κοινωνία

Όλα μέσα σε μια ιστοσελίδα. Ο άνθρωπος μέσα σε μία οθόνη και η προσωπικότητά του μέσα μια εικονική πραγματικότητα.

Την περασμένη Τετάρτη επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες των κατοίκων του Ρουφ πως κάτι τρέχει στο χώρο του παλιού Σεράφειου Κολυμβητηρίου, όταν αντιλήφθηκαν σκαπτικά μηχανήματα και εργάτες να προχωρούν σε εκτεταμένη κοπή δέντρων. Το κολυμβητήριο τέθηκε εκτός λειτουργίας και κατεδαφίστηκε μετά το σεισμό του 1999. Η δημοτική Αρχή Κακλαμάνη είχε σχέδια τσιμεντοποίησης όλου του χώρου των τεσσάρων στρεμμάτων όπου βρισκόταν και το κολυμβητήριο με την κατασκευή δύο πολυώροφων κτιρίων πολλαπλών χρήσεων τα οποία παρουσίαζε και σε σχετική πινακίδα.
Πρόσφατα η νέα δημοτική Αρχή -μέλη της οποίας ως αντιπολίτευση είχαν ψηφίσει επί Κακλαμάνη κατά της συνολικής τσιμεντοποίησης του χώρου- είχε δηλώσει ότι σκοπεύει να χτίσει μόνο το κολυμβητήριο.

Αισθάνθηκα την ανάγκη να πω μερικά λόγια, έξω από τα δόντια, για το έγκλημα που επιτελείται αυτές τις μέρες στο χώρο της εκπαίδευσης (συγχωνεύσεις, κατάργηση ολοήμερων σχολείων, αιφνιδιαστική άρση του δικαιώματος επιλογής της 2ης ξένης γλώσσας σε Δημοτικά και Γυμνάσια και έπεται συνέχεια…).
Είμαι αγανακτισμένη, οργισμένη αλλά και αποφασισμένη να αντισταθώ με όλες μου τις δυνάμεις. Να υπερασπισθώ το δικαίωμα στη δουλειά μου, τα όνειρά μου για το δημόσιο σχολείο, έτσι όπως εγώ το εννοώ και πάνω απ’ όλα τους μαθητές μου.
Τους μαθητές μου που, ενώ τους είχαν υποσχεθεί τον ουρανό με τ’ άστρα (πρώτα ο μαθητής), τους επιφυλάσσουν ένα σχολείο φτωχό, αποδομημένο, αποστεωμένο, συγκεντρωτικό, ένα σχολείο στηριγμένο στην κοινωνική ανισότητα. Ένα σχολείο χωρίς μέλλον, μια ζωή χωρίς μέλλον.