Τώρα μονάχα ξέρω…
Τώρα μονάχα ξέρω τι μου έλειπε,
τώρα μονάχα ξέρω τι ζητούσα,
όταν, στον άδειο μπρος μου τον ορίζοντα
στυλώνοντας τα μάτια, καρτερούσα.
Τώρα μονάχα ξέρω γιατί έλιωνε
Σα μια λαμπάδα μάταιη η ψυχή μου,
κι’ όλη η ζωή μου ανούσια μου φαινότανε
και σάμπως να μην ήτανε δική μου…
Τωρα, που όλα γύρω μου και μέσα μου
φως ιλαρό τα έχει ευαγγελίσει,
που ανόλπιστα, ως νερό σ’ έναν ξερότοπο,
έχει η χαρά στη ζήση μου αναβρύσει∙
που μες στο χειμωνιάτικο τον κάμπο μου
σα μυγδαλιά λουλούδιασε η καρδιά μου,
κι’ ορμή – κι’ από της νιότης δυνατότερη –
τα διπλωμένα ετάνυσε φτερά μου∙
που σα σημαία νίκης ανονείρευτης
υψώθηκε η ψυχή μου κι’ ανεμίζει,
κι’ ο στοχασμός μου σαν τ’αναβρυτήριο
τραγούδια προς το φως εξακοντίζει∙
τώρα, που ζω σα μέσα σ’ όνειρο,
πούναι ανθισμένη πάντοτε η ματιά μου,
που ο Έρωτας με σκλάβωσε, και χαίρομαι,
σα νάτανε μια νίκη, τη σκλαβιά μου, –
τώρα μονάχα ξέρω πως αν άφηνα
τα χρόνια να περνάνε και δε ζούσα,
ήταν γιατί η αγάπη σου μου έλειπε,
ήταν γιατί Εσένα καρτερούσα…
Επίγραμμα
Θάμα γλυκό κι’ανόλπιστο πούκανες, Έρωτά μου,
ενώ ειν’τα νιάτα πίσω μου νάναι η ζωή μπροστά μου!
Περαστικές
Γυναίκες, που σας είδα σ’ένα τραίνο
τη στιγμή που εκινούσε γι’ άλλα μέρη,
γυναίκες, που σας είδα σ’ άλλου χέρι
με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο,
γυναίκες, σε μπαλκόνια, να κοιτάτε
στο κενό, μ’ ένα βλέμμα ξεχασμένο
ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο
μ’ ένα μαντήλι αργό να χαιρετάτε, –
να ξέρατε με πόση νοσταλγία
στα δειλινά τα βροχερά και κρύα
σας ξαναφέρνω στην ανάμνησή μου,
ω εσάς που επεράσατε μιαν ώρα
απ’ τη ζωή μου μέσα και που τώρα
στα ξένα έχετε πάρει την ψυχή μου!
