της Μαρίας Μανδάλου
Την ώρα που η Βενεζουέλα προσπαθεί να μετρήσει τους νεκρούς της, όπου φτωχός κι η μοίρα του, εδώ σ’ «εμάς», φλέγεται το σύμπαν, διότι άλλο τόνα κι άλλο τ’ άλλο, γνωστόν τοις πάσι… Οι πτωχοί Ευρωπέγοι, έρχονται αντιμέτωποι με τη δική τους, ιδιαίτερη κόλαση. Πεθαίνουν απ’ τη ζέστη… Οποία ειρωνεία! Σ’ αυτή τη Γηραιά Ήπειρο, την κάποτε αποικιο-παντοκρατόρισσα, το λίκνον του Διαφωτισμού, του μοδερνισμού και του μεταμοδέρνου, όλα νέο κύμα, προχώ, εναλλακτικά, αλληλέγγυα, δικαιωματικά και τα λοιπά, σ’ αυτήν την κεντροπεριφέρεια με την τόσο εξελιγμένη τεχνολογία, την τόσο πρόοδον, «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Με διαφόρους τρόπους.
Εις εξ’ αυτών, των ημερών ετούτων αποδέλοιπον, η ζέστη, υπάρχουν βεβαίως τρόποι πολλοί να σκοτώσεις τα γέρικα άλογα, πανδημικώς, ενδημικώς, μηντιακώς, αλλά τώρα το megaθέμα είναι η ζέστα, η φυσική ντε, πιθανό προϊόν της κλιματικής αλλαγής, αυτής που προστάζει να ανακυκλώνουμε ως μανιακοί, να προτιμάμε τα χαρτοκαλαμάκια, να καταστρέφουμε απαρχαιωμένες, και καλά, μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να ασπασθούμε ζηλωτικώς και ευθαρσώς την «πράσινη ανάπτυξη», ιδιαιτέρως χώροι σαν την πατρίδα μας που είναι βασιλικότερη του βασιλέως, κινδυνεύω να παρεξηγηθώ, αλλά παίρνω το ρίσκο, αφού: αυτοί που κόπτονται για το περιβάλλον, βάνω μέσα και τους βιγκάνους και τους ραδικοφάγους, οίτινες χρειάζονται μπόλικη βιταμίνη Β12, λογής σκευάσματα, διατροφικά συμπληρώματα, του πανακρίβου, εννοείται, για να σταθούνε στα ποδάρια τους, αυτοί ούλοι που αφαλοκόβονται διά το περιβάλλον, τσιμουδιά για τον λευκό φώσφορο στη Γάζα, σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες έχει βάλει και τη χερούκλα της η Bayer, η κυρία της Monsanto, ε, να ανατρέχουμε και εις άλλας γραφάς, να διαβάζουμε και κατιτίς το διαφορετικόν πλην των παπαγαλογυδρίων, τσιμουδιά για την καταστροφή που προκαλούν οι βόμβες και τα δρόνια και όλα τα σχετικά, χημικά, βιολογικά όπλα, και δεν συμμαζεύεται, όχι μόνο στην πολύπαθη Γάζα αλλά και όπου αλλού πάνε και πέφτουν, βλέπε Ιράν, Λίβανος, Συρία, ε, και Γιουκρέιν μεριά και Μόσχα μεριά, δεν θα τα χαλάσουμε κιόλας, κουλουπού, κουλουπού, τσιμουδιά όλοι αυτοί οι πρασινοπροχωρίτες, ψέματα;
Ω, τι εύμορφον πουλί η στρουθοκάμηλος… Πόσα μας διδάσκει του σώματός της η άψευστη γλώσσα… Σαν και τα σώματα άλλων στρουθίων που πολεμούν το κατεστημένο μη φορώντας γραβάτα, άλλοι μαβιοί, άλλοι ουδετέρως αυτοπροσδιοριζόμενοι, άλλοι τζιβανωτοί και δεντρολιβανάτοι, άλλοι κατηραμένοι γλωσσοκένταυροι των σαλονιών, της Λ’ ΟρεάλΠαρί και του εξέλσιοργουϊσκιού, σκέτο Ιρλαντέζικο, πολυταξιδεμένοι στη Γη του Πυρός και στα μπορντέλα της Ταϊλάνδης, ακόμη και στα γκραν-χοτέλ της Αβάνας, ψαρεύοντας σάρκα λατίνικη, σάμπα και τσάμπα, σώματα που ωραία κοπρίζουν της αντίφασης το ευρύτατον πεδίον, πεδίον μάχης γενναίο και ηρωδέστατο… Ανάθεμα τα ετερόφωτα!
