στήλες

Σε αντίκρισα στην οθόνη της τηλεόρασης να κραυγάζεις όπως παλιά (σα να μη συνέβη τίποτα στο μεταξύ, δηλαδή) στη θέα του αρχηγού σου, που -ανάμεσα σε σαρδάμ και παύσεις- σου ξαναπούλαγε το ίδιο χιλιοειπωμένο, και απολύτως εξοργιστικό παραμύθι, περί δημοκρατίας, πατριωτισμού και σοσιαλισμού, που τάχα μου, αποτελούν τα αγνά κίνητρα τού τρέχοντος ασύστολου, και μέχρις αηδίας υποτελούς, κανιβαλισμού του.

Της Έλενας Πατρικίου. O Λισιέν Λεβέν, ο νεαρός ήρωας του ομώνυμου μυθιστορήματος του Σταντάλ, δήλωνε πως στη δημοκρατική Αμερική θα έπληττε θανάσιμα «περιτριγυρισμένος από ανθρώπους δίκαιους και λογικούς, αλλά χοντροκομμένους, που σκέφτονται μόνο τα δολάρια». Ο ίδιος ο Σταντάλ, με τη λαμπερή και κυνική πολιτική του διαύγεια, δήλωνε πως θα προτιμούσε αναφανδόν να «κολακεύει τον κύριο Γκιζό παρά τον παπουτσή του».

Δύσκολο να ‘σαι νυν ή πρώην πρωθυπουργός, υπουργός ή βουλευτής ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα τη σήμερον ημέρα. Μια βόλτα κάνεις στο κέντρο και σε κράζουν, ένα πέρασμα επιχειρείς στο Ηρώδειο και σε γιουχάρουν, μια επίσκεψη δοκιμάζεις στην εκλογική σου περιφέρεια και σε διαπομπεύουν. Και παρά ταύτα επιμένεις να διατηρείς το υπάρχον -ή να διεκδικείς το απολεσθέν- οφίκιο μέχρι την εσχάτη στιγμή: αυτή του τελικού εμπτύελου φτυσίματος, της οριστικής, τουτέστιν, απαξίωσής σου ως δημοσίου -και όχι μόνο- προσώπου. Γιατί;