Στο στρατόπεδο των πολέμιων του «λαϊκισμού και της τοξικότητας» συμπαρατάχθηκε για μια ακόμη φορά η Λιάνα Κανέλλη. Στον πάντα φιλόξενο ΣΚΑΙ δήλωσε αναφερόμενη στην περιπέτεια της υγείας του Γ. Μυλωνάκη, που παραμένει διασωληνωμένος στη ΜΕΘ μετά από ανεύρυσμα, είπε χαρακτηριστικά πως καταλαβαίνει «τι πάει να πει να πάθεις εγκεφαλικό από φούσκωμα προσωπικό, από κακοήθη μανταλάκια». Για ακόμη μια φορά μετά τα «ξυλόλια-ποπόλια-ζητόλια» και το «καθαρτήριο πυρ Κοβέσι», η Λιάνα Κανέλλη, επιλέγει να τοποθετηθεί σε πρωτοφανή συντονισμό με την κυβερνητική γραμμή. Θυμίζουμε ότι σε ένα κρεσέντο χυδαίας εργαλειοποίησης, εν μέσω της συζήτησης για το κράτος δικαίου, λίγες μόνο μέρες πριν ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, έσπευσε να βγάλει το «επιστημονικό» πόρισμα για τον Γ. Μυλωνάκη, βρίσκοντας την αιτία, στην «τοξικότητα» και τον «δολοφονικό βούρκο».
Τι είναι αυτό που οδηγεί τη Λ. Κανέλη σε τέτοιου τύπου τοποθετήσεις; Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι απλά η ανθρωπιά που δεν αντέχει τον «τοξικό» πολιτικό διάλογο. Δεν μπορούμε να δεχτούμε πως δεν αντιλαμβάνεται τον αντίκτυπο που έχουν αυτού του τύπου οι δηλώσεις στην διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος. Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι προσωπικές απόψεις, ή φραστικά «λάθη», και όχι μέρος της γραμμής και της επικοινωνιακής τακτικής του ΚΚΕ.
Η Λιάνα Κανέλη και το ΚΚΕ (γιατί αλλιώς είτε θα είχε διαγραφεί η Λ. Κανέλλη από την κοινοβουλευτική του ομάδα είτε θα υπήρχε κάποιος έστω διαχωρισμός) επιχειρεί να χαράξει σαφή διαχωριστική γραμμή από κάθε τι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «λαϊκισμός», υιοθετώντας, έστω και αποσπασματικά, στοιχεία της κυρίαρχης ρητορικής. Με αυτόν τον τρόπο, το ΚΚΕ εμφανίζεται ως δύναμη «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης, που δεν εντάσσεται στο «αντισυστημικό μέτωπο». Μια τέτοια στάση (όσο κι αν ντυθεί με επαναστατικό ή ταξικό μανδύα) συμβάλλει αντικειμενικά στη διατήρηση της πολιτικής αντιπαράθεσης εντός ελεγχόμενων ορίων. Η μετατόπιση της συζήτησης από τις πολιτικές ευθύνες στην «τοξικότητα» του λόγου λειτουργεί αποσυμπιεστικά για την κυβέρνηση, ενώ περιορίζει την ανάπτυξη πιο συγκρουσιακών μορφών κριτικής.
Αν αυτό δεν είναι στήριγμα της κυρίαρχης γραμμής, τότε τι είναι; Μια πολιτική «πατερίτσα» που, συνειδητά ή μη, ανακουφίζει το Μαξίμου από την πίεση που θα όφειλε να δέχεται.
