Δύο άντρες μπήκαν σε ένα αεροσκάφος μισού αιώνα και δεν γύρισαν. Ο Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας, σαράντα χρονών, πατέρας ενός παιδιού. Ο Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, τριάντα επτά. Έμπειροι, και οι δύο. Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, στις 14:55, το F-4E Phantom τους κατέπεσε τρία ναυτικά μίλια από την Τανάγρα ‒ μέσα στο Athens Flying Week.
Ένα σόου. Εισιτηριοφόρο. Ιδιωτικό. Ένα θέαμα που στήνεται από το 2012, με μνημόνιο δεκαετούς συνεργασίας υπογεγραμμένο το 2017, μέσα σε ενεργή στρατιωτική βάση.
Τα αίτια, μας λένε, διερευνώνται. Σωστά. Ας τα περιμένουμε. Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που δεν χρειάζεται πόρισμα: Γιατί δύο πιλότοι πετούν ένα μαχητικό που βγήκε στη γραμμή παραγωγής τη δεκαετία του ’60, πάνω από ένα πλήθος που πλήρωσε εισιτήριο για ελιγμούς;
Οι στρατιωτικές πηγές σπεύδουν να καθησυχάσουν. Το Phantom ήταν «απολύτως αξιόπλοο», πέρασε όλους τους ελέγχους, και η συμμετοχή του ήταν «πτήση διέλευσης» κι όχι επίδειξη. Λες και η διάκριση παρηγορεί κανέναν. Λες και το «αξιόπλοο» ακούγεται το ίδιο μετά τη συντριβή.
Κράτησαν το τιμόνι ως το τέλος, απομακρύνοντας το φλεγόμενο μηχάνημα από τους θεατές. Πέθαναν προστατεύοντας ακριβώς το κοινό για το οποίο ανέβηκαν. Αυτό είναι ηρωισμός. Δεν είναι όμως άλλοθι.
Γιατί ο ηρωισμός εδώ σκεπάζει μια επιλογή: Να μετατρέπουμε τα γερασμένα μηχανήματα σε ατραξιόν, τους άντρες μας σε ακροβάτες, το πένθος σε τριήμερο πρωτόκολλο. Ο υπουργός εξέφρασε «βαθύτατη θλίψη». Ναι, αλλά η θλίψη δεν είναι ευθύνη. Σε ποιον ανήκει η πολιτική, και όχι μόνο, ευθύνη που δύο στρατιωτικοί σκοτώθηκαν εν ώρα ιδιωτικών επιδείξεων; Ακούτε κ. υπουργέ ή μόνο ασχολείστε με τα θέματα της διαδοχής στο κόμμα σας;
Μ.Α.
Δρόμος της Αριστεράς
