Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στην πολιτική αρένα με μια καλοστημένη θεατρική παράσταση στο Θησείο και φυσικά προκάλεσε τη σύγχυση στον αντιπολιτευτικό χώρο. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά για την επανεμφάνιση. Δεν επισημάνθηκαν όμως τα σφάλματα του Αλέξη στη φιέστα της επανόδου. Ήθελε να εντυπωσιάσει με κάτι καινούργιο και πρωτότυπο, αλλά ατύχησε. Πρώτα απ’ όλα, ο τίτλος του κόμματος είναι λάθος. Η ανάμειξη του ιστορικού ΕΛΑΣ στα σημερινά τρέχοντα, δεν πρόκειται να επηρεάσει ψυχολογικά τους οπαδούς της Αριστεράς. Ούτε είναι ορθό να καπηλευόμαστε σελίδες της Ιστορίας, για να συγκινήσουμε στη σημερινή εποχή. Πολύ περισσότερο, όταν η Αριστερά σήμερα έχει προδώσει τις αρχές της. Πλην του ΚΚΕ –φυσικά– η άλλη Αριστερά δεν χρησιμοποιεί πλέον τον συμβολισμό του σφυροδρέπανου, κι αποφεύγει επιμελώς να αναφέρει ακόμα και τον όρο «σοσιαλισμός».
***
Η υποταγή μέσα στη συγκεκαλυμμένη ευρωπαϊκή δικτατορία του διεθνούς καπιταλισμού, επιτρέπει μόνο την απάτη του «εκσυγχρονισμού» και τη θολούρα μιας ακαθόριστης «Αριστεράς», που δηλώνει υποταγή στην «ευρωπαϊκή προοπτική», ψευδεπίγραφη ταμπέλα του καπιταλισμού. Ο Αλέξης θα όφειλε να μελετήσει τι είχε κάνει στη γειτονική Ιταλία το Κομμουνιστικό Κόμμα. Εκεί, περίπου στα 1989, έγινε η περίφημη «τομή Οκέτο». Με τη νέα γραμμή του, ο γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ακίλε Οκέτο, έκανε την «αλλαγή» του τίτλου, που ιστορικά σήμαινε το τέλος του 70χρονου κύκλου πορείας ενός καθοριστικού μέρους του εργατικού κινήματος στη Δύση, και παράλληλα μια νέα αρχή, που αυτή σηματοδοτούσε και καθόριζε έμμεσα, αλλά αποφασιστικά, την πορεία της ευρωαριστεράς. Το «Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς» θεωρήθηκε στην Ιταλία συνεπής εξέλιξη της όλης ιστορίας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, και ιδιαίτερα του 18ου Συνεδρίου, που διεξήχθη το 1989, πριν την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι αρχές, καθώς και οι προγραμματικές κατευθύνσεις του νέου κόμματος, συνοψίσθηκαν στη λέξη «δημοκρατική Αριστερά». Αυτή η εξέλιξη δεν εξέπληξε όποιον γνώριζε το ιστορικό συνέδριο της Λυών το 1924, επειδή είχε αρχίσει να διαφοροποιείται μέσα στην Κομμουνιστική Διεθνή. Αντί για δικτατορία του προλεταριάτου, επελέγη η θεωρία της ηγεμονίας, που επεξεργάσθηκε ο Γκράμσι. Η ολοκλήρωση της πορείας του ΙΚΚ επιταχύνθηκε από τα γεγονότα του 1989, αλλά η δημοκρατία ως «οικουμενική αξία και δρόμος του σοσιαλισμού» είχε τις ρίζες της στον Τολιάττι και στον Μπερλινγκουέρ.
Αυτό σήμαινε ότι η δημοκρατική πολιτική του Ιταλικού Κ.Κ. είχε ως σημαντικό σημείο αναφοράς την κριτική του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και των κομμάτων του. Ο Τσίπρας πουθενά δεν αναφέρει τον όρο και τη σημασία του σοσιαλισμού, αφού μετακινείται προς το Κέντρον. Το δέντρο του Οκέτο στο νέο σύμβολο του ιταλικού Κ.Κ. είχε καταπράσινο φύλλωμα και κόκκινο κορμό. Στις ρίζες του ήταν σε κύκλο το στοιχείο προέλευσης, δηλαδή το σφυροδρέπανο. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να φτιάξει ο Αλέξης, κι όχι την καπηλεία του ΕΛΑΣ. Έπειτα, τα 7 σημεία του προγράμματος που ανέμιζε (κατά το στυλ Ανδρέα Παπανδρέου) είναι μια γενικόλογη αερολογία, χωρίς τίποτε συγκεκριμένο. Και δεν είπε τίποτα για όσα επαναστατικά διεκήρυσσε επί πρωθυπουργίας του. Αλλά, μόλις τα κοράκια των Βρυξελλών τού έβαλαν το μαχαίρι στον λαιμό, έκανε στροφή 180 μοιρών, και εφάρμοσε τα πιο αντιλαϊκά μέτρα αφού προηγουμένως ανέτρεψε το «ΟΧΙ» του Λαού στο δημοψήφισμα.
***
Να πούμε την αλήθεια: Το Ιερατείο των Βρυξελλών ισοπέδωσε τον σοσιαλισμό και την αληθινή Αριστερά. Η ιστορική ελπίδα του κόσμου προδόθηκε. Ο Ροζέ Γκαροντί θυμόταν πως όταν πήγε στον Λουί Αραγκόν τα χειρόγραφα που είχε γράψει γι’ αυτόν, εκείνος του παρατήρησε: «Στο βιβλίο σου, αναφερόμενος σ’ εμένα για ελπίδα, πρέπει να διαγράψεις αυτή τη λέξη. Γιατί, όσο θα κρατήσει η δική μου ζωή, δεν έχω καμιά ελπίδα…»! Κι εμείς τώρα, με την Ευρωπαϊκή Ένωση του καπιταλισμού, οι ελπίδες μας για σοσιαλισμό «χάνονται σαν τα τραγούδια της γιορτής στην ξαφνική βροχή», όπως έλεγε ο ποιητής. Κι έπειτα, οι Βρυξέλλες δεν θα επέτρεπαν ποτέ να ανθίσει ο ευρωκομμουνισμός του Μπερλινγκουέρ. Γιατί δεν τα λέει αυτά ο Αλέξης; Ή νομίζει ότι εάν πάει ξανά στους «εταίρους» με τα «7 σημεία» του, οι «προστάτες» δεν θα του τα πετάξουν στα μούτρα, όπως την περασμένη φορά;
Δυστυχώς, η πορεία της Αριστεράς μέσα στον χρόνο εντάσσεται μάλλον σε μια παράδοση ηττών που –όπως υπενθύμιζε η Ρόζα Λούξεμπουργκ την παραμονή του θανάτου της– έχουν σημαδέψει την ιστορία των επαναστάσεων και μας άφησαν μόνο τη μελαγχολία. Είναι η μελαγχολία του Μπλανκί και της Λουίζ Μισέλ, μετά την αιματηρή καταστολή της Παρισινής Κομμούνας, είναι η μελαγχολία για τις ήττες της επανάστασης στη Γερμανία το 1919, το 1921 και το 1923, η συντριβή της Ουγγρικής Κομμούνας, η μελαγχολία της Ρόζας Λούξεμπουργκ, που στη φυλακή του Βρόνκε συλλογιζόταν το σφαγείο του Μεγάλου Πολέμου και τη συνθηκολόγηση του γερμανικού σοσιαλισμού, η μελαγχολία του Γκράμσι που, σε μια φασιστική φυλακή, σκεφτόταν τη σχέση ανάμεσα σε «πόλεμο θέσεων» και σε «πόλεμο κινήσεων», μετά την αποτυχία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων. Η μελαγχολία του Τρότσκι στην έσχατη μεξικανική εξορία του, κλεισμένου πίσω από τους οχυρωμένους τοίχους του καταφυγίου του στο Κογιοκάν, η μελαγχολία του τσε Γκεβάρα στα βουνά της Βολιβίας, όταν είχε συνειδητοποιήσει ότι ο κουβανέζικος δρόμος είχε μπει σε αδιέξοδο…
***
Η δική μας μελαγχολία είναι χειρότερη, διότι είδαμε να θάβουν τον σοσιαλισμό, κάτω από το πέλμα της «ευρωπαϊκής προοπτικής». Μάταια περιμένουμε να ξανακούσουμε τη φωνή του Ζωρές μέσα από τον τάφο του. Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επισκιάσει ασφαλώς τα άλλα αντιπολιτευτικά κόμματα. Αλλά, δεν λέει την αλήθεια στον Λαό. Δεν κάνει καμιά αυτοκριτική για την υποταγή του στη μέγαιρα του Βερολίνου μαντάμ Μέρκελ και στα άλλα σαρκοφάγα, τον Σόιμπλε, τον Τόμσεν και τους άλλους λακέδες του καπιταλισμού. Ένα νέο ξεκίνημα δεν μπορεί να γίνει εάν δεν ξεκαθαρίσουμε τους λογαριασμούς με το «χθες». Αληθινή Αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν πει ανοιχτά στον Λαό ποιος είναι ο εχθρός, εάν δεν κατονομάσει τους ευρωπαίους δυνάστες, και δεν αξιοποιήσουμε τον ρόλο των αυτόνομων Αριστερών, όπως ήθελε ο Νίκος Πουλαντζάς. Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση κινούνται κάποιοι που φέρουν την ψευδεπίγραφη ταμπέλα της «Αριστεράς». Κι όχι μόνο Αριστεροί και σοσιαλιστές δεν μπορούν να είναι, αλλά αναλόγως της ποιότητάς των μεταβάλλονται σε ευρώδουλους και λακέδες του καπιταλισμού. Μισούν την Αριστερά και ήταν οι νεκροθάφτες του ευρωκομμουνισμού, διότι δεν τους ενδιαφέρουν οι ιδέες, αφού οι ίδιοι δεν κατόρθωσαν να είναι τίποτα. Έτσι ικανοποιούν τον ψυχικό τους μηδενισμό. Υποκρίνονται, ότι μέσα στο Δ΄ Ράιχ αγωνίζονται για τα… «δίκαια των εργαζομένων»! Ο Αλέξης φοβήθηκε να αναφερθεί στο παρελθόν. Φοβάται τι θα πει στις μάζες, εάν παραδεχθεί ότι επί πρωθυπουργίας του υπέκυψε στους στυγνούς εκβιασμούς των τραπεζιτών. Θα του φωνάζουν οι ψηφοφόροι ότι ματαιοπονεί γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι εκείνος τι θα απαντήσει; Ίσως να του συγχωρούσαν το «χθες» εάν απαντούσε με τον στίχο του Τάσου Λειβαδίτη: «Τι να την κάνω την πραγματικότητα; Εγώ έχω τ’ όνειρο…»
