κοινωνία

Του Γιώργου Γεωργίου. Σε κρίσιμη καμπή βρίσκεται το σύνολο του φοιτητικού κινήματος. Μετά από περίπου 1,5 μήνα καταλήψεων, έντονων διαδικασιών και γενικής αναταραχής στους φοιτητικούς χώρους ένας πρώτος κύκλος φοιτητικών κινητοποιήσεων βρίσκεται στο τέλος του. Κερδίζοντας αρκετά αλλά και αδυνατώντας να απαντήσει είτε σε ζητήματα ποινικοποίησης ή σε πραγματικά προβλήματα που τέθηκαν από πληθώρα φοιτητών και αντιμετωπίστηκαν λίγο έως πολύ ως προβοκατόρικα. Το αν θα ανοίξει ένας δεύτερος κύκλος και πώς θα συνεχιστεί τόσο η συμμετοχή των φοιτητών στις λαϊκές κινητοποιήσεις όσο και το κράτημα του ζητήματος της παιδείας στην επικαιρότητα, έχει να κάνει εν πολλοίς με τις απαντήσεις που θα δοθούν πάνω στα ερωτήματα που γέννησε το φοιτητικό κίνημα αυτές τις μέρες ύπαρξής του.

Ελεύθερος, με αθωωτική πρόταση του εισαγγελέα, για την κατηγορία αρπαγής οπλισμού από ειδικό φρουρό, βρίσκεται από τα τέλη του Μάη ο Σίμος Σεϊσίδης.

Το θέατρο είναι πάντα μια πράξη πολιτική, αλλά το θέατρο-ντοκουμέντο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: Είναι ένα είδος ακτιβισμού, στοχεύει -και μερικές φορές το πετυχαίνει- στο να μην ξεχνάμε αυτό που δεν πρέπει να ξεχαστεί και να μην επαναπαυόμαστε μέσα σ’ ένα σύστημα, επειδή απλώς μας έχει δεχτεί… Οφείλουμε, οι άνθρωποι της τέχνης, να δείχνουμε αυτό που μένει ανοιχτή πληγή στον κόσμο και η Λωρίδα της Γάζας είναι μια ανοιχτή πληγή»…