στήλες

Ένα αυτοκίνητο του έκοψε το νήμα της ζωής στη Μεσογείων, στο ύψος του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ, εκεί που είχε αφιερώσει ατέλειωτες ώρες από τις 11 Ιούνη και μετά για να βοηθήσει στον αγώνα και στις εκπομπές των απολυμένων της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, με το μόνο τρόπο που ήξερε: την ανιδιοτελή προσφορά.

Αγαπητοί σύντροφοι

Οι αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις της χώρας μας διψούν και θέλουν να μάθουν τι φταίει και η Aριστερά στέκεται αμήχανη και διασπασμένη μπροστά στην επίθεση του κεφαλαίου. Ονομάζομαι Μεταλλίδης Ηλίας, λοχαγός του ΔΣΕ και πρώην πολιτικός πρόσφυγας στη ΣΕ. Με βάση τις εμπειρίες και τις γνώσεις που απόκτησα, θα ήθελα, για το συγκεκριμένο ζήτημα, να εκφράσω τα ακόλουθα: oι δραματικές και επιζήμιες καταστάσεις δεν δημιουργήθηκαν από λανθασμένες τοποθετήσεις ορισμένων προσώπων ή οργάνων. Η αλλαγή προσανατολισμών στο ΚΚΣΕ τη δεκαετία του ’50 (συμφιλίωση με τον καπιταλισμό και τις καπιταλιστικές αξίες) ήταν η αιτία. Αυτή η πολιτική επιβλήθηκε με τη βία στο ΚΚΕ και σε άλλα Κ.Κ. Αποτέλεσμα ήταν η παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες και η μετάλλαξη και διάλυση των Κ.Κ. στις καπιταλιστικές χώρες.

Σήμερα, όσοι ενδιαφέρονται για την Αριστερά πρέπει να ξαναστοχαστούν πάνω στην πορεία του αριστερού κινήματος στο β’ μισό του 20oύ αι. και να κρατήσουν ένα συμπέρασμα-οδηγό δράσης για τον 21ου αι.: η συμφιλίωση με τον καπιταλισμό και τις καπιταλιστικές αξίες μόνο δεινά φέρνει στους λαούς και περιθωριοποίηση στα αριστερά και κομουνιστικά κόμματα. Καιρός είναι, σήμερα, η ενοποίηση των αριστερών και κομμουνιστικών δυνάμεων, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Και παρακαλώ πολύ τον Δρόμο να πρωτοστατήσει σε αυτή την προσπάθεια.

Μεταλλίδης Ηλίας

Σφυρί κι αμόνι μάτια μου

η άνοιξη ζυγώνει

κι η δύναμη στα αριστερά

την φλόγα μας φουντώνει.

Χτυπά τ’ ατσάλι η ζωή

σφυρηλατεί πνευμόνι

κι η φωνή των μέσα μας

την πάλη δυναμώνει.

Ρίχνουν σκοτάδι στην ζωή

να σπάσει η αλυσίδα

μα η ενότητα παιδιά

η μόνη μας ελπίδα.

Σηκώνουμε τα λάβαρα

μπροστά και προχωρούμε

την 1η Μάη μας παιδιά

για πάντα θα υμνούμε-τιμούμε

Ζήτω η 1η Μάη

Ζήτω οι νεκροί της

Ζήτω η ζωή

Ζήτω η νίκη μας

Γιάννης Στρατής Αποστόλου

Με αγάπη στο δρόμο μου

Είναι κανείς εδώ; Μ’ ακούει κανείς; Πού είστε ρεεεεε; Πού εξαφανιστήκατε όλοι; Εδώ γίνονται σημεία και τέρατα κι εσείς λείπετε; Δεν είπαμε ότι φέτος έχουμε κωλοσφιξούρες; Και λεφτά; Πού τα βρήκατε τα λεφτά για διακοπές; Έχετε λίπος να κάψετε; Μα δεν κάηκε κιόλας; Σε λίγο θα κάψουμε και το δέρμα και τα νεύρα και τα κόκαλα. Πού είστε όλοι;