Ουκρανία, Ρωσία, Κριμαία

Ο φάκελος συγκεντρώνει κείμενα του Δρόμου για την Ουκρανία, τη Ρωσία και την Κριμαία, από το 2010 έως σήμερα. Ένα άρθρο του 2014 ανατρέχει στις ιστορικές καταβολές του διχασμού: στον κοινό πρόγονο Ρώσων, Ουκρανών και Λευκορώσων, τους Ρως του Κιέβου, και στη Γαλικία του 19ου αιώνα ως κοιτίδα του εθνικισμού των «Ουκρανόφιλων». Από τα χρόνια πριν από την κρίση, ο Θανάσης Αυγερινός γράφει για τη συμφωνία Μεντβιέντεφ και Γιανουκόβιτς που παρέτεινε την παραμονή του ρωσικού στόλου στην Κριμαία ως το 2042, και ο Ηλίας Σταθάτος για την είσοδο του νεοφασιστικού «Σβαμπόντα» στη Βουλή το 2012, με 10,4% και 37 βουλευτές.

Η κρίση του 2014 καλύπτεται από πολλές πλευρές. Ο Γιώργος Τσίπρας περιγράφει την Ουκρανία ως σχοινί σε μια διελκυστίνδα ανάμεσα σε Ρωσία, ΗΠΑ και Γερμανία. Ο Ρώσος αριστερός διανοούμενος Μπόρις Καγκαρλίτσκι σχολιάζει τα γεγονότα από το Μαϊντάν ως τον πόλεμο στις Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ και, σε συνέντευξή του, υποστηρίζει ότι η εξέγερση στα ανατολικά στρεφόταν ενάντια στο ΝΑΤΟ, τους νεοφιλελεύθερους και τους ολιγάρχες. Ο Ismael Hossein-Zadeh εξετάζει τον ρόλο των Ρώσων ολιγαρχών, ενώ η Έφη Κωτσάκη θεωρεί εσφαλμένη τη στάση των ίσων αποστάσεων που κράτησε μεγάλο μέρος της ελληνικής και της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Η Οδησσός έχει ξεχωριστή θέση. Μια ανταπόκριση του 2016 καταγράφει τη δεύτερη επέτειο της πυρπόλησης του Σπιτιού των Συνδικάτων, όπου σκοτώθηκαν 56 άνθρωποι, και μια δήλωση του 2015 περιγράφει πώς παραστρατιωτικοί του «Δεξιού Τομέα» εγκλώβισαν ελληνική αποστολή με τους πρώην βουλευτές Ν. Βαλαβάνη, Κ. Ήσυχο και Β. Χατζηλάμπρου. Ο Κώστας Γκιώνης θυμίζει την Εκστρατεία της Κριμαίας του 1919, όταν 23.351 Έλληνες στρατιώτες στάλθηκαν, μετά από συμφωνία του Βενιζέλου με τους Γάλλους, για να καταπνίξουν την επανάσταση των μπολσεβίκων.

Ο Στέλιος Ελληνιάδης υπογράφει μια σειρά κειμένων για τη χερσόνησο και τον ελληνισμό της περιοχής: για τη Σεβαστούπολη και τις ναυτικές της βάσεις, για Έλληνες και Τατάρους στην Κριμαία, για τη ζωή μετά την επαναπροσάρτηση στη Ρωσική Ομοσπονδία, για την ελληνική παρουσία στην Ταυρίδα από την αρχαιότητα και για τους Έλληνες της Μαριούπολης, που ζούσαν στην Κριμαία ως το 1778. Το 2023 γράφει για τη Μαριούπολη που ξαναχτίζεται εν μέσω πολέμου.

Για τον πόλεμο που άρχισε το 2022, ο Ηλίας Φιλιππίδης υποστηρίζει ότι η εισβολή ήταν η αντίδραση της Ρωσίας στη στρατιωτική της περικύκλωση από το ΝΑΤΟ, ενώ άλλο κείμενο βλέπει τη σύγκρουση ως προθάλαμο αναμέτρησης ανάμεσα σε ευρωατλαντικό και ευρασιατικό μπλοκ. Ο Σπύρος Παναγιώτου παρακολουθεί τον πόλεμο από τη δεύτερη επέτειό του ως τις εμπορικές συμφωνίες ΗΠΑ και Ρωσίας το 2026. Ο Λεωνίδας Βατικιώτης, με αφορμή το βιβλίο του «Ουκρανία – Το μεγάλο πλάνο», μιλά στον Δημήτρη Γκάζη για την ενεργειακή παγίδευση της Ελλάδας και το τίμημα της ταύτισής της με ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Τα άρθρα του φακέλου

Δείτε επίσης

Ουκρανία · πόλεμος στην Ουκρανία · Ρωσία · Κριμαία