Εάν οι ΗΠΑ καταφέρουν να απαγκιστρωθούν από το αυτοκτονικό βάλτωμά τους στη Μέση Ανατολή (υπό την προϋπόθεση δηλαδή ότι η διαφυγή τους δεν θα σαμποταριστεί από το αφιονισμένο σιωνιστικό παρακράτος ή/και από το άρπαγμα στο εσωτερικό της βορειοαμερικανικής ελίτ), μάλλον πρώτα στη Λατινική Αμερική θα αναζητήσουν «παρηγοριά». Θεωρούν ότι εκεί θα μπορέσουν να γλείψουν τις πληγές της ταπείνωσής τους ευκολότερα από ότι, για παράδειγμα, στο Στενό της Ταϊβάν… Αυτό σημαίνει ότι έρχονται ακόμη δυσκολότερες μέρες για τους λαούς της περιοχής – με πρώτους τους Κουβανούς, που ήδη ζουν το μαρτύριο του στραγγαλισμού εξαιτίας του πλήρους αποκλεισμού του νησιού. Στην Κούβα δοκιμάζονται εδώ και μήνες νέα «εργαλεία» των ΗΠΑ, που έχουν σχεδιαστεί για να στραγγαλίσουν κάθε πτυχή της κουβανικής οικονομίας και να λυγίσουν την κοινωνία.
Στην πράξη αυτά μεταφράζονται σε αδυναμία των νοικοκυριών να έχουν ηλεκτρικό, να μαγειρεύουν, να έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό κ.λπ. Ο εφοδιασμός των πόλεων με αγροτικά προϊόντα έχει παραλύσει. Το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας, που ήταν χαμηλότερο και από των ΗΠΑ, έχει υπερδιπλασιαστεί. 100.000 Κουβανοί, ανάμεσά τους 5.000 καρκινοπαθείς και 12.000 παιδιά, δεν μπορούν να εγχειριστούν… Αυτό δεν είναι «εμπάργκο» ή «κυρώσεις», αλλά μεθοδευμένη πλέον εξόντωση του γενικού πληθυσμού. Στόχος να γενικευθεί η πείνα και να κυριαρχήσει η απόγνωση ώστε να προκληθεί μια «εξέγερση» που θα οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος. Παρ’ όλα αυτά (και παρόλο που και δυνάμεις φιλικές προς την Κούβα περιορίζονται σε συμβολικές κινήσεις, ή και μόνο σε φραστικές καταδίκες), ο λαός της Κούβας ακόμη αντέχει. Τι θα συμβεί όμως αν οι ΗΠΑ επικεντρώσουν τώρα όλη την προσοχή τους στο «αγκάθι» της Καραϊβικής;
Την ίδια στιγμή και άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες βρίσκονται σε αναβρασμό ή σε πορεία «αποκλίνουσα» από τις ΗΠΑ, εντείνοντας την ανησυχία της Ουάσινγκτον για το κατά πόσο θα μπορέσει να υλοποιήσει το σχέδιο πλήρους επικυριαρχίας σε όλη την αμερικανική ήπειρο. Στην πρώτη γραμμή παραμένει η Βολιβία, όπου συνεχίζονται εδώ και ενάμιση μήνα οι κινητοποιήσεις των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, με επικεφαλής τους ιθαγενείς και τμήματα της εργατικής τάξης. Το κίνημα επιδιώκει την παραίτηση του φιλοδυτικού προέδρου Ροντρίγκο Παζ και την ανάκληση όλων των αντιδραστικών «μεταρρυθμίσεων». Είναι χαρακτηριστικό της αμείωτης μαχητικότητας ότι πριν μία εβδομάδα, με τίμημα εκατοντάδες τραυματισμούς και συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές διέσπασαν τα διαδοχικά αστυνομικά μπλόκα και για πρώτη φορά διαδήλωσαν στο κέντρο της βολιβιάνικης πρωτεύουσας.
