Το νησί της Καραϊβικής υποφέρει, και προετοιμάζεται για τα χειρότερα. Η κοινωνία ακόμη αντέχει. Λίγοι από τους Κουβανούς που βίωσαν την προεπαναστατική Κούβα είναι ακόμη ζωντανοί, αλλά ακόμη λιγότεροι είναι όσοι θέλουν να δουν την πατρίδα τους να γίνεται ξανά ο μεγαλύτερος οίκος ανοχής των ΗΠΑ. Είναι όμως εξαντλητικός ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς επαρκή τροφή, χωρίς φάρμακα… Η πρόσφατη άφιξη ενός ρωσικού τάνκερ με πετρέλαιο δίνει ανάσα για μερικές μόνο μέρες. Είχαν προηγηθεί τέσσερις αποστολές βοήθειας από το θαρραλέο Μεξικό, κι αυτό ήταν όλο εδώ και μήνες. Θα χρειαζόντουσαν πολύ περισσότερα και από πολύ περισσότερους για να αντιμετωπιστεί έμπρακτα, από ένα μέρος έστω του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου, η ακραία ασφυξία που επιβάλλουν οι ΗΠΑ.
Τα κινήματα αλληλεγγύης κάνουν ό,τι μπορούν, στέλνοντας τα πλοιάρια του στολίσκου Nuestra America με ανθρωπιστική βοήθεια, και πραγματοποιώντας κινητοποιήσεις όπως η παγκόσμια ημέρα φεμινιστικής αλληλεγγύης, την οποία διοργάνωσε η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών σε πολλές χώρες (χιλιάδες διαδήλωσαν και στην Αβάνα). Αλλά όλοι καταλαβαίνουν ότι αυτά δεν αρκούν, ιδίως όταν η ταπεινωμένη από το Ιράν διοίκηση Τραμπ αναζητά απεγνωσμένα έναν «θρίαμβο». Σε συνέντευξή του στο Newsweek αυτήν την εβδομάδα, ο Κουβανός πρόεδρος Ντίαζ-Κανέλ είπε χαρακτηριστικά: «Πάντα θα προσπαθούμε να αποφύγουμε τον πόλεμο. Πάντα θα εργαζόμαστε για την ειρήνη. Αλλά αν υποστούμε στρατιωτική επίθεση, θα αμυνθούμε. Κι ας πέσουμε στη μάχη: το να πεθάνεις για την πατρίδα είναι ζωή»… Ενδιαφέρον παρουσιάζουν όμως και οι πολλαπλασιαζόμενες δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων που δεν ανήκουν στην κρατική ή κομματική ηγεσία, όπως του τραγουδιστή Ραουλίτο Τόρες:
«Η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στην Κούβα δεν ήταν ποτέ κάτι κρυφό, αδερφέ μου: θέλουν να την πνίξουν, να τη στραγγαλίσουν, να την οδηγήσουν στην κατάρρευση μέσω της πείνας και των ελλείψεων. Ακόμα και οι γάτες στο Μαλεκόν το ξέρουν αυτό. Αλλά αυτό που ο τραμπισμός τελειοποίησε το 2026 είναι μια μηχανή αργής εξόντωσης που δεν κρύβεται πλέον πίσω από ευφημισμούς. Διακοπές ρεύματος που καίνε το ψυγείο σου και δοκιμάζουν την υπομονή σου, κυνήγι των γιατρών που σώζουν ζωές σε όλο τον κόσμο, απειλές εισβολής. Θέλουν να κάνουν τον μέσο Κουβανό να αιμορραγήσει, να λυγίσει, να πέσει στα γόνατα και να ζητήσει συγχώρεση. Όχι, αυτό δεν είναι πια πολιτική, είναι νεκροφιλία. Ο κουβανικός λαός, αδερφέ μου, αυτός που άντεξε την Ειδική Περίοδο τρώγοντας νερό με ζάχαρη, αυτός που συνεχίζει να χτίζει σχολεία ενώ ο αποκλεισμός εμποδίζει ακόμη και την άφιξη φαρμάκων για παιδιά με καρκίνο, δεν χρειάζεται μαθήματα ελευθερίας από εκείνους που ονειρεύονται να τον δουν να ματώνει».
