Στο προαύλιο: Μερικές σκέψεις για τις εκλογές

Τελικά έχει γίνει πολύ καλή δουλειά, από τα δύο «μεγάλα» κόμματα, που έχει δημιουργήσει φοβικό σύνδρομο στον ελληνικό λαό. Δουλεμένη και καλοσχεδιασμένη μαζική πλύση εγκεφάλου. Τώρα το κατάλαβα, με τα αποτελέσματα αυτών των αυτοδιοικητικών εκλογών ίσως γιατί είμαι πλέον σε μία ικανή ηλικία για να συνειδητοποιώ τι παίζεται…

Εδώ είναι Βαλκάνια (5/4/2025)

Του Γιώργου Κυριακού ► Το ένταλμα σύλληψης του Σερβοβόσνιου ηγέτη Ντόντικ, το οποίο εξέδωσε η βοσνιακή «δικαιοσύνη» κατ’ εντολήν του Γερμανού γκαουλάιτερ Σμιντ, τελικά δεν...

Οι ταυρομαχίες πεθαίνουν…

Επιμέλεια: Γιάννης Σχίζας Η δήμαρχος της Χιχόν ανακοίνωσε το τέλος των ταυρομαχιών για την πόλη της στη βόρεια Ισπανία, αν και αντιμετωπίζει σφοδρές αντιδράσεις....

Κίνημα για να σωθούν τα δέντρα στις πόλεις

Επιμέλεια: Γιάννης Σχίζας Τα περίπου 10.000 μέλη της ομάδας Cut it Right, στην οποία συμπεριλαμβάνονται γεωπόνοι, γεωτεχνικοί, περιβαλλοντολόγοι και άλλοι επιστήμονες σχετικοί με το περιβάλλον,...

Εξορυκτικές εταιρείες σε νέους ρόλους

Επιμέλεια: Βάννα Σφακιανάκη Σε κάποιους φαίνεται περίεργο, ενώ σίγουρα δυσκολεύει όλους εκείνους που χρόνια τώρα βασίζουν την επικοινωνιακή τους πολιτική στο εκβιαστικό δίλημμα «ΑΠΕ ή...

Το βιάγκρα στην αρχαία Ρώμη

 Επιμέλεια: Γιάννης Σχίζας Όπως γράφει ο Guardian σε εκτενές ρεπορτάζ του, οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν το σίλφιο ως άρωμα, ως φάρμακο, ως αφροδισιακό και το μετέτρεψαν...

Οι ψόφιες ορμές

Του Δημήτρη Σεβαστάκη. Η πλέμπα θέλει ευκολίες για φαγητά και μοιχείες, θέλει το ζωδιακό υπερπέραν της μύτης της, θέλει Μύκονο, θέλει βιβλία για μεταφύτευση φυτών, για ελεγχόμενες αναπνοές και θετική ενέργεια, για πλούσια ηλιθιότητα και τεχνικές αδυνατίσματος. Ακόμα, θέλει απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας μπλεγμένα με Αγωγή του Πολίτη: πτωχεύουμε ως χώρα γιατί δεν απολύουμε με ξυλοδαρμό «τους άλλους», ώστε ν’ ανασάνει ο ιδιωτικός τομέας.

Με όχημα την ποίηση: Τζουζέπε Ουγγαρέττι (1888-1970)

Αίθρια Έπειτα από τόση ομίχλη ένα ένα Φανερώνονται τ’αστέρια Ανασαίνω τη δροσιά που μ’αφήνει το χρώμα τ’ουρανού Μ’αναγνωρίζω: μορφή προσωρινή Παγιδευμένη σε αθάνατο κύκλο. Νύχτα του Μάρτη Ακόλαστη σελήνη, στο αιφνίδιο φως σου Επιστρέφει εκείνη η σκιά όπου ο Απόλλων κοιμάται, Σε ακαθόριστες...

Εν τέλει, Του Μανώλη Ρασούλη

Πώς τα ‘χεις έτσι μοιρασμέ

ντουνιά ψευτοπολιτισμέ

Άκης Πάνου

 

Δέχτηκα και αποδέχτηκα -μάλλον εγώ το πρότεινα- να γράψω ένα κειμενάκι στην εν λόγω εφημερίδα- και μάλιστα με τίτλο: «Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω», που να αναφέρεται στις σχέσεις Αριστεράς-Πολιτισμού, μια σχέση χαμένη στη μετάφραση, όχι βέβαια γιατί συμφωνώ με τα σκεπτικά του σ. Αλαβάνου αλλά και γιατί δεν διαφωνώ, αφού δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει (Αλέκος, Αλέξης, Αλέκα, Αλέξης Γρηγορόπουλος, Άλεξ της Βέροιας, αλεξικέραυνος, αλεξίσφαιρο κ.λπ.), αλλά και επειδή παλιά δούλευα πολιτικά στο τροτσικιστικό γκρουπούσκουλο στο Λονδίνο, δηλαδή δούλευα για τον Μαρξ και Έγκελς και, παράλληλα, δούλευα στο Μαρξ και Σπένσερς και αυτό με βασάνιζε απείρως και μου δημιουργούσε μέθεξη και βάθος και, ας πούμε, μια άποψη για τη σχέση Αριστεράς και πολιτισμικού γίγνεσθαι. Έχει σχεδόν καθιερωθεί ο όρος πλέον στους επαγγελματίες πολιτικούς: «πολιτικός πολιτισμός» (βάιβάιβάι !). Επίσης: «νομικός πολιτισμός» ετσετερά ετσετερά. Πολιτισμικός πολιτισμός; Γιόκ.

Με όχημα την ποίηση: Γκάβιν Έβαρτ (1916-1996)

Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός   Οικείες Αλήθειες Εκείνο που τα πικρόχολα ταίρια –αυτά που πετούν λέξεις σαν μαχαίρια – δεν μπορούν να κατανοήσουν είναι ότι η κότα που τσιμπά κι όχι η...