Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Κοντινό πρόσωπο του οικογενειακού μου περιβάλλοντος, με άρνηση τροφής και με ελάχιστη λήψη υγρών, με συνεχείς εμετούς, χωρίς επαφή με το περιβάλλον. Καλούμε γιατρό στο σπίτι, διαγιγνώσκει ασθενή πλήρως αφυδατωμένο με καχεξία, με λοίμωξη η οποία προφανώς δεν αντιμετωπίστηκε επιτυχώς σε πρόσφατη νοσοκομειακή νοσηλεία. Συνιστά άμεση μεταφορά σε νοσοκομείο.
2 παρά το μεσημέρι καλούμε το ΕΚΑΒ. Μετά από περίπου 1,5 ώρα έρχεται το ασθενοφόρο. 3:30 Νοσοκομείο Σωτηρία. Η διαλογή χαρακτηρίζει το περιστατικό κίτρινο, που σημαίνει ότι προηγούνται τα κόκκινα και τα πορτοκαλί περιστατικά. Ο πίνακας με τη σειρά αλλάζει συνέχεια, έχουν περάσει 5,5 ώρες και παραμένει στην ίδια σειρά αναμονής. Ξαναπάω στη διαλογή, τους ρωτάω ποιος κρίνει για τη σοβαρότητα του περιστατικού, μία γιατρός μου λέει εμείς, τη ρωτάω αν έχει επιβαρυνθεί η κατάσταση της τόσες ώρες αναμονή, τι γίνεται; Μου απαντάει ότι δεν γίνεται να αφήνει τη θέση της και να πηγαίνει στους διαδρόμους, επιμένω: και ποιος τότε θα κρίνει αν η κατάσταση χειροτέρεψε και θέλει άμεση αντιμετώπιση;
Η απάντηση τραγική: εσείς κύριε. Της απαντάω, με ποιες γνώσεις μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο, σας παρακαλώ, μου λέει με απαξιωτικό στιλ, δεν έχει νόημα η συζήτηση. Αυτή βέβαια είναι ένα κομμάτι του αποκτηνωμένου προσωπικού που δεν δίνει φράγκο για το αν ζήσει κάποιος ή αν πεθάνει, το μόνο που τους νοιάζει είναι τα κουτσουρεμένα ευρουδάκια που παίρνουν και να τελειώσει το ωράριο να πάνε σπίτι τους, έτσι κι αλλιώς καθάρματα θα ήταν ακόμα κι αν όλα ήταν άψογα.
Το σκηνικό εκεί που γινόταν ο πόλεμος τελείως διαφορετικό: ελάχιστοι γιατροί και νοσηλευτές να τρέχουν αλλόφρονες, εκατοντάδες κόσμος, άλλος να βογκά, άλλος να φωνάζει, παντού φορεία και αναπηρικά καροτσάκια, από τα μεγάφωνα οι εκκλήσεις για τραυματιοφορείς συνεχόμενες, σκηνές τριτοκοσμικές στο καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών…
Στον τεράστιο χώρο του Σωτηρία ένα εργοτάξιο κατασκευής δρόμων, κυκλικών κόμβων, πεζουλιών, πανομοιότυπο με ό,τι συμβαίνει σ’ όλη την Ελλάδα, γιατί εκεί είναι το ψωμί. Ό,τι μπορεί να φαγωθεί από τις παχιές αγελάδες του Ταμείου Ανάκαμψης, για να μπουν οι κορδέλες, να έρθει η υπουργάρα με τα κανάλια για να γίνει το σόου, φρου φρου κι αρώματα!
Και πίσω από τα ντουβάρια, η εξαθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, οι ίδιες εικόνες νοσοκομείων εκστρατείας, υποστελεχωμένων, με ολοκαίνουργες πτέρυγες και ολοκαίνουργια μηχανήματα που έχουν δοθεί από δωρεές αλλά δεν χρησιμοποιούνται γιατί δεν υπάρχουν χειριστές. Όμως εύκολα θα μπορούν νοικιαστούν σε ιδιώτη ο οποίος θα χρησιμοποιεί τις δημόσιες εγκαταστάσεις προς όφελός του: γι’ αυτό δεν προσλαμβάνονται γιατροί και νοσηλευτές.
Τα πάντα είναι επικοινωνία, πώς θα σερβίρεις το τίποτα για να το καταναλώσει ο μέσος μυγοχάφτης. Τι κι αν πεθαίνει κόσμος, αυτά συμβαίνουν στις σύγχρονες αστικές ολιγαρχίες!
Τη μετέφερα σε ιδιωτική κλινική, από την ακραία αφυδάτωση έπαθε κολπική μαρμαρυγή, ευτυχώς σώθηκε. Αν περιμέναμε τη σειρά της θα είχε φύγει…
