Του Γιώργου Γιαλούρη
Ένα παιδάκι ενός έτους παίζει με τα παιχνίδια του. Οι γονείς του βρίσκονται και οι δύο στο σπίτι απορροφημένοι, ο καθένας τους, με κάποια δουλειά. Το παιδάκι, όπως αρέσει σε όλα τα παιδάκια, τριγυρνάει εδώ κι εκεί ανακαλύπτοντας πράγματα. Ανακάλυψε κι έναν κουβά μισογεμάτο με νερό και χλωρίνη. Κάποιος είχε σφουγγαρίσει πιο πριν. Είχε δεν είχε σαράντα εκατοστά νερό. Το παιδάκι, μέσα στην περιέργειά του, σκύβει και πέφτει μέσα. Η ασυνήθιστη ησυχία πονήρεψε τους γονείς, κάποια σκανταλιά θα έκανε. Το φώναξαν με το όνομά του αλλά αυτό δεν απάντησε. Ήταν ο πατέρας που το βρήκε ανάποδα μόνο με τα μικρά του ποδαράκια να εξέχουν από τον κουβά.
Μία οικογένεια ανεβαίνει προς τη βόρεια Ελλάδα για διακοπές. Σε κάποιο σημείο της εθνικής οδού ένα αυτοκίνητο έχει σταματήσει στη ΛΕΑ. Τους φάνηκε ότι ο οδηγός χρειαζόταν βοήθεια. Άναψαν τα αλάρμ και σταμάτησαν πίσω από το αυτοκίνητο, στην άκρη, όπως έπρεπε, όπως ορίζει ο νόμος. Οι γονείς του παιδιού βγήκαν έξω και είπαν στο αγόρι στο πίσω κάθισμα να περιμένει στο αυτοκίνητο. Ο οδηγός του διερχόμενου φορτηγού αφαιρέθηκε για λίγο, ίσως αλλάζοντας σταθμό στο ραδιόφωνο, ίσως έψαχνε τα τσιγάρα του. Δεν βγήκε από τη λωρίδα του, αλλά πάτησε με τη δεξιά ρόδα τη λευκή γραμμή στο σημείο που είχαν σταματήσει τα δύο αυτοκίνητα. Το αγόρι ταράχτηκε από το εκκωφαντικό τσίριγμα των φρένων και από τον παράξενο θόρυβο, μία σειρά από διαδοχικούς γδούπους που ακολούθησαν σαν κάτι να χτυπάει, να σκάει και να διαλύεται. Τα αλάρμ συνέχιζαν ν’ αναβοσβήνουν λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Τώρα δεν έβλεπε τους γονείς του και τους περίμενε να εμφανιστούν και να του πουν ότι όλα είναι καλά και να μην φοβάται, αλλά δεν εμφανίστηκαν.
Μία βόμβα του κράτους των παρανοϊκών κι αποτρελαμένων ανθρωποειδών που ονομάζεται Ισραήλ, στοχεύει ένα διαμέρισμα στο οποίο μένει ένας γιατρός με τα δέκα παιδιά του. Το μεγαλύτερο είναι δώδεκα χρονών. Η μαμά τους, παιδίατρος, βρίσκεται στο νοσοκομείο στη Χαν Γιουνίς. Η βόμβα διαμελίζει τον πατέρα και εννέα από τα δέκα παιδιά. Το μωράκι ήταν έξι μηνών. Κοιμόταν όταν έσκασε η κατευθυνόμενη βόμβα. Ποιος ξέρει τι κατάλαβε όταν διαλύθηκαν τα πάντα γύρω του.
Εκείνοι που εκλογικεύουν τον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης βάζοντάς τον κάτω από το χαλάκι της πίστης, λένε ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο. Ποιος είναι ο λόγος;
