στήλες

Όταν στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου θέταμε μερικά πολιτικά ερωτήματα προς το ΚΚΕ, σχετικά με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, γνωρίζαμε (και το γράψαμε) ότι διακινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε αντικομμουνιστές.

Μία από τις πιο οδυνηρές συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησης και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων, για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος, είναι η επάνοδος της Αριστεράς στις παλιές -δοκιμασμένες, υποτίθεται, απ’ τις αρχές του προηγούμενου αιώνα- «συνταγές».

Προβλέπουμε, λοιπόν, και περιμένουμε, να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο η κατάσταση, να πέσει ακόμη πιο χαμηλά το βιοτικό επίπεδο των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, μεγάλες κοινωνικές ομάδες να οδηγηθούν στο περιθώριο και να αντιμετωπίσουν πρόβλημα επιβίωσης. Και αναπτερώνονται οι ελπίδες μας ότι θα έρθει, επιτέλους, η ώρα μας. Ότι θα τα καταφέρουμε να «αρπάξουμε την ευκαιρία» και να αλλάξουμε τους, σε βάρος μας, συσχετισμούς.

Ίσως να μην έχουμε άδικο στις προβλέψεις μας για την επιδείνωση της κατάστασης. Φοβάμαι, όμως, ότι θα διαψευστούν, για άλλη μια φορά, οι ελπίδες μας για τη συνέχειά της.

Όχι πως δεν θα αντιδράσει ο κόσμος. Το καζάνι άρχισε ήδη να βράζει κι ακόμη δεν είδαμε τίποτα. Πίσω είναι τα χειρότερα...

Το θέμα είναι αν θα μπορέσουμε να γίνουμε εμείς οι εκφραστές των αναγκών και των ελπίδων τους.

Τα μέχρι σήμερα δεδομένα είναι, δυστυχώς, απογοητευτικά. Η διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια δεν βελτιώνει τη θέση μας στους πολιτικούς συσχετισμούς. Και δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι αυτό θα αλλάξει, όταν επιδεινωθεί η κατάσταση.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ενότητα της παράταξής μας. Πολλά, ίσως όλα, πρέπει ν’ αλλάξουν στην οργάνωση, την πρακτική, τη νοοτροπία μας, ώστε να κερδίσουμε ξανά την αξιοπιστία που έχουμε χάσει εδώ και δεκαετίες.

Τη νέα συλλογικότητα που θα σέβεται την προσωπικότητα όσων εντάσσονται σ’ αυτήν και τις νέες μορφές πάλης, που θα αξιοποιούν τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας και, κυρίως, των νέων, θα τις κατακτήσουμε μαζί τους, στην καθημερινή αντίστασή μας σε όλα τα επίπεδα, από την ατομική μας ζωή μέχρι τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες.

Αφού δοκίμασε τις δυνάμεις του στο Ίντερνετ, σε πλατείες και εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αποφάσισε να ξανανοίξει το διάλογο σε ένα πιο παραδοσιακό μέσο.

Αγαπητοί σύντροφοι

Οι αριστερές και κομμουνιστικές δυνάμεις της χώρας μας διψούν και θέλουν να μάθουν τι φταίει και η Aριστερά στέκεται αμήχανη και διασπασμένη μπροστά στην επίθεση του κεφαλαίου. Ονομάζομαι Μεταλλίδης Ηλίας, λοχαγός του ΔΣΕ και πρώην πολιτικός πρόσφυγας στη ΣΕ. Με βάση τις εμπειρίες και τις γνώσεις που απόκτησα, θα ήθελα, για το συγκεκριμένο ζήτημα, να εκφράσω τα ακόλουθα: oι δραματικές και επιζήμιες καταστάσεις δεν δημιουργήθηκαν από λανθασμένες τοποθετήσεις ορισμένων προσώπων ή οργάνων. Η αλλαγή προσανατολισμών στο ΚΚΣΕ τη δεκαετία του ’50 (συμφιλίωση με τον καπιταλισμό και τις καπιταλιστικές αξίες) ήταν η αιτία. Αυτή η πολιτική επιβλήθηκε με τη βία στο ΚΚΕ και σε άλλα Κ.Κ. Αποτέλεσμα ήταν η παλινόρθωση του καπιταλισμού στις σοσιαλιστικές χώρες και η μετάλλαξη και διάλυση των Κ.Κ. στις καπιταλιστικές χώρες.

Σήμερα, όσοι ενδιαφέρονται για την Αριστερά πρέπει να ξαναστοχαστούν πάνω στην πορεία του αριστερού κινήματος στο β’ μισό του 20oύ αι. και να κρατήσουν ένα συμπέρασμα-οδηγό δράσης για τον 21ου αι.: η συμφιλίωση με τον καπιταλισμό και τις καπιταλιστικές αξίες μόνο δεινά φέρνει στους λαούς και περιθωριοποίηση στα αριστερά και κομουνιστικά κόμματα. Καιρός είναι, σήμερα, η ενοποίηση των αριστερών και κομμουνιστικών δυνάμεων, ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα. Και παρακαλώ πολύ τον Δρόμο να πρωτοστατήσει σε αυτή την προσπάθεια.

Μεταλλίδης Ηλίας

Σφυρί κι αμόνι μάτια μου

η άνοιξη ζυγώνει

κι η δύναμη στα αριστερά

την φλόγα μας φουντώνει.

Χτυπά τ’ ατσάλι η ζωή

σφυρηλατεί πνευμόνι

κι η φωνή των μέσα μας

την πάλη δυναμώνει.

Ρίχνουν σκοτάδι στην ζωή

να σπάσει η αλυσίδα

μα η ενότητα παιδιά

η μόνη μας ελπίδα.

Σηκώνουμε τα λάβαρα

μπροστά και προχωρούμε

την 1η Μάη μας παιδιά

για πάντα θα υμνούμε-τιμούμε

Ζήτω η 1η Μάη

Ζήτω οι νεκροί της

Ζήτω η ζωή

Ζήτω η νίκη μας

Γιάννης Στρατής Αποστόλου

Με αγάπη στο δρόμο μου