Γράφει ο Κώστας Γκιώνης
Αρκεί ένα ολιγόλεπτο πέρασμα στα σχόλια κάτω από τις καθημερινές ειδήσεις για να καταλάβει κανείς το βούρκο που ζούμε, είτε αυτές αφορούν το θέμα της έμφυλης βίας-γυναικοκτονίες και το θέμα των ομοφυλοφίλων, είτε την πολιτική επικαιρότητα, το μεταναστευτικό, την ακρίβεια, ιστορικά γεγονότα, το αποτέλεσμα ενός αγώνα, ένα εθνικό θέμα. Ένας ορυμαγδός σχολίων απέναντι στα οποία η ανατριχίλα ως αντίδραση είναι το ηπιότερο των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσεις αν έχεις επάνω σου λίγη τσίπα ανθρωπιάς. Το επόμενο στάδιο είναι ένα βαθύ συναίσθημα απελπισίας, καθώς αναρωτιέσαι: είναι τελικά τόσοι πολλοί εκεί έξω με αυτό το προφίλ;
Η λογική σου απαντάει ότι είναι δυστυχώς πολλοί περισσότεροι απ’ αυτό που ήλπιζες. Γι’ αυτό ψηφίζουν αυτούς που ψηφίζουν… Μα μπορεί να υπάρχει τόση απανθρωπιά στην κοινωνία, τόσος συντηρητισμός, τόσο συσσωρευμένο μίσος προς τον αδύνατο; Μπορεί να ξεχειλίζει μέσα από κάποιον τόση βαναυσότητα και τόση κακία; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε τέρατα, να χυδαιολογούν με φρασεολογία τσογλαναρίας, να μην ανέχονται καμία αντίθετη άποψη, να επιτίθενται σαν θηρία να κατασπαράξουν τον άλλο;
Είναι αδιανόητος ο τρόπος που σκέφτονται και εκφράζονται. Δεν μπορούν να σταυρώσουν ούτε μία σωστή πρόταση, και δεν μιλάμε για ορθογραφία: εκεί τα φωνήεντα αυτοκτονούν ομαδικά, και οι ίδιοι ταυτοχρόνως επαίρονται ότι είναι γνήσιοι απόγονοι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού! Η τυφλότητα είναι το κύριο χαρακτηριστικό των σχολίων, με μια βαθιά ποδοσφαιροποίηση της ηθικής. Το πολιτικό προσωπικό δεν είναι η αιτία, είναι το αποτέλεσμα της κοινωνικής κατάρρευσης των αξιών που χρόνια τώρα συντελείται στην ελληνική κοινωνία.
Το νόημα της ζωής για το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας είναι το «θέλω να γίνω βεζίρης στη θέση του βεζίρη». Δεν υπάρχει κανένα ηθικό υπόβαθρο στους περισσότερους που κατηγορούν τους άλλους ως κλέφτες, παρά μια ενδόμυχη ζήλεια του τύπου «γιατί αυτός και όχι εγώ;». Τα παλιότερα χρόνια, όταν κατηγορούσαν μετά βδελυγμίας τους δημόσιους υπαλλήλους ότι τα παίρνουν, άφηνα να περάσει λίγη ώρα και τους ρωτούσα: αν βρισκόσουν σε μια θέση ευθύνης του δημοσίου και ερχόταν ένας επιχειρηματίας και σου έλεγε ότι μπορείς να του κάνεις μια εξυπηρέτηση και θα σου δώσει ένα εκατομμύριο ευρώ και συ θα είσαι ασφαλής ότι τίποτα δεν θα γίνει γνωστό, τι θα έκανες;
Οι 9 στους 10 απαντούσαν ότι θα τα τσάκωναν. Όταν τους υπενθύμιζα ότι πριν λίγο άλλα έλεγαν, η απάντηση ήταν ότι, αφού όλοι τα παίρνουν, εμείς τι είμαστε, οι χαζοί κι οι άλλοι οι έξυπνοι; Εδώ βλέπουμε τη διαφορά: ο απατεώνας του πριν έγινε ο έξυπνος του τώρα. Το θέμα δεν είναι ηθικό αλλά ζήλειας, γιατί τ’ αρπάζουν κάποιοι κι αυτοί μένουν στην απ’ έξω…
