Την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός έκλεισε, για πολλοστή φορά, την πόρτα στις πρόωρες εκλογές. Η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία, ανασχηματισμός δεν θα γίνει, και ο στόχος για το 2027 παραμένει η αυτοδυναμία. Πολύ ωραία όλα αυτά. Όταν όμως ένας πρωθυπουργός χρειάζεται να διαψεύδει κάθε εβδομάδα κάτι που «δεν συζητείται», τότε μάλλον συζητείται πολύ.
Στη μέτρηση της Metron Analysis για το MEGA (25/9), η Ν.Δ. καταγράφει 25,1% στην πρόθεση ψήφου. Αν στο ψηφοδέλτιο μπει και το κόμμα Σαμαρά, πέφτει στο 19,7%. Ένας στους πέντε ψηφοφόρους της Ν.Δ. δηλώνει ότι είναι πιθανό να το ψηφίσει. Και οι πρώτες ενδείξεις του Οκτωβρίου δείχνουν τη Ν.Δ. καθηλωμένη στο 29-31% της εκτίμησης ψήφου, χωρίς καμία ανάκαμψη μετά τη ΔΕΘ. Ο εκλογικός νόμος, εξάλλου, έχει έναν γκρεμό στο 25%: Από κει και κάτω, το πρώτο κόμμα χάνει το μπόνους. Τότε χάνεται και η αυτοδυναμία; αλλά και η συγκυβέρνηση. Και ο Κ. Μητσοτάκης την αρχηγία της Ν.Δ.
Το κόμμα Σαμαρά δεν έχει ακόμα ιδρυθεί και ήδη κάνει ζημιά. Είναι ο πιο «αποτελεσματικός» αντιπολιτευόμενος του Μαξίμου. Όσο μένει στον αέρα, τόσο κρατά τη δεξιά πολυκατοικία σε ομηρία.
Παράλληλα η κυβέρνηση πίστεψε ότι με την πρωτόδικη απόφαση για το Predator το θέμα έκλεισε. Τον Σεπτέμβριο όμως ήρθε η μήνυση για κατασκοπεία από εν ενεργεία ανώτερο στέλεχος της ίδιας της ΕΥΠ. Και στο ερώτημα αν ο πρωθυπουργός, ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ, ζήτησε ενημέρωση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε… με επίθεση στους «τηλεδικαστές». Και τα μηνύματα που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν θα το αφήσουν να κλείσει εύκολα διάφοροι «μεγαλοπαράγοντες του τόπου».
Την ίδια στιγμή η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν σβήνει με τα πακέτα της ΔΕΘ. Ακρίβεια, ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, ρωγμές στην Κυψέλη, νεκροί στην Πλάκα κ.ο.κ. Και μια επίσκεψη Ρούμπιο που άφησε πίσω της εξοπλιστικά δισεκατομμύρια και «λεπτές καταστάσεις» για την ΑΟΖ.
Τι θα κάνει λοιπόν το Μαξίμου; Αν περιμένει την άνοιξη, ρισκάρει να βρει απέναντί του ένα στημένο κόμμα Σαμαρά, νέες αποκαλύψεις ‒ίσως και δικαστήρια‒ για τις υποκλοπές και έναν χειμώνα ακρίβειας. Αν πάει νωρίτερα, ρισκάρει τα πάντα σε μια κάλπη χωρίς δίχτυ. Ο πειρασμός μιας αιφνιδιαστικής προσφυγής, πριν προλάβουν να στηθούν για τα καλά οι αντίπαλοι, είναι προφανής. Τα «όχι» των πρωθυπουργών έχουν, ως γνωστόν, ημερομηνία λήξης.
Ένα είναι σίγουρο: Το Μαξίμου δεν αποφασίζει πια με βάση το τι χρειάζεται η χώρα, αλλά με βάση το πότε θα χάσει λιγότερα και με το «αν», το «πότε» και το «πώς» ο Κ. Μητσοτάκης θα δει την πόρτα της εξόδου.
Δρόμος της Αριστεράς
