στήλες

Στο Λιβαδάκι Φθιώτιδας, 1-5 Αυγούστου

Άδειες βιτρίνες, νεκροί δρόμοι, βρώμικα τζάμια, χαμένοι κόσμοι…  Μικρομεσαίες ελπίδες που χάθηκαν και σκόρπισαν, εργαστήρια που άδειασαν, χτύποι μαστόρων που σιώπησαν…
Κρεμασμένα κάποτε στην πρόσοψη χειροτεχνήματα, τουριστικά τσολιαδάκια που μαζεύτηκαν και έμειναν στους τοίχους μόνο οι σκιές τους.
Πραμάτειες απούλητες που τις τρώει ο χρόνος…
Κι εσύ επιμένεις ακόμα να περιμένεις πελάτη και κράζεις φίλο να σπάσει η μοναξιά σου…

Της Ματίνας Παπαχριστούδη. Δεν θυμάμαι καν πότε, από ποιον πρωτάκουσα τη, μαγευτική για τα δικά μου αφτιά, φράση. «Οι δημοσιογράφοι βλέπουν, αυτό που όλοι οι άλλοι κοιτάνε». Δεν θυμάμαι καλά τη διαδρομή μέχρι να κατακτηθεί αυτή η ιδιαίτερη όραση στα πράγματα, την πραγματικότητα, τις σχέσεις, την πολιτική, την κοινωνία. Θυμάμαι όμως πως ο δρόμος ήταν επίπονος, δύσκολος. Με ατελείωτες ώρες δουλειάς, ρεπορτάζ, κοψίματα από τον αρχισυντάκτη, σκίσιμο της σελίδας, ξαναγράψιμο, ώρες πολλές στο δρόμο. Χωρίς, όμως, τείχη ανάμεσα σε αυτό που έβλεπα στην κοινωνία και αυτό που έβγαινε στις 150 λέξεις, στο τυπωμένο μονόστηλο της εφημερίδας.