Οι ΑΠΕ… στο κεφάλι του υπουργού;
Επιμέλεια: Βάννα Σφακιανάκη
Στις 22 Οκτωβρίου ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Θόδωρος Σκυλακάκης επιτέθηκε σε όσους με ευκολία έχουν υιοθετήσει τις αντιδράσεις, σε όλη την...
Εναλλάξ: Με τον τρόπο του Θ.Β.
Μια ζωή σε θυμάμαι να τρέχεις. Πάνω-κάτω, σκάλες, ανηφόρες, κατηφόρες, από το υπόγειο στο ρετιρέ κι ύστερα πάλι στο υπόγειο, δεξιά-αριστερά, με τα πόδια ή με τη βέσπα - «Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις από βέσπα;», Τελικά, έμαθες από βέσπα ή κόλλησες στο «μια ζωή ποδήλατο»;
Τελικά, οι καμπάνες δεν θα σημάνουν…
Της Έλενας Πατρικίου. Στις 5 Μαρτίου του 1943 έγινε στην κατεχόμενη Αθήνα η μεγαλύτερη στην ως τότε ευρωπαϊκή ιστορία απεργία δημοσίων υπαλλήλων, οργανωμένη από το ΕΑΜ, κατά της πολιτικής επιστράτευσης που απεργαζόταν η δοσίλογη κυβέρνηση Λογοθετόπουλου. Το πρωί εκείνης της μέρας, καταλαβαίνοντας πως η Εκκλησία δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχη, ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός δήλωσε στον Γερμανό επιτετραμμένο Άλτεμπουργκ πως, αν δεν γίνει επίσημη διάψευση για την πολιτική επιστράτευση, «οι καμπάνες όλες της χώρας θα ηχήσουν πένθιμα». Σήμερα μία τέτοια εκκωφαντική απειλή δεν θα είχε ουδέν πολιτικό βάρος, διότι απλούστατα, με τη νέα νομοθετική ρύθμιση περί αντιμετώπισης του «περιβαλλοντικού θορύβου», που έρχεται να καλύψει ένα νομοθετικό κενό για το οποίο είχε εγκαίρως κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ο Συνήγορος του Πολίτη, οι άσκοπες (ή και σκόπιμες) κωδωνοκρουσίες τίθενται εκτός νόμου.
Λέξ(η) μην πεις
της Αφροδίτης Κατσαδούρη*
Στις απλωμένες μπουγάδες των πολυκατοικιών κυοφορείται ένα συνωμοτικό μοντέλο γνωριμίας. Γνωρίζεσαι με τους απέναντι χωρίς να ανταλλάξεις λόγια –ακολουθώντας, δηλαδή, το άχαρο...
Γουλιές απελπισίας
Θητεία τυμβωρύχου εκτελεί ο Ιοβόλος
Ασφαλώς δεν περίμενε κανείς από την «πρώτη φορά Aριστερά» κυβέρνηση της χώρας, να προχωρήσει τα πάντα ώστε σε τρεις-τέσσερις μήνες...
Ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο από παιδικά χαμόγελα
Της Κατερίνας Καλλιάρα. Αν περιγράφαμε την κρίση με χρώματα, άραγε ποιο χρώμα θα επικρατούσε;
Με όχημα την ποίηση: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879)
Τουρκοκρατία
Δεν έφαγες ποτέ ψωμί ξερό και μουχλιασμένο,
στον ίδρωτα, στο δάκρυ σου, στο αίμα σου βρεμμένο.
Τη νύχτα δεν εξύπνησες να ιδής τον σύντροφό σου
γυμνόν να...
Στην Αίγυπτο ο λαός κλονίζει την ιμπεριαλιστική νέα τάξη
Με συγκλονιστική αποφασιστικότητα και θάρρος ο λαός της Αιγύπτου κατεβαίνει στους δρόμους και συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής επί πέντε συνεχείς μέρες, για να σαρώσει το καθεστώς Μουμπάρακ και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει. Την ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων με την ανεργία, την πείνα, τη φτώχεια, την πολιτική καταπίεση, τη διαφθορά. Οι Δυτικοί φωνάζουν πως η Αίγυπτος δεν είναι Τυνησία. Ίσως ο Μουμπάρακ φύγει πιο γρήγορα από ό,τι ο Μπεν Αλί.
Ο νέος ριζοσπαστισμός των νέων ανέργων και των χωρίς μέλλον φοιτητών και μορφωμένων, των γυναικών και των εργατών, των επαγγελματιών και των επιστημόνων, δεν έχει σχέση με φανατικά θρησκευτικά κινήματα και αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη από τους φορείς αυτών των κινημάτων. Ζητά Ψωμί, Ελευθερία, Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Η μόνη πολιτική που έχει το καθεστώς Μουμπάρακ απέναντι σ’ αυτή την κραυγή ζωής είναι οι σφαίρες, τα δακρυγόνα και οι αντλίες νερού που του στέλνουν δωρεάν οι φίλοι του Αμερικανοί.
Η μοναδική λύση που έχει να προσφέρει στον αιγυπτιακό λαό η νέα τάξη είναι αυτή που εξασφαλίζει τα συμφέροντά της και αυτά του επιθετικού Ισραήλ: τη συνθήκη «ειρήνης» -προδοσία των Παλαιστίνιων-, τη διέλευση του πετρελαίου από το Σουέζ και τη συνεργασία «κατά της τρομοκρατίας».
Η απάντηση τους δίνεται στους δρόμους.
Ο νέος ριζοσπαστισμός των νέων ανέργων και των χωρίς μέλλον φοιτητών και μορφωμένων, των γυναικών και των εργατών, των επαγγελματιών και των επιστημόνων, δεν έχει σχέση με φανατικά θρησκευτικά κινήματα και αντιμετωπίζεται με επιφύλαξη από τους φορείς αυτών των κινημάτων. Ζητά Ψωμί, Ελευθερία, Κοινωνική Δικαιοσύνη.
Η μόνη πολιτική που έχει το καθεστώς Μουμπάρακ απέναντι σ’ αυτή την κραυγή ζωής είναι οι σφαίρες, τα δακρυγόνα και οι αντλίες νερού που του στέλνουν δωρεάν οι φίλοι του Αμερικανοί.
Η μοναδική λύση που έχει να προσφέρει στον αιγυπτιακό λαό η νέα τάξη είναι αυτή που εξασφαλίζει τα συμφέροντά της και αυτά του επιθετικού Ισραήλ: τη συνθήκη «ειρήνης» -προδοσία των Παλαιστίνιων-, τη διέλευση του πετρελαίου από το Σουέζ και τη συνεργασία «κατά της τρομοκρατίας».
Η απάντηση τους δίνεται στους δρόμους.
Να εφαρμόσουμε τη σωστή τακτική της κυβέρνησης! Όλοι, παντού!
Του Αχιλλέα Σταύρου
Η κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολύ απλή και έξυπνη τακτική. Η λογική της στηρίζεται στη θέση ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι (η...
