Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Έχω μία ιδέα κυρίες και κύριοι και αγαπητά παιδιά, μια που τα ελληνικά κόμματα έχουν μετατραπεί σε κάτι γελοία και παρηκμασμένα μεσαιωνικά δουκάτα υποτελή σε μία ενιαία και Αγία Ευρωπαϊκή Φαρσοκωμωδία των Προθύμων Χριστιανών (και αρκετών μουσουλμάνων διότι οι χριστιανοί δεν πηδάνε αρκετά, ή μάλλον πηδάνε αλλά μόνο για τη φάση, παιδιά δεν κάνουν αφού έχουν καταλάβει ότι ετοιμάζουν τους νέους φτωχούς που θα τους στείλουν στο μέτωπο του τρίτου παγκοσμίου), λέω να τα βάλουμε στο υπερταμείο και να τα ξεπουλήσουμε στα funds, τώρα ξέρω τον αντίλογο, δηλαδή ότι γίνομαι κι εγώ μέρος του ιστορικού συμβιβασμού, της διαχείρισης και όχι της ανατροπής του συστήματος αφού αναζητώ τη λύση από το ίδιο το σύστημα το οποίο δημιουργεί τα προβλήματα τα οποία δήθεν προσπαθεί να εξαλείψει, όχι αγαπητέ αναγνώστη, δεν διακατέχομαι από τέτοιες αυταπάτες, όμως η Ελλάδα είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση, δεν είμαστε απλά ένα προτεκτοράτο στο οποίο όλοι προσπαθούν να τη «βγάλουν» τρουπώνοντας στο σύστημα, το καταλαβαίνω αυτό αφού διαφορετικά το super market μοιάζει με μπουτίκ τροφίμων της Λουί Βιτόν, (εντάξει ρε φίλε, κι αν σου φαίνεται ακριβό το γιαούρτι θα σου φέρω Μερκοσούρ με πρωτεΐνη ακρίδας να γλύφεις τα δάχτυλά σου), δεν είμαστε απλά ένα οικόπεδο προς εκποίηση, δεν είμαστε απλά μία εκκολαπτόμενη Κολομβία, δεν είμαστε απλά ένας χώρος όπου όλοι κάνουν τα κουμάντα τους, πάνε ανάποδα στους μονόδρομους και κατεβαίνουν κιόλας να σε δείρουν, δεν είμαστε απλά ένα τουριστικό θέρετρο χωρίς υποδομές ούτε για τους τουρίστες ούτε για τους ντόπιους, δεν είμαστε απλά ένα σιχαμένο συνονθύλευμα αρπακτικών ερμπιενμπίδων που θα βγάλουν φράγκα και από την ανάσα σου αν μπορούν, δεν είμαστε απλά ένα πλυντήριο για τους σιωνιστές δολοφόνους, είμαστε όλα αυτά μαζί ζυμωμένα σε μία σιχαμερή, γλοιώδη, ρυπαρή και αηδιαστική μάζα, είμαστε βουτηγμένοι όλοι μέσα της και φοράμε και περικεφαλαία γιατί πρωτίστως έχουμε ένδοξο παρελθόν και η ανθρωπότητα μας ζηλεύει, αλλά δεν μας ζηλεύει καθόλου, το οικόπεδο θέλει και το οικόπεδο παίρνει, τον πλούτο θέλει και τον παίρνει, όχι όλη η ανθρωπότητα, οι καπιταλιστές, έτσι γίνεται στις αστικές δημοκρατίες, έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε τι θα αγοράσουμε άσχετα αν δεν έχουμε χρήματα να τ’ αγοράσουμε, γίναμε Ευρώπη επιτέλους, άλλωστε αυτό θέλουμε όλοι, να μπορούμε ν’ αγοράζουμε γενικώς, τώρα καταλαβαίνουμε τι σημαίνει καπιταλισμός με ελληνικά χαρακτηριστικά αφού δεν έχουν απομείνει και πολλά μέσα παραγωγής στην Ελλάδα, τι να κοινωνικοποιήσεις, ποια παραγωγή, ένα 20% περνάει καλά γιατί είναι χωμένο στο σύστημα και τσιμπάει κατιτίς από το χρήμα που κυκλοφορεί και οι υπόλοιποι τον πούλο, μπορείτε ελεύθερα να υπογράφετε συμβάσεις με ό,τι σας προσφέρει ο, συνήθως απατεώνας, εργοδότης σας, αλλά αυτά τα κομμουνιστικά δεν μας αρέσουν, παρωχημένα, απέτυχαν, δεν θέλουμε τη χώρα μας πίσω, θέλουμε να είμαστε χωμένοι κάπου, να τσεπώνουμε μαύρο χρήμα, απαίδευτοι, αμόρφωτοι, χωρίς αξιοπρέπεια μέχρι να εξαφανιστούμε και να σκορπίσουμε ξανά εδώ κι εκεί. Άντε, καλό, επόμενο καλοκαίρι! (Είπα να ξεκινήσω τη νέα σεζόν μ’ αισιοδοξία.)
