Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Η μη ύπαρξη εύκολων λύσεων, θα έλεγα μάλιστα ούτε καν δύσκολων, δημιουργεί ρευστότητα όσον αφορά τις επερχόμενες εξελίξεις. Ίσως να βρισκόμαστε στο πιο μεγάλο αδιέξοδο της ιστορίας μας ως χώρα.
Αυτή η κυβέρνηση, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, είναι η χειρότερη που έχει υπάρξει. Είναι μια κυβέρνηση όχι απλά κακή, αλλά ξεδιάντροπη, χωρίς κανένα ίχνος ενσυναίσθησης. Είναι ικανή να κάνει το ακόμα χειρότερο και να σου το πουλήσει σαν μια ριζοσπαστική αλλαγή, έτσι ώστε θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για την ύπαρξή της.
Η αμετροέπεια, η κομπορρημοσύνη, τα φληναφήματα και η γκεμπελική προσέγγιση είναι η ταυτότητα των στελεχών αυτού του ακροδεξιού εσμού που λειτουργεί σαν να μην υπάρχει αύριο (τρώμε ό,τι προλαβαίνουμε) και που βαυκαλίζεται ότι παράγει ανάπτυξη. Η μόνη έγνοια που έχει αυτό το ανατριχιαστικό συνονθύλευμα είναι ο συνεχής πλουτισμός αυτών και των παρατρεχάμενών τους.
Η κρίση και τα λεφτά που τελειώνουν στις 15 κάθε μήνα, όπως λένε οι διάφοροι αναρχοκομμουνιστές που απεργάζονται σχέδια για την εξόντωση των αρίστων, δεν ισχύει. Διότι, όπως μας λέει ο θαυμαστής του Παττακού με την επιστημονική του προσέγγιση (η οποία δεν χωρά καμία αμφισβήτηση βεβαίως), διαπίστωσε κατά την επιστροφή του από τις διακοπές ότι σχεδόν όλοι οι πολίτες είναι μαυρισμένοι! Η ηλιοθεραπεία λοιπόν είναι δείκτης πλουτισμού κατά τον ευφυή αντιπρόεδρο, άρα η μιζέρια δεν είναι παρά ένα σχέδιο εξόντωσης της καλύτερης κυβέρνησης που υπήρξε ποτέ.
Κι αν αυτά τα έλεγε κάποιος με εμφανή ψυχοπαθολογικά προβλήματα, θα τα ακούγαμε με ένα ελαφρύ μειδίαμα, συναισθανόμενοι την κατάστασή του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, είναι τουλάχιστον τραγικό… Βέβαια απείρως πιο τρομακτικό είναι το πόσο πολλοί εμπιστεύονται αυτούς τους τύπους. Για να τους ψηφίζουν, προφανώς είναι τρισχειρότεροι.
Το πολιτικό σύστημα δεν νοσεί μονάχα στο κεφάλι, που είναι η κυβέρνηση, νοσεί καθολικά, από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Η αντιπολίτευση η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα διαφορετικό αφήγημα, όλα αυτά τα χρόνια της λαίλαπας παραμένει ανύπαρκτη. Καμία ενέργεια, τίποτα που να μπορέσει να παρακινήσει την κοινωνία. Μια αντιπολίτευση καθηλωμένη στην εσωστρέφειά της, η οποία λειτουργεί με τη λογική του ώριμου φρούτου: περιμένει να σαπίσει το φρούτο και να πέσει μόνο του!
Αυτό είναι ίδιον των ανίκανων και των φοβικών, που δεν έχουν τίποτα να προτείνουν και απλά περιμένουν να γίνουν οι επόμενοι που θα καθίσουν στην καρέκλα της εξουσίας για να διαχειριστούν τη δικιά μας δυστυχία προς όφελος της δικής τους ευημερίας. Διότι όλοι αυτοί διαχειριστές της μιζέριας μας είναι, τίποτα παραπάνω.
Κανένας δεν μπορεί να σώσει τον λαό, η ιστορία το έχει αποδείξει περίτρανα. Μόνο όταν ο λαός πάρει τις τύχες του στα χέρια του μπορεί να έχει τύχη.
