Λαοθάλασσα

Ανέκδοτο ποίημα που διαβάστηκε σε εκδήλωση στο παλιό νοσοκομείο της Πάτρας, από τον Αντώνη Στασινόπουλο.

Mε όχημα την ποίηση: Ησίοδος (7ος – 8ος αιώνας π.χ.)

Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός   Θεογονία Η γέννηση της Αφροδίτης Από το σμίξιμο Ουρανού και Γης εγεννηθήκαν τρεις άλλοι ακατανόμαστοι γιοι, δυνατοί, πελώριοι. Ο Κόττος, ο Βριάρεως κι ο Γύγης. Ξακουσμένοι!... Από...

Τυφλοί τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματα

της Γιάννας Γιαννουλοπούλου*  «Τυφλός τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματα ει», «Είσαι τυφλός και στα αυτιά και στο μυαλό και στα μάτια»...

Με όχημα την ποίηση: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879)

Ο Βράχος και το Κύμα «Μέριασε, βράχε, να διαβώ! – το κύμα αντρειωμένο λέγει στην πέτρα του γιαλιού θολό μελανιασμένο – μέριασε, μες στα στήθη μου, πούσαν...

Με όχημα την ποίηση: Έζρα Πάουντ (1885-1972)

Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός   Ενάντια στον τοκισμό Με τοκισμό σπίτι δεν έχει ο άνθρωπος γερό κομμένο κάθε λιθάρι ταιριαστά και σμιλεμένο κι η πρόσοψη με σχέδια να ταιριάζει, με τοκισμό ο...

Όσα θάφτηκαν: Η ξεφτίλα ξαναγύρισε στη ΝΕΤ

Δεν γίνεται διαφορετικά.
Κάθε επίθεση του κεφαλαίου και του συστήματος σε εργατικές κατακτήσεις και λαϊκά δικαιώματα, συνοδεύεται πάντα από ένα εξίσου σφοδρό και μαζικής κλίμακας ιδεολογικό πόλεμο ενάντια στον εχθρό-λαό. Μια επίθεση στο μυαλό και την ψυχή του λαού, ενάντια σε ό,τι πιο ευγενικό έχει αποθησαυρίσει η λαϊκή συνείδηση από την πολύχρονη ταξική της διαδρομή και την κοινωνική της εμπειρία.

Το (πάντα επίκαιρο) Μεγάλο Μας Τσίρκο

Μεγάλα νέα φέρνω από 'κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν' ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω

Ο Λευτέρης

του Χριστόδουλου Δολαψάκη Όσο ζούσε η γιαγιά μου είχε στο σπίτι της στο χωριό τη φωτογραφία του αδελφού της του Λευτέρη, ασπρόμαυρη, αυτός με γυαλάκια...

Καμιά νέα χρήση στα καμένα δάση!

Επιμέλεια: Βάννα Σφακιανάκη Ο Κωνσταντίνος Μενουδάκος, σήμερα επίτιμος Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικράτειας και Πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, ήταν Πρόεδρος της Ολομέλειας του...

Επιστολές: Φωνή των Μεταταγμένων. Είμαστε ακόμα Ζωντανοί

Μετά από δύο χρόνια και μισό από τη στιγμή που η διεθνής συμμορία της τρόικας και οι ντόπιοι δοσίλογοι αποφάσισαν ότι η Ελλάδα θα γίνει ένα απέραντο εργασιακό νεκροταφείο και νεκροτομείο άταφων ανθρώπων, εμείς οι «μεταταγμένοι» είμαστε τα πρώτα θύματα αυτής της βάρβαρης πολιτικής και μετά από επτά μήνες και κάτι μέρες ατομικά ο καθένας από εμάς η συλλογικά βιώνουμε στο πετσί μας την πλήρη καταστροφή.
Βέβαια πάντα στην Ιστορία οι ξένοι κατακτητές και οι ντόπιοι υπηρέτες τους θέλουν και τους κουκουλοφόρους τους. Αυτό ακριβώς έγινε και με μας, κάποιοι μέσα από το βαθύ σύστημα των ΗΣΑΠ έδειξαν με το δάχτυλο ποιοι να εκτελεστούν πρώτοι ηθικά, οικονομικά, κοινωνικά, ελπίζοντας ότι θα σωθούν οι ίδιοι (οι κουκουλοφόροι εκτελούνται πάντα τελευταίοι).
Στο διάστημα αυτό των επτά μηνών, κανένα συλλογικό όργανο εκλεγμένο και με την δική μας συμμετοχή πριν από δέκα μήνες, άρα οργανικό κομμάτι του ακόμα, δεν ασχολήθηκε αν αυτός ο κόσμος που εκδιώχθηκε ζει και πως ζει αν βιοπορίζει και πως. Ασχολήθηκε όμως μαζί μας η ΣΤΑΣΥ Α.Ε. ΗΣΑΠ με ένα ψυχρό υπηρεσιακό σημείωμα να παραδώσουμε στην διεύθυνση εκμετάλλευσης κάποια αντικείμενα «μεγάλης» αξίας που πήραμε φεύγοντας όπως το τρίκλειδο, ψαλίδι ακύρωσης εισιτηρίων και κάποια κλειδιά καμίας χρηστικής αξίας για μας παρά μόνο συναισθηματικής.
«Αιδώς Αργείοι»