Προοίμιο
………………………………….
Δεν τραγουδώ τους γυρισμούς των καραβιών,
τ’αστέρια που κεντούν ηλιοτρόπια στη ζώνη του καλοκαιριού.
Ούτε τα χελιδόνια που παν στον ουρανό,
να πάρουν το αίμα μιας αυγής να βάψουν τα λουλούδια…
Νύχτα σελλώνουν, νύχτα περνούν, και την αυγή σκορπάνε
νάβρουν τα πλουμιστά πουλιά και τις ψηλές γυναίκες,
που φέγγουν στα προσκέφαλα τη νύχτα που κοιμούνται.
Φέγγουνε κι ονειρεύονται ένα μεγάλο έρωτα,
ένα μεγάλο γιο.
Νάχει έναν ήλιο στα μαλλιά, καθρέφτη ένα φεγγάρι.
Και τον αητό στο πρόσωπο να του φυλάει τον ύπνο.
Οι μνήμες άνοιξαν
Οι μνήμες άνοιξαν τα μάτια τους σαν πεταλούδες
Τα φτερά μας σχηματίστηκαν επάνω στον άνεμο
Μια ματιά καρφωμένη
Ανάμεσα σε δυο χαμόγελα
Καθαρό λουσμένο δάκρι
Μαθαίνουμε να ζούμε
Μαθαίνουμε να πεθαίνουμε
Παλιά ξεχασμένα πορτραίτα
Μέσα σε μια θύμηση
Ευλογημένα τα καινούργια χέρια
Οι ενωμένες μοναξιές.
Θάλασσα και ψυχή
Θάλασσα με τα μοναχικά και λυπημένα
Πλοία, ψυχές νεκρών που ταξιδεύουν.
Θάλασσα και ψυχή και ταραγμένη αγάπη,
Νερά μας παίρνουν, άνεμοι μας παν.
Άπληστη, ακατάτμητη και μοιρασμένη,
Σ’ωκεανό, σε πέλαο, σε κοχύλι.
Άπειρη και κατάστενη σε μια σκαμμένη πέτρα.
Και ουρανέ, σαν άλλη θάλασσα πάνω στη θάλασσα,
Γαλάζιο αίμα και φτερό, γαλάζιο ψάρι.
Ερωτική βροχή, ουράνια δίψα,
Έρωτα, πιο έρωτα, που τίποτα δε σε χορταίνει.
Δρόμος της Αριστεράς
