Η περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι απλώς μια ακόμη πολιτική αντιπαράθεση για έναν τίτλο σπουδών. Είναι το σύμπτωμα ενός βαθύτερου προβλήματος: της απόστασης ανάμεσα στη ρητορική και στην πραγματικότητα της εξουσίας.
Η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονη πολιτική σύγκρουση, καθώς η κυβέρνηση επιχειρεί να περιορίσει τη ζημιά σε επίπεδο επικοινωνίας, χωρίς καθαρή θεσμική απάντηση. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και ηθικό.
Πώς γίνεται μια κυβέρνηση που προβάλλει διαρκώς το αφήγημα της «αξιοκρατίας» και της «αριστείας» να εμφανίζεται να διαχειρίζεται υποθέσεις όπου οι τυπικές προϋποθέσεις προσλήψεων και θέσεων ευθύνης τίθενται υπό αμφισβήτηση; Πώς συμβιβάζεται η εικόνα του «εκσυγχρονισμού» με ένα σύστημα που για δεκαετίες παράγει μετακλητούς, συμβούλους και «ειδικούς» με καθαρά πολιτικά κριτήρια;
Η ουσία δεν βρίσκεται στο αν κάποιος έχει ή δεν έχει ένα πτυχίο. Η ουσία βρίσκεται στο πώς το κράτος χρησιμοποιείται ως μηχανισμός κομματικής επιβράβευσης, όπου οι τίτλοι συχνά έρχονται εκ των υστέρων για να νομιμοποιήσουν επιλογές που έγιναν εκ των προτέρων.
Και την ίδια στιγμή η χώρα βιώνει ένα άλλο, σιωπηλό σκάνδαλο: τη μαζική φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό. Χιλιάδες απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων, με πραγματικά προσόντα και διεθνή προοπτική, εγκαταλείπουν τη χώρα γιατί δεν βρίσκουν αξιοκρατικές συνθήκες εργασίας. Την ίδια ώρα, το δημόσιο διάλογο τον καταλαμβάνουν υποθέσεις που ενισχύουν την αίσθηση ότι η σύνδεση προσόντων και θέσης παραμένει χαλαρή ή και προσχηματική.
Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην πολιτική επιλογή και στην τεχνοκρατική επάρκεια; Και, κυρίως, πώς διασφαλίζεται ότι το Δημόσιο δεν λειτουργεί ως μηχανισμός κομματικής ανακύκλωσης; Εν τέλει, η λέξη «αριστεία» θα παραμείνει αυτό που ήδη δείχνει να είναι: ένα επικοινωνιακό περίβλημα πάνω σε ένα σύστημα που συνεχίζει να παράγει ανισότητες, αναξιοκρατία και απογοήτευση.
Επομένως το πρόβλημα δεν θα είναι ο κάθε Λαζαρίδης. Θα είναι η ίδια η λογική που τον παράγει.
