στήλες

Η μάχη των Πλαταιών υπήρξε ιδεολογική παρακαταθήκη. Οι σημάνσεις και οι επιπτώσεις του ιστορικού γεγονότος, και πολύ περισσότερο η ταυτοποίηση με τον Νεοελληνικό Πολιτισμό και τις εμβληματικές μορφές του, τον Τσαρούχη, τον Ελύτη, τον Σεφέρη. Όλα αυτά Τον είχαν απασχολήσει σε ανύποπτο χρόνο. Η ανάληψη, όμως, της Διακυβέρνησης έδωσε την ώθηση του δημιουργικού παρόντος: οι γέφυρες υπήρχαν, η παρεμβατική ικανότητα ήταν δεδομένη, άρα δεν απέμενε παρά η ανάληψη της αποστολής.

Έτσι, λοιπόν, πιάσαμε αμέσως δουλειά. Κλήθηκαν στελέχη πρώτης γραμμής, το task force των πιο μάχιμων εταιρειών. Το project χωρίστηκε σε τέσσερα υπο-project, ελήφθη αμέσως πρόνοια των συνάψεων: με την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την προοπτική. «Ό,τι κάνουμε είναι για το μέλλον. Ξεκινάει απ’ το παρελθόν και θα μείνει στο μέλλον». Αυτό μας είπε από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα, η εμπέδωση και εξειδίκευση ανατέθηκε σε δυο Επιτροπές. Στο Προκαταρκτικό Στάδιο Διαμόρφωσης είχε μεγάλη βαρύτητα η Συμβολοποίηση και ο Πολιτικός Χρονισμός. Τα πάντα έπρεπε να δένουν, να υπηρετούν την ίδια αντίληψη, την αδιάσπαστη συνέχεια, τη διακυβέρνηση με προοπτική. «Εδώ είναι το σπίτι σας», μας είπε, «μέχρι και την ημέρα της επετείου, ως το 2020 δεν έχετε να πάτε πουθενά. Δεν σας κουνάει κανένας!»

Παράλληλα, συνεστήθη και μία ακόμη Επιτροπή, της οποίας το βασικό project ήταν η στήριξη και ανάδειξη των δύο Επιτροπών του ΠΣΔ, με δυο λόγια, τα μέσα επικοινωνίας. Είναι ένας καθοριστικός και κρίσιμος παράγοντας, ίσως και ο πιο κρίσιμος!

Πρώτος σταθμός προς το 2020, η επέτειος του Μαραθώνα. Με κεντρική σημασία στην πολιτική μας. Που μπορεί να ανυψώσει το εθνικό φρόνημα και να δώσει το μήνυμα της σύγχρονης Ελλάδας.

Δεύτερος σταθμός, η ατζέντα 2014: το τολμηρό όραμα του Ηγέτη για την ανάκτηση του ρόλου μας στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Ένα φιλόδοξο σχέδιο ευρωβαλκανικής προσέγγισης χωρίς προηγούμενο.

Τρίτος και κορυφαίος σταθμός, η επέτειος των 2500 χρόνων της μάχης των Πλαταιών το 2020. Αλλά μας πιέζει ο χρόνος. Θα συνεχίσουμε.

♠ Ο βασιλόφρων

Το ίδιο βράδυ της δολοφονίας, στην πρώτη μεγάλη διαδήλωση ή στη συγκλονιστική κηδεία, όταν σχεδόν όλη η Πάτρα ήταν στους δρόμους και στα μπαλκόνια, τότε ακριβώς ο ανώνυμος ποιητής του πεζοδρομίου «έριξε» για πρώτη φορά το σύνθημα, νευρώδες, στακάτο, μνήμη βιωματική, που εξεγείρει μέχρι σήμερα: Ζει, ζει ο Τεμπονέρας ζει, με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί!