στήλες

■  Πρωτοχρονιά του 1994, χωρίς προσδοκίες. Δύο μήνες πριν, Οκτώβρης του 1993, έπειτα από πρόωρες εκλογές, στην κυβέρνηση επανακάμπτει ένα ΠΑΣΟΚ που δεν θυμίζει σε τίποτε το ρεύμα της Αλλαγής του 1981.

Πώς λέγεται το ηφαίστειο της Ισλανδίας; Το έχετε ακούσει; Όχι. Πώς να το ακούσετε; Ποιος τολμάει να το προφέρει; Για πάμε: Αγιαφιγιαπλαγιουρκούλ. Πέστε το! Αδύνατο, ε;

Όσοι πίστεψαν ότι το ραντεβού στις... κάλτσες το οποίο υποσχέθηκε από ευρωπροεκλογικού άμβωνος ο πρωθυπουργός, ήταν ένα από τα συνηθισμένα του σαρδάμ, οφείλουν να ομολογήσουν ότι πλανήθηκαν πλάνην οικτράν. Όπως εκ των υστέρων αποδεικνύεται, ο πρύτανης της μεταρητορικής τέχνης, ο Γοργίας των αρχών του αιώνα μας, χρησιμοποίησε σκοπίμως την ως άνω περίτεχνη διατύπωση: μέσω αυτής μας προειδοποίησε σημειολογικώς για την εσπευσμένη επιστροφή στην παράδοση, την οποία τόσοι εξύμνησαν και άλλοι τόσοι- μεταξύ αυτών ο θεόπνευστος κήρυξ κ. Χρήστος Γιανναράς- επιμόνως απαιτούν.

Με το Σταύρο γνωριστήκαμε πριν 40 χρόνια στη Φλωρεντία, όπου είχε έρθει για σπουδές. Ήταν η περίοδος του χουντοφασιστικού καθεστώτος στη χώρα μας και ο Σταύρος ήταν ένας νέος ώριμος για την ηλικία του, με ενέργεια, με θετική άποψη και κέφι για τη ζωή.