πολιτισμός

Του Σταύρου Γεωργά. Την άνοιξη του 2009, ετοιμάστηκε στο Εργαστήρι της Ελευθεριακής Κουλτούρας και κυκλοφόρησε ένα σύντομο κείμενο του Giorgio Agaben, αναφερόμενο στον Guy Debord, με τίτλο Βία και ελπίδα στο τελευταίο θέαμα. Όποιος θέλει να μελετήσει λιγότερο πρόχειρα τι συνέβη στις δικές μας πλατείες το καλοκαίρι του 2011 (σε εμβρυακή, πρωτόλεια μορφή, εννοείται, και μετασχηματισμένο κατά Lorentz, μια και, παρά την «παγκοσμιοποίηση», το αδρανειακό πεδίο ήταν διαφορετικό), πρέπει να λάβει αυτό το ελάχιστο κείμενο σοβαρότατα υπ’ όψιν.

- ...Αρκετά μας έχει μαυρίσει η ψυχή (και) αυτή την εβδομάδα. Όλα υπό διάλυση. Κλείνουν οργανισμοί, σχολεία, Kέντρα Ψυχικής Υγείας, διαλύεται κάθε ίχνος κοινωνικού κράτους. Αποφάσισα, λοιπόν, να ξεκινήσω ανάποδα και να γράψω για κάτι που… ανοίγει. Η νέα Δημοτική Βιβλιοθήκη στη Μεταμόρφωση. Και, μάλιστα, με μια μεγάλη έκθεση καταξιωμένων καλλιτεχνών.

… «Οι μαχητές δεν μπορούν και δεν πρέπει να ελεεινολογούν τη μοίρα τους, επειδή πάλεψαν όχι γιατί τους εξανάγκασε κανείς, αλλά γιατί το θέλησαν οι ίδιοι συνειδητά». Πολλαπλά επίκαιρος ο Αντόνιο Γκράμσι και οι Διανοούμενοι (Στοχαστής) για την εποχή που ζούμε. Είναι από εκείνα τα βιβλία που θεωρείς ότι τα έχεις διαβάσει και μόλις τα ξανακατεβάζεις από τη βιβλιοθήκη καταλαβαίνεις πως, τελικά, λίγα είχες καταλάβει και λάθος τα θυμάσαι!

Το έντονο κινηματογραφικό άρωμα του Αθηναϊκού Σεπτέμβρη, με τις Νύχτες Πρεμιέρας, τα τελευταία δεκαεπτά χρόνια, έχει μετατοπίσει το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντος, από το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, στην πρωτεύουσα.

«Εικοσιέξι» και σήμερα. Αν ήμουν στο στρατό θα ήμουν ένας ευτυχισμένος παλιός: «Απολύομαι ψαρούκλες/ τα μαλλιά μου κάνουν μπούκλες». Όμως είμαι ένας φτωχός αλλά όχι μόνος συμβασιούχος. Ένας από τους δεκάδες χιλιάδες που θα προστεθούν στις στρατιές των ανέργων. Από τις 21 Οκτωβρίου θα προσπαθήσω να ζήσω με αέρα κοπανιστό, όπως συνιστά ο ανεκδιήγητος υπουργός Άμυνας…

Συνέντευξη στην Κατερίνα Τριανταφύλλου.

-...Οι Ηλεκτρονικές Αναγνώσεις του Δρόμου πάλι έβαλαν κακές ιδέες στην κυβέρνηση. Κι έτσι θεωρήθηκε απολύτως αυτονόητη η μετάταξη 144 εργαζομένων του ΗΣΑΠ στο υπουργείο Πολιτισμού! Το προβληματάκι είναι πως οι υποτιθέμενα «υπεράριθμοι» εργαζόμενοι ήταν άκρως απαραίτητοι για την ομαλή λειτουργία του Ηλεκτρικού. Το αποτέλεσμα ήταν -τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές- να κυκλοφορούν οι συρμοί ανά 15- 30 λεπτά. Απίστευτη ταλαιπωρία, στριμωξίδι, αθλιότητα. Η Ελλάδα καλπάζει δεκαετίες πίσω. Σε λίγο οι επιβάτες θα σκαρφαλώνουν πάνω στους συρμούς για να μετακινηθούν - αν μετακινηθούν ποτέ!