούσαν ενωμένες να προσφέρουν μια βιώσιμη ανάπτυξη κι ένα μέλλον αξιοπρεπές τουλάχιστον στους νέους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν και να προσφέρουν στον τόπο τους επενδύοντας σ’ αυτόν ό,τι έχουν και δεν έχουν.
Στο μεταξύ, σιγά αλλά σταθερά «κατακτάται» από εξωγενείς δυνάμεις, που αγαπούν τη Νεμέα όχι για αυτό που είναι, αλλά για αυτό που επιδιώκουν να είναι και μπορούν να πάρουν απ’ αυτήν… χωρίς συναισθηματικούς δεσμούς, ιστορική συνείδηση τής ταυτότητας τής περιοχής και ενδυνάμωση τής κοινωνικής αλληλεγγύης που θα έδινε έναν ανθρώπινο χαρακτήρα στη διαδικασία της παραγωγής και του μέλλοντος τών νέων Αγροτών που πασχίζουν να επιβιώσουν πλέον σε ένα εχθρικό περιβάλλον.
Παράλληλα, η σταδιακή εξαθλίωση και μείωση ενός στρατού αμπελοκαλλιεργητών (με υψηλή τεχνογνωσία) λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής και της ανύπαρκτης πολιτικής για τον πρωτογενή τομέα από την κεντρική εξουσία (βλπ. Αθηνοκεντρικό κράτος) και την περιφερειακή αντιστοίχως, που ουσιαστικά δεν θέλουν να υπάρχει (βλπ. Συμφωνία Μερκοσούρ, Ουκρανίας, Ινδιών, προώθηση μεταλλαγμένων χωρίς σήμανση, νέα ΚΑΠ) οδηγούν σε μια αρνητική προοπτική προσπάθειες και θυσίες που ξεκινούν από την αρχαιότητα (Φλιάσιο πεδίο ‒ Φλιάσιος Οίνος), και φτάνουν μέχρι σήμερα (Αγιωργίτικος Οίνος) που το περιβάλλον είναι ρευστό λόγω των διεθνών συγκυριών και του διεθνούς ανταγωνισμού που προωθεί τις μεγάλες ιδιοκτησίες και αντιμετωπίζει τον Άνθρωπο, ως το περιττό σκεύος της ιστορίας (βλπ. τεχνητή νοημοσύνη, μονοπώλια, καρτέλ, εργασιακός μεσαίωνας, κράτη και κυβερνήσεις υποχείρια ιδιωτικών συμφερόντων).
Η λύση ακόμη (και όχι για πολύ) είναι στα χέρια των πολλών μικρών ιδιοκτητών-καλλιεργητών που είναι επιτακτική ανάγκη να ενώσουν τις δυνάμεις τους (η ισχύς εν τη ενώσει) ώστε να ενδυναμωθεί το συνεταιριστικού πνεύμα και κίνημα (κοινές αγορές, κοινή καλλιέργεια, συντονισμένες κινήσεις μέσω ενός οργάνου χωρίς κυβερνητικές ή κομματικές εξαρτήσεις), γιατί αν συνεχιστούν τα πράγματα κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε σίγουρα κάποτε θα υπάρξει μεγάλη ανάπτυξη στην περιοχή, αλλά τότε δυστυχώς η Νεμέα… δεν θα ανήκει στη Νεμέα και οι Νεμεάτες αμπελοκαλλιεργητές που με το δικό τους αίμα φτιάχτηκε ένα όνομα σύμβολο στον οινικό κόσμο, θα είναι ξένοι στον τόπο τους… και εργάτες γης στα δικά τους χωράφια.
Αν αυτό θέλουμε,ας γίνει.
Αν όμως, όπως είναι και το σωστό, θέλουμε να είμαστε κυρίαρχοι στη γη και τη ζωή μας, ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας, για να μην έχει η περιοχή, αλλά και η χώρα μας, μονάχα ένα ένδοξο παρελθόν, αλλά και ένα βέβαιο μέλλον!
Το αυτό συνέβη και το 1937 κάτω από άσχημες οικονομικές συνθήκες, όταν μια ομάδα 70 φωτισμένων Αγροτών της Νεμέας ένωσαν τις δυνάμεις τους και δανείστηκαν ένα αρχικό κεφάλαιο από την Αγροτική Τράπεζα υποθηκεύοντας σπίτια και περιουσίες για να υλοποιήσουν το όραμά τους και να δημιουργήσουν τον θρυλικό πλέον Αγροτικό Οινοποιητικό Συνεταιρισμό Νεμέας.
Σήμερα 89 χρόνια μετά, αυτές οι Ηρωικές μορφές απ’ το χθες δείχνουν ξανά τον δρόμο εξόδου από ένα μόνιμο και διαρκές αδιέξοδο που οδηγεί στον αφανισμό των μικρών ιδιοκτητών και στον έλεγχο της συνολικής παραγωγής από μεμονωμένα πολυεθνικά συμφέροντα.
Σήμερα 89 χρόνια μετά ήρθε η στιγμή για να αποδείξουμε τίνος απόγονοι προγόνων είμαστε, γιατί η Νεμέα είναι η ψυχή μας, η καρδιά μας, όλο μας το «είναι», ένα παιδί που αρνείται να γεράσει, ένα δάκρυ απελπισίας αλλά και χαράς, πού ενώνεται με τα αγιασμένα χώματα τού τόπου μας για να γίνει οργή, δημιουργία, πάθος για ζωή, μέλλον για τις νέες γενιές που ακολουθούν και που ούτε συνέφαγαν με απατεώνες, ούτε συνέπραξαν στην καταστροφή και στον οικονομικό μαρασμό τής χώρας.
