Πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι, μόλις μπαίνουμε στο φθινόπωρο, και ήδη βαράει η καμπάνα της προεκλογικής παροχολογίας κυβέρνησης και κομμάτων από το βήμα της ΔΕΘ.
Και φέτος το καλοκαίρι τη «βγάλαμε» όπως τα τελευταία χρόνια: φωτιές με θύματα, καταστροφές του φυσικού περιβάλλοντος, μεγάλη ακρίβεια και δυσκολία για να κάνει ο κόσμος έστω ολιγοήμερες διακοπές, καύσωνες μαζί με αβεβαιότητα. Πέρα από τις επιδείξεις χλιδής σε θέρετρα, είχαμε αρκετές εκρήξεις σε χώρους εργασίας, ορισμένες με θύματα. Δεν έλειψαν και οι λεπτομερείς περιγραφές φρικιαστικών εγκλημάτων και δυστυχημάτων. Τα δελτία «ειδήσεων» επιδόθηκαν με ζήλο στο έργο αυτό…
Ο πολιτικός κόσμος, τον χαβά του: οι επόμενες εκλογές, τα ποσοστά, οι υποψήφιοι. Και, βέβαια, η συνέχιση της υπηρεσίας προς το εξαρτημένο μεταπρατικό μοντέλο.
Όσο για την οικονομική ολιγαρχία, κοιτάζει πώς θα ξεζουμίσει κι άλλο τον απλό πολίτη και πώς θα προωθηθούν τα σχέδια της «Ελλάδας-Κόμβος 2030». Το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των λιγνιτικών υποδομών στη Δυτική Μακεδονία συνδέεται άμεσα με αυτούς τους σχεδιασμούς. Η εξάπλωση των data centers σε πολλές περιοχές της χώρας, η Riviera στην Αθήνα, η δημιουργία ευρύτατων βάσεων logistics, δεν σταμάτησαν ούτε το καλοκαίρι.
Κοντά σε αυτά, ο διεθνής προσανατολισμός της χώρας έγινε ακόμη πιο δυτικόστροφος, πιο υποτελής, πιο εξυπηρετικός προς το σιωνιστικό Ισραήλ, πιο υποχωρητικός –παρά τα γαβγίσματα– απέναντι στη μεγάλη αναβάθμιση της Τουρκίας. Τόσο η κ. Κίμπερλι όσο και η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα έχουν ειδικούς ρόλους εποπτείας…
Ο γεωπολιτικός αναδασμός στην περιοχή οξύνεται επικίνδυνα. Οι βρυχηθμοί της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικοί και άκρως επικίνδυνοι.
Για όλα αυτά δεν λένε κουβέντα τα κόμματα στην ατραξιόν της ΔΕΘ.
Κουβέντα για το τι γίνεται στη Λέσβο, όπου ο στρατός εποπτεύει τη διάλυση της κτηνοτροφικής παραγωγής.
Κουβέντα για την εκτεταμένη τρομοκρατία σε χώρους δουλειάς, σε τοπικές κοινωνίες, σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, στον δημόσιο χώρο.
Κουβέντα για τους σχεδιασμούς που προχωρούν στο Κυπριακό.
Κουβέντα για την ακραία κήρυξη πολέμου ολόκληρης της Ε.Ε. ενάντια στη Ρωσία και για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε, να στηρίξουμε την Ουκρανία ακόμα και με Patriot. Το πού χρησιμοποιούνται οι Patriot –που έχει αγοράσει πανάκριβα η Ελλάδα– δείχνει καθαρά προς τα πού στρέφονται τα όπλα: στους πολέμους της Δύσης ενάντια στο Ιράν και στη Ρωσία.
Κουβέντα για την ντροπή (εθνική ντροπή!) να στηρίζουμε την άμυνα απέναντι στην Τουρκία στο σιωνιστικό Ισραήλ, επειδή τώρα έχει ισχυρές αντιθέσεις με το καθεστώς Ερντογάν. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μας έλειπε, ενώ ήδη η Ελλάδα μετατρέπεται σε στρατηγικό μετόπισθεν του Ισραήλ σπαταλώντας αρκετά δισεκατομμύρια… Άλλωστε το χρήμα ρέει σε μπίζνες, μίζες, υπερκοστολογήσεις. Την ίδια στιγμή περηφανεύονται που παραδίδουν δικαιοδοσίες στις υπηρεσίες του Ισραήλ να δρουν στη χώρα, και παράλληλα κυνηγούν και ποινικοποιούν κάθε υποστήριξη προς τον Παλαιστινιακό λαό. Μέσα στο καλοκαίρι έγιναν πολλές ασχήμιες αυτού του είδους…
Πάνω απ’ όλα, δεν λένε κουβέντα για το συνολικό κοινωνικό ζήτημα στη χώρα μας:
Περίπου τρία εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται μεταξύ φτώχειας και επισφάλειας. Ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας αδυνατεί να τα βγάλει πέρα, ασφυκτιά οικονομικά και κοινωνικά, δεν βλέπει καμία καλυτέρευση της κατάστασής του όσο κι αν δουλέψει. Δεν έχει καμία πραγματική προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό το τμήμα του πληθυσμού ίσως να επισκέφθηκε το καλοκαίρι την επαρχία και τα χωριά του, δίνοντας πρόσκαιρα λίγη ζωή σε περιοχές που εγκαταλείπονται και ρημάζουν.
Το 27,5% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πολύ περισσότεροι ζουν στη μεγάλη γκρίζα περιοχή ανάμεσα στη φτώχεια και στην ασφάλεια. Είναι άνθρωποι που εργάζονται αλλά δεν αποταμιεύουν. Που έχουν ένα σπίτι αλλά όχι διαθέσιμο εισόδημα. Που πληρώνουν δυσβάστακτο ενοίκιο. Που εξαρτώνται από τους γονείς τους στα τριάντα και στα σαράντα. Που μια σοβαρή βλάβη του αυτοκινήτου, ένα οδοντιατρικό πρόβλημα ή ένας αυξημένος λογαριασμός μπορεί να ανατρέψει τον οικογενειακό προϋπολογισμό τους.
Αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα!
Το κύριο πρόβλημα είναι ότι αυτό το τμήμα του πληθυσμού δεν έχει δική του φωνή. Είναι απογοητευμένο, κουρασμένο, κατακερματισμένο. Προσπαθεί ατομικά να βολευτεί, να επιβιώσει. Δεν περιμένει καμία καλυτέρευση. Δεν είναι αδιάφορο για ένα e-pass, ένα επίδομα, μια υπόσχεση δουλειάς, έστω μερική και κακοπληρωμένη. Θα ακούσει τι θα δοθεί ως επίδομα και βοήθεια στη Θεσσαλονίκη. Ξέρει όμως καλά ότι αυτό δεν θα αλλάξει την πραγματική του θέση.
Το χειρότερο δεν είναι να περιμένεις κάποια «ψίχουλα» που μοιράζουν κάθε τόσο. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις στην ιδέα ότι μόνο αυτά δικαιούσαι. Να μην μπορείς πια να διανοηθείς ότι δικαιούσαι να ζεις αξιοπρεπώς με έναν μισθό. Ότι δικαιούσαι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Ότι μπορεί να υπάρχει ένα καλύτερο αύριο.
Εδώ βρίσκεται ίσως και η ουσία της παροχολογίας της Θεσσαλονίκης: Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια. Κυβέρνηση και κράτος επιδοτούν τον αδύναμο με «ψίχουλα» ώστε να συνεχίσει να πληρώνει τον ισχυρό.
Το καλοκαίρι που αφήνουμε και το φθινόπωρο που αντικρίζουμε έχουν, λοιπόν, τη συνηθισμένη γεύση του μοντέλου που κυριαρχεί. Και ισχυρά γεωπολιτικά κύματα θα καθορίσουν πολλές εξελίξεις, ακόμα και οικονομικές…
Φίλες και φίλοι, καλό φθινόπωρο, με σθένος, κουράγιο και Οξυγόνο στη συνείδηση και την ψυχολογία μας!
