Με όχημα την ποίηση
Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
ΣΤΗΒΕΝ ΚΡΕΗΝ (1871-1900)
Οι Μαύροι Καβαλάρηδες
3
Ναι, έχω χίλιες γλώσσες
Κι οι εννιακόσιες ενενήντα εννέα ψεύδονται
Αν και πασχίζω τη μια να χρησιμοποιήσω,
Δεν τραγουδά κατά τη...
Από την Ελληνική Επανάσταση στην Παλαιστίνη
του Πέτρου Πιζάνια
«Ούτ’ εδύνατο να πιστεύση το, όπου συναθροισμένοι άνθρωποι έχοντες τον πατριωτισμόν οδηγόν, τίποτις δεν τους δαμάζει…»
Σπυρομίλιος
Μέρες τέτοιες, γεμάτες αίμα στην Παλαιστίνη,...
Υπό το βλέμμα Τραμπ
του Γιώργου Κυριακού
Εν σχέσει με τα θέματα του Ελληνισμού στην Αλβανία, δεν προβλέπονται κάποιες αλλαγές από την επιστροφή του Τραμπ, παρά τις φαντασιώσεις κάποιων...
Με όχημα την ποίηση: Κ. Π. Καβάφης (1863-1933)
Μαρτίαι Ειδοί
Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή.
Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις
αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις
να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις,
τόσο...
Εδώ είναι Βαλκάνια (9/10/2021)
► Απεφάνθησαν: το καλώδιο «έφταιγε» για τη φονική πυρκαγιά στο προκάτ νοσοκομείο στο Τέτοβο. Πήρε φωτιά, απλώθηκε σε εύφλεκτα υλικά και φούντωσε λόγω του...
Διακοπούλες;
Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Πού θα πάτε; Εμείς έχουμε κλείσει, ναι, είναι η πρώτη φορά που θα δοκιμάσουμε κάτι τελείως διαφορετικό, θα πάμε με ντρόουν,...
Ding, Dong!
Του Γιώργου Γιαλούρη
Τι ωραία η κοινωνία μας, καταπληκτική κοινωνία, μόνο που δεν είναι κοινωνία, είναι ένα συνονθύλευμα ατόμων που κατ’ ευφημισμό το αποκαλούμε κοινωνία,...
Περί ταξικής μεροληψίας και αριστερής δικαιοσύνης
Της Έλενας Πατρικίου. Στη Συνδιάσκεψη του περασμένου Δεκεμβρίου κάποιοι πολύ αριστεροί σύντροφοι θεώρησαν λογικό, σκόπιμο και, κυρίως, αριστερό να επικαλεστούν ως ιστορικό πρότυπο αριστερής δημοκρατίας την εσωτερική λειτουργία του μπολσεβικικού κόμματος της προ ή και μετεπαναστατικής Ρωσίας.
Εναλλάξ: Τα ποντίκια που βρυχώνται
Θαύμα, θαύμα! Τα πράσινα έδρανα του Kοινοβουλίου κατακλύζονται, αίφνης, από υπερκόσμιες θεραπευτικές δέσμες φωτός, που εξαφανίζουν εν ριπή οφθαλμού σφοδρές παθήσεις και αφόρητα συμπτώματα, ανίατες ασθένειες και οδυνηρούς ακρωτηριασμούς. Οι αόμματοι αναβλέπουν, οι βωβοί φωνασκούν, οι άκαμπτοι αναδεύονται, οι ασπόνδυλοι ευθυτενούν, οι κατακεκλιμένοι εγείρονται, οι νεκροφανείς ανασαλεύουν, οι μουμιοποιημένοι ενυδατώνονται, οι ταριχευμένοι αναζωογονούνται.
Η οριστική εκπνοή της προθεσμίας επιβολής της φοβερής και τρομερής εκλογικής Λίστας οδηγεί εσπευσμένα δεκάδες πασόκους οφικιούχους στις αγκάλες του ηρωικού κινήματος της εαυτοσωτήριας αντίστασης.
Ο τιτάνας της πολιτικής σκέψης Μίμης Ανδρουλάκης ανακαλύπτει έξαφνα πως το πολλάκις ευλογημένο από τον ίδιο τροϊκανό Μνημόνιο βρίσκει τοίχο. Η βλοσυρή γκουρού του μακροοικονομικού στοχασμού Βάσω Παπανδρέου διαπιστώνει, εκ των υστέρων, πως πέραν της αναδιάρθρωσης ουδεμία δυνατή διέξοδος υφίσταται. Ο σεβάσμιος μέντωρ Απόστολος Κακλαμάνης ξιφουλκεί μαινόμενος κατά της νομιμοποίησης των οπωροκηπευτικών παιγνίων (λαϊκιστί, φρουτακίων), καυτηριάζοντας την επαχθή παράδοση της εθνικής οικονομίας στον χρηματοβόρο τζόγο και τους βδελυρούς του πάτρωνες.Η οριστική εκπνοή της προθεσμίας επιβολής της φοβερής και τρομερής εκλογικής Λίστας οδηγεί εσπευσμένα δεκάδες πασόκους οφικιούχους στις αγκάλες του ηρωικού κινήματος της εαυτοσωτήριας αντίστασης.
Δίπλα στις εμβληματικές αυτές μορφές του πολιτικοοικονομικού μας γίγνεσθαι, δεκάδες πρωτοκλασάτοι, δευτεροκλασάτοι και αδιαβάθμητοι εδροκένταυροι αναστοχάζονται κατεπειγόντως επί των αιτιών της λαϊκής αγανάκτησης και επιχειρούν ,παντοιοτρόπως, να εξευμενίσουν την επερχόμενη Νέμεση.
Στον αντίποδα, ο πανταχόθεν βαλλόμενος Γιώργος Παπακωνσταντίνου υποχρεώνεται, πλέον, να υποδυθεί την ίδια στιγμή δυο απολύτως διαφορετικούς ρόλους: τον παραδοσιακό, του κατ’ ανάθεσιν και έξιν κοινωνικού δήμιου, και τον ύστερο, του απόπατου του γαστρεντερικού συστήματος των πανικόβλητων ομοίων του.
Είναι τοις πάσι γνωστό πως όταν το καράβι αρχίζει να μπάζει νερά, τα τρωκτικά που κατοικούν εντός των σπλάχνων του, αναζητούν εναγωνίως μια σωτήρια έξοδο, η οποία καταλήγει ενίοτε στα σκοτεινά και αφιλόξενα νερά του ταραγμένου πελάγους. Στην περίπτωση των οψίμως διαφωνούντων καρεκλομανών τα πράγματα φαντάζουν σαφώς δυσκολότερα, καθώς τη θέση του αλμυρού νερού καταλαμβάνει εσχάτως ένα αποκρουστικό ρευστό κράμα, αποτελούμενο από ληγμένα γιαούρτια, κλούβια αβγά και οζώδη πτύελα.
Στον αντίποδα, ο πανταχόθεν βαλλόμενος Γιώργος Παπακωνσταντίνου υποχρεώνεται, πλέον, να υποδυθεί την ίδια στιγμή δυο απολύτως διαφορετικούς ρόλους: τον παραδοσιακό, του κατ’ ανάθεσιν και έξιν κοινωνικού δήμιου, και τον ύστερο, του απόπατου του γαστρεντερικού συστήματος των πανικόβλητων ομοίων του.
Είναι τοις πάσι γνωστό πως όταν το καράβι αρχίζει να μπάζει νερά, τα τρωκτικά που κατοικούν εντός των σπλάχνων του, αναζητούν εναγωνίως μια σωτήρια έξοδο, η οποία καταλήγει ενίοτε στα σκοτεινά και αφιλόξενα νερά του ταραγμένου πελάγους. Στην περίπτωση των οψίμως διαφωνούντων καρεκλομανών τα πράγματα φαντάζουν σαφώς δυσκολότερα, καθώς τη θέση του αλμυρού νερού καταλαμβάνει εσχάτως ένα αποκρουστικό ρευστό κράμα, αποτελούμενο από ληγμένα γιαούρτια, κλούβια αβγά και οζώδη πτύελα.
Ν. Κουνενής
[email protected]
[email protected]
Πρώτη του Μάη ένα κάποιο έτος
Του Αριστοτέλη Γ. Καλλή
Όλα βαίνουν καλώς λοιπόν σε μια κοινωνία εικονικής πραγματικότητας, όπου ο άνθρωπος εκπαιδεύτηκε ως «σκύλος» του πειράματος Παβλόφ (βλ. πείραμα εξαρτημένων...













































































