Μετά από δυο μαγικές μέρες στα Λεύκαρα στο πλαίσιο της 6ης Λογοτεχνικής Διημερίδας «Λογοτεχνικές ανατριχίλες στα Λεύκαρα», γυρίζω γεμάτος με συναισθήματα πολλά.
Είχα τη χαρά να υλοποιήσω ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής και να οργανώσω έναν περίπατο μυστηρίου, πλάι-πλάι με υπέροχους… συμπολεμιστές: Σάντρα Ελευθερίου, Μαρίνα Ζερβού, Δημήτρη Μάλλη, Αιμίλιο Χαραλαμπίδη με τη γενική επιμέλεια της Σωτηρίας Παπαμαργαρίτη.
Να πω για το υπέροχο χωριό των Λευκάρων και τη φροντίδα των κατοίκων και προφανώς των αρμόδιων φορέων που έχουν όχι μόνο διατηρήσει τον χαρακτήρα του, αλλά με πολλές εύστοχες παρεμβάσεις αναδεικνύουν την ομορφιά και την ιστορία του χωριού. Παντού, σε όλα τα σημεία ενδιαφέροντος υπήρχαν QR Code για όποιον θα ήθελε να μάθει περισσότερα.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός πως υπήρχαν σε διάφορα σημεία μεγάλα πορτρέτα με στίχους ποιητών όπως ο Νερούδα, ο Μπουκόφσκι κ.ά.
Φωτογραφίες κοσμούσαν διάφορα σημεία. Φωτογραφίες κυρίως των γυναικών που το έκανε διάσημο με τα κεντήματά τους. Ο θρύλος θέλει να το επισκέφθηκε και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Είναι ένα χωριό που απέκτησε τον πλούτο του με τα περίφημα Λευκαρίτικα κεντήματα και την αργυροχρυσοχοΐα. Το μέρος που γεννήθηκε και μια από τις πιο σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες της Κύπρου, ο Βάσος Λυσσαρίδης.
Η ίδια η διημερίδα ήταν γεμάτη εκπλήξεις. Πρώτα απ’ όλα ο υπερσύγχρονος χώρος στο Πολιτιστικό Κέντρο (ζήλεψα αφόρητα) και μετά η εξαιρετική δουλειά και οργάνωση για να υλοποιηθεί.
Στις «Ανατριχίλες» συμμετείχαν περίπου 80 παιδιά / μαθητές Λυκείου από διάφορες περιοχές της Κύπρου. Είχαν δουλέψει πάνω στα βιβλία «Δράκουλας», «Φρανκενστάιν», «Ο δράκος της Πρέσπας», «Νεκροταφείο ζώων», «Ο άλιωτος»…
Όλα σχετιζόμενα με τη λογοτεχνία τρόμου.
Πραγματοποιήθηκαν τέσσερα εργαστήρια:
– «Αλλόκοτα πλάσματα» / Εκπαιδευτής Δημήτρης Μάλλης (Ομάδα Τζαννής)
– «Θεατρικοί διάλογοι με τον Δράκουλα» / Εκπαιδευτής: Αιμίλιος Χαραλαμπίδης (Ομάδα Λούσι)
– «Μεταμορφώνοντας τις σκιές σε δύναμη» / Εκπαιδεύτριες Σάντρα Ελευθερίου, Μαρίνα Ζερβού (Ομάδα Δράκος)
Το τέταρτο εργαστήρι –που συντόνισα με την ομάδα «Φρανκενστάιν»– είχε ως θέμα «Στα μυστικά μονοπάτια των Λευκάρων». Στόχος να δημιουργήσουμε ιστορίες μυστηρίου αξιοποιώντας την ιστορία της περιοχής.
Η φαντασία ανοίγει πάντα τους δικούς της δρόμους. Τι κι αν το θέμα μας ήταν ο Φρανκενστάιν και οι «Ανατριχίλες»;
Τα υπέροχα παιδιά από τα Λύκεια της Κύπρου (Ακρόπολης, Φόρουμ, Αγρός, Αγγλική Σχολή, Κύκκος Β, Παλουριώτισσα, Λατσιά, Λεύκαρα) στο πλαίσιο του εργαστηρίου μας δημιούργησαν ιστορίες που ξέφυγαν από τα… καθιερωμένα.
Δυο ιστορίες τρόμου, στη μία εξαφανίζονται κάτοικοι και χρησιμοποιούνται σε πειράματα και στην άλλη ένας απελπισμένος Φρανκενστάιν κλέβει τα μηχανήματα του νοσοκομείου για να ζωντανέψει τη σκοτωμένη γυναίκα του.
Όμως θα σταθώ στην τρίτη ιστορία που δείχνει πως 51 χρόνια μετά –ευτυχώς– οι μνήμες δεν έχουν σβήσει.
Τα παιδιά αποφάσισαν να μιλήσουν για την εισβολή με έναν δικό τους, ιδιαίτερο τρόπο, ξεδιπλώνοντας το ταλέντο και την ευαισθησία τους.
Ομολογώ πως είχα ανατριχιάσει ακούγοντάς τα να μου το παρουσιάζουν.
Σας το μεταφέρω, αν και είναι ψυχρά τα γράμματα. Άλλο να ακούς τα νέα παιδιά να το παρουσιάζουν…
Ο Φρανκενστάιν στα Λεύκαρα
(Από την Αιμιλία, τον Μιχάλη, τη Jasmin, τη Χριστίνα, τη Μαρία, τη Σοφία, την Αλκμήνη)
«Είναι άθλος η ζωή, μα ό,τι πονάει και περνάει», σκέφτεται ο αφηγητής
Λεύκαρα 1974, Αύγουστος
«Έχουμε γάμο Φρανκενστάιν τζαι ’συ μ’ αφήνεις μόνη, εγώ εν να περιμένω τζ’ ας αρκείς τζ αν δεν θα έρτεις εγώ μα το θεό στο όνειρό μου εν να σε δω»
Αύγουστος 1959, Εκκλησία Τιμίου Σταυρού, Λεύκαρα
Στα Λεύκαρα τα αηδόνια κελαϊδούν, το γλέντι περιμένει
«Έχουμε τον γάμο μας Φρανκενστάιν για πάντα δίπλα σου εν να ζω, που σήμερα τζαι πέρα»
Η νύφη δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά της, νιώθει πως έχει βρει τον εαυτό της, μα κάτι την πονά, κάτι την φοβίζει.
Ο γάμος τελείωσε και τα Λεύκαρα θυμίζουν σαν να’ ναι κάτι μαγικό, σαν μια σκηνή από ταινία, τι και αν πονά, τι και αν φοβάται τη ζωή – αυτή θα ζήσει. Είχε ένα κακό προαίσθημα πως τον κόσμο αυτό που χτίζανε μαζί, κάποτε θα τον χάσει, τι κι αν με γράμματα και προσευχές εις τον θεό φωνάζει.
Τελικά τον έχασε
Μαζί με τον εαυτό της
Τι κι αν χαράζει
Αυτή φωνάζει
Για τον άντρα που έχει χάσει
Μα δεν πειράζει
Γιατί ό,τι πονάει στη ζωή
Πάντα περνάει…
Υ.Γ.: Τα παιδιά με ρώτησαν αν πείραζε να έχουν στο κυπριακά τα όσα λέει το πρώτο πρόσωπο η ηρωίδα και βρήκα την ευκαιρία να πω, πόσο όμορφη ακούγεται η γλώσσα αυτή, πόσο μουσική είναι.
***
Στο κλείσιμο της διημερίδας είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τη δουλειά των παιδιών που υλοποίησαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Ήταν μια σειρά από εξαιρετικές παρουσιάσεις, με θεατρική αφήγηση, ταινία, μουσική κ.ά.
Μετά από τις παρουσιάσεις ακολούθησε συζήτηση με τους εκπαιδευτές, τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς.
Ήταν ένα διήμερο που μας άφησε την πιο ευχάριστη γεύση με τη δημιουργική πνοή του…
Οργανωτική Επιτροπή
Γενική επιμέλεια:Σωτηρία Παπαμαργαρίτη, φιλόλογος ΒΔ στο Λύκειο Ακρόπολης
Συνεργάστηκαν:
Δρ. Κατερίνα Καρατάσου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Frederick
Θεοδούλα Ερωτοκρίτου, διευθύντρια στο Λύκειο Ακρόπολης
Μαρίνα Ζερβού, καθηγήτρια Τέχνης
Γεωργία Αχιλλέως, φιλόλογος
Ειρήνη Χριστοδούλου, φιλόλογος
Ευχαριστίες:
Εφορεία Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας
Κυπριακός Σύνδεσμος Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου (IBBY Cyprus)
Philippides Paperworks
