Μας ζάλισαν τον έρωτα επί δύο χρόνια οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες –με προεξάρχοντες τους άμεσα θιγόμενους Δανούς– για το θράσος του Τραμπ να απαιτεί τη Γροιλανδία ενώ αυτή αποτελεί έδαφος της Δανίας ή/και ο λαός της έχει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση (το θυμήθηκε κι αυτό η σούπερ-πολιτισμένη Κοπεγχάγη, που μέχρι πρόσφατα υπέβαλλε τις γυναίκες της Γροιλανδίας σε πρόγραμμα μαζικών στειρώσεων εν αγνοία τους…). Αλλά «ξαφνικά» υπέγραψαν* αυτήν την εβδομάδα με τον Τραμπ μια συμφωνία που ξεκινά με τη διαβεβαίωση ότι οι ΗΠΑ «αναγνωρίζουν την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα του Βασιλείου της Δανίας, και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού της Γροιλανδίας», και στη συνέχεια διαγράφει κάθε έννοια κυριαρχίας και αυτοδιάθεσης, παραδίδοντας κυριολεκτικά το έδαφος, την άμυνα και την οικονομία της Γροιλανδίας στο έλεος της Ουάσινγκτον – αποκλειστικά, εσαεί, χωρίς δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης, και ανεξαρτήτως από το αν θα υπάρχει το ΝΑΤΟ, αν θα ανεξαρτητοποιηθεί η Γροιλανδία κ.ο.κ.
Είναι γνωστός ο Τραμπ για τις αλαζονικές καυχησιολογίες του, αλλά αυτή τη φορά έχει δίκιο: οι ΗΠΑ πήραν τη Γροιλανδία, τελεία και παύλα. Σε αντίθεση με τη συμφωνία του 1951, που ήταν υπό όρους και είχε στόχο την εξυπηρέτηση των αναγκών του ΝΑΤΟ, η τωρινή συμφωνία ρητά κατονομάζει ως στόχο την «άμυνα της αμερικανικής ηπείρου» και δίνει το ελεύθερο στις ΗΠΑ να αποφασίζουν τα πάντα: από τον κατά βούληση πολλαπλασιασμό των στρατιωτικών τους βάσεων, έως το δικαίωμα μόνιμου βέτο στο ποιος θα επενδύει στο νησί, ή ακόμα και στην κατασκευή οικοδομών ή την αλλαγή χρήσης γης σε περιοχές κοντά στις βάσεις τους! Και μετά από τέτοιο τσαλαπάτημα κάθε έννοιας κυριαρχίας (είτε των Δανών είτε των αυτοχθόνων) βγήκε ο Αντόνιο Κόστα, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και άξιος εκπρόσωπος όλων των ευρωνάνων, και χαιρέτισε την παράδοση της Γροιλανδίας στις ΗΠΑ ως «θετικό βήμα για τη διατλαντική συνεργασία και την ασφάλεια στην Αρκτική»…
ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ τους μάρανε η ευρωπαϊκή σύνοδος κορυφής για την Αρκτική, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Λαπωνία και πυροδοτήθηκε από μια «τριπλή απειλή», σύμφωνα με το αφήγημα της ευρωκρατίας (το οποίο εν τω μεταξύ… τροποποιήθηκε): τη ρωσική επιθετικότητα, την επιβουλή του Τραμπ επί της Γροιλανδίας, και την κινεζική διείσδυση. Ε λοιπόν, αυτήν την εβδομάδα τα τρία έγιναν κυριολεκτικά δύο. Κι έμειναν στους αστείους ευρωνάνους τα στρατιωτικά αμπέχονα με τα οποία παρέλασαν ενώπιον των τηλεοπτικών φακών στη Λαπωνία, παριστάνοντας τους αποφασιστικούς υπερασπιστές της Γηραιάς Ηπείρου. Καμία συναίσθηση της γελοιότητας των τάχα «αγανακτισμένων» με τον Τραμπ, που μια εβδομάδα αργότερα έσπευσαν –για μια ακόμη φορά– να τον χειροκροτούν.
Τα στρατιωτικά αμπέχονα βέβαια δεν θα πάνε χαμένα. Μπορεί οι ευρωνάνοι να κατάπιαν αμάσητη την ισόβια μετατροπή της Γροιλανδίας σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ, αλλά ιδρώνουν για να διασφαλίσουν μια απευθείας –δηλαδή χωρίς Ουκρανούς «μεσάζοντες» πλέον– πολεμική σύρραξη με τη Ρωσία. Στην οποία ευελπιστούν ότι θα εμπλακούν και οι ΗΠΑ (ειδάλλως…). Έτσι, με φυγή προς το πολεμικό χάος, επιλέγει η ευρωπαϊκή αφρόκρεμα να επιλύσει την ανυπέρβλητη και δομική πολυκρίση που την ταλανίζει, και να φιμώσει την απέχθεια των υπηκόων της για τη συστημική πολιτική και τους διαχειριστές της. Γι’ αυτό ψάχνουν να βρουν στις αραχνιασμένες πια τσέπες των υπηκόων τα τρισεκατομμύρια που τους λείπουν ώστε να μετατρέψουν την ήπειρο αρχικά σε στρατιωτικό εργοστάσιο κι έπειτα σε πεδίο μάχης. Και για τον ίδιο λόγο τρίβονται στην γκλίτσα του Ρώσου τσομπάνη, ευελπιστώντας (!) ότι κάποια στιγμή θα χάσει την ψυχραιμία του και θα κάνει αυτός το πρώτο βήμα προς τον Αρμαγεδδώνα…
ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ το απελπισμένο σπριντ των περισσότερων ηγεσιών κρατών μελών της Ε.Ε. προς τη στρατιωτικοποίηση (με πρωταθλητή τη Γερμανία), τα «ουκρανικά» πλήγματα βαθιά στη Ρωσία (ακόμη και σε αποθήκες e-shop), οι μετακινήσεις στρατευμάτων και η αγωνιώδης προσπάθεια να βρεθούν πυρομαχικά, οι μιντιακές υστερίες για ρωσικά drones παντού και η καλλιέργεια κλίματος «επικείμενης εισβολής» (μαζί με την πάταξη όσων δεν έχουν χάσει τα λογικά τους), τα σχέδια για στρατιωτική εκπαίδευση των μαθητών και υποχρεωτική θητεία των νέων σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες κ.ο.κ.
Μόνο που όλα αυτά μέχρι στιγμής αποτυγχάνουν μεγαλοπρεπώς, σκοντάφτοντας στον τοίχο της σκληρής πραγματικότητας και της (συχνά στρεβλής αλλά όλο και πιο ενοχλητικής) αντίδρασης των υπηκόων. Όμως οι ευρωνάνοι δεν πτοούνται: κάθε φορά που τρώνε τα μούτρα τους ξανασηκώνονται με ακόμη φρικτότερη πεποίθηση ότι στον πόλεμο θα βρουν τη λύση – ει δυνατόν με ξένα κόλλυβα, βέβαια. Ο Μπράνκο Μιλάνοβιτς, καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ και πρώην ανώτατο στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, επισημαίνει αυτές τις τάσεις σε πρόσφατο άρθρο του (εδώ δημοσιεύουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα), επικεντρώνοντας την κριτική του στην «ανεύθυνη» στάση των σκανδιναβικών και βαλτικών κρατών…
* Τη συμφωνία υπέγραψαν, όλο χαμόγελα δίπλα στον Τραμπ, η Δανή πρωθυπουργός Φρέντερικσεν και ο Γροιλανδός πρωθυπουργός Νίλσεν. Μάλιστα η γροιλανδική κυβέρνηση συνασπισμού πανηγυρίζει διότι συνυπέγραψε… επί ίσοις όροις με τη Δανία την παράδοση της χώρας στις ΗΠΑ!
Δρόμος της Αριστεράς
