Σχολεία υπό διάλυση

Αυτό που έγινε στο νηπιαγωγείο στα Λιόσια, με τον ξυλοδαρμό της εκπαιδευτικού από γονείς είναι μία από τις ακραίες εκδοχές ενός φαινομένου που ταλανίζει καθημερινά κάθε σχολείο. Είναι προϊόν της πολιτικής που επί χρόνια διαλύει το δημόσιο σχολείο. Κενά που δεν καλύπτονται, συγχωνεύσεις τμημάτων με παιδιά στοιβαγμένα στις αίθουσες, κτίρια που ρημάζουν. Παράλληλα, «πρότυπα» και «Ωνάσεια» για τους λίγους, φροντιστήρια για όσους πληρώνουν και ιδιωτικά πανεπιστήμια για τη συνέχεια. Η Παιδεία παραδίδεται κομμάτι-κομμάτι στα ιδιωτικά συμφέροντα. Το δημόσιο σχολείο μετατρέπεται σε διαλυμένο ξέφραγο αμπέλι, όπου ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Όταν το κράτος αποσύρεται και με τη βούλα, τότε πολλοί είναι αυτοί που θα αποφασίζουν να γίνουν χορηγοί, παιδονόμοι, ελεγκτές, έμποροι ουσιών, επιθεωρητές και σε κάποιες περιπτώσεις και δικαστές…

Μία από αυτές τις καταστάσεις είναι και οι ανεξέλεγκτοι γονείς. Έτσι έχουμε γονείς που μπαίνουν στις αίθουσες και τα βάζουν με τον εκπαιδευτικό επειδή έκανε παρατήρηση στο παιδί τους. Γονείς που έχουν άποψη για όλα: Πόσο καλός είναι ο δάσκαλος, τι διδάσκεται το παιδί, πώς βαθμολογείται, πώς φτιάχνεται το πρόγραμμα. Γιατί ο γονέας έχει μετατραπεί σε πελάτη και είναι απέναντι στον εκπαιδευτικό που έχει υποβιβαστεί σε υπάλληλο εξυπηρέτησης.

Μέσα σε αυτό το τοπίο ο εκπαιδευτικός έχει χάσει κάθε κύρος. Το υπουργείο τον αξιολογεί, τον ελέγχει, τον απειλεί με πειθαρχικά και τον παρουσιάζει δημόσια ως τον βασικό υπεύθυνο για ό,τι δεν πάει καλά. Πώς να τον σεβαστεί ο γονιός, όταν δεν τον σέβεται το υπουργείο; Και μαζί με το σχολείο διαλύεται και η σχέση εκπαιδευτικού-μαθητή. Μια σχέση εμπιστοσύνης, που στηρίζεται στη γνώση, στον χρόνο και στο κύρος, γίνεται συναλλαγή με παράπονα, καταγγελίες και βιντεάκια.

Η λύση δεν είναι ούτε οι κάμερες ούτε οι αστυνομικοί στις εισόδους που θα προτείνει κάποιος υπουργός. Τα προβλήματα του σχολείου πρέπει να λύνονται συλλογικά: Από τον σύλλογο διδασκόντων, τον σύλλογο γονέων και τα συμβούλια των μαθητών, που κάθονται στο ίδιο τραπέζι, συζητούν και αποφασίζουν.

Το υπουργείο, πάντως, θα συνεχίσει να καταδικάζει την αυτοδικία, να συγχωνεύει τμήματα, να μετράει «αριστεία» και να ρίχνει το μπαλάκι στην «ατομική ευθύνη» γονιών και δασκάλων. Τα Λιόσια θα ξεχαστούν μέχρι το επόμενο περιστατικό. Και το δημόσιο σχολείο θα συνεχίσει να διαλύεται, αθόρυβα και μεθοδικά, μέσα σε μια κοινωνία που της ασκείται βία σε κάθε έκφανσή της.

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Ενίσχυσε οικονομικά την προσπάθειά μας!