Οι ΗΠΑ και το Ιράν εδώ και μέρες δεν ανταλλάσσουν πλήγματα, πλην κάποιων «επεισοδίων» δευτερεύουσας σημασίας, σε σύγκριση πάντα με την ολομέτωπη σύρραξη που είχε προηγηθεί. Το δε κατοχικό παρακράτος κάνει τον ψόφιο κοριό, και στα παρασκήνια εξακολουθεί να πιέζει ώστε να «καθαρίσουν» για λογαριασμό του, ενώ το ίδιο μένει στο απυρόβλητο, οι Αμερικάνοι. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει όμως τώρα άλλες φούριες: ιδρώνει για να βάλει σε μια τάξη το εσωτερικό μέτωπο, καθώς οι ΗΠΑ μπαίνουν στην τελική ευθεία για τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές. Και δηλώνει ότι δεν θα υπάρξει νέα αμερικανική επίθεση στο Ιράν πριν γίνουν οι εκλογές (αν και τάχα «δεν τον νοιάζουν»), ευελπιστώντας στην… επιείκεια των αγορών όσον αφορά τις τιμές των καυσίμων. Ταυτόχρονα εξαναγκάζει τους Ευρωπαίους να αποψιλώσουν ό,τι έχει απομείνει από τα στρατηγικά τους αποθέματα και σε φυσικό αέριο, ενώ παράλληλα βάζει τους στρατηγούς του να σπαζοκεφαλιάζουν μπας και ανακαλύψουν τη μαγική φόρμουλα πολέμου που θα λυγίσει επιτέλους την Τεχεράνη.
Κατά τα άλλα, ο επικοινωνιακός πόλεμος μαίνεται. Τα δυτικά ΜΜΕ, σε διατεταγμένη υπηρεσία, φιλοτεχνούν μια ροζ εικόνα που δείχνει τις ΗΠΑ να ελέγχουν τα πάντα στη Μέση Ανατολή, το δε Ιράν να παραπαίει λόγω και του οικονομικού στραγγαλισμού, και να είναι έτοιμο να υπογράψει οτιδήποτε προκειμένου να μην εξαφανιστεί από τον χάρτη. Όλοι ξέρουν πόσο απέχει αυτό από την πραγματικότητα (ΗΠΑ-Ισραήλ ξεκίνησαν μια επίθεση που απέτυχε, και τώρα δεν βρίσκουν εύσχημο τρόπο να απεγκλωβιστούν), αλλά ελάχιστοι τολμούν να χαλάσουν την εικόνα. Π.χ. να επισημάνουν ότι οι αμερικανικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν έλλειψη στα οπλικά συστήματα αιχμής, ενώ έχουν χάσει πάνω από 80 αεροσκάφη και σχεδόν όλες τις βάσεις τους στην περιοχή, οπότε αναγκάζονται να ανεφοδιάζονται από τη μακρινή βρετανική βάση του Ντιέγκο Γκαρσία… Όσον αφορά την οικονομική ασφυξία, για τους Ιρανούς φαίνεται να ισχύει ακόμη η παροιμία για τον βρεγμένο που δεν φοβάται τη βροχή. Κι αυτό είναι καλό για όλους καθώς, εάν νιώσει ότι πράγματι πνίγεται, μπορεί όχι μόνο να «πάρει μαζί του» τους αντιδραστικούς μονάρχες και εμίρηδες, πλήττοντας τις πετρελαϊκές και άλλες υποδομές τους, αλλά και να σπρώξει έτσι σε δίνη τη διεθνή οικονομία στο σύνολό της.
ΝΟΤΙΟΤΕΡΑ ΟΜΩΣ, στο μέτωπο της Ερυθράς Θάλασσας, η σύγκρουση μαίνεται. Η απόφαση της Σαουδικής Αραβίας να επιτεθεί εκ νέου στην Υεμένη ώστε να ξεπλύνει την ντροπή της πρόσφατης ταπεινωτικής ήττας της από τους «ξυπόλητους», και να τους στερήσει έτσι τον πλήρη έλεγχο του στρατηγικού στενού Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, έχει κλιμακώσει την αντιπαράθεση. Οι Σαουδάραβες επιχείρησαν με μαζικές αεροπορικές επιδρομές, που υποβοηθούνται από τη Γαλλία και τη Βρετανία (μετά την άρνηση των ΗΠΑ να εμπλακούν), να κάμψουν το ηθικό του άμαχου πληθυσμού και να ενθαρρύνουν τις χερσαίες δυνάμεις που τους έχουν απομείνει επιτόπου – οι οποίες είχαν τραπεί σε φυγή μπροστά στην ορμητική επίθεση του υεμενίτικου στρατού και των πολιτοφυλακών του κινήματος Ανσαραλά.
Αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά, λόγω και της ανεπίλυτης ακόμα κόντρας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που έχουν επίσης χερσαία παρουσία αλλά διαφορετικά σχέδια για την Υεμένη. Έτσι οι Σαουδάραβες άσκησαν αφόρητες πιέσεις στις άλλες δύο συνιστώσες της «Συμμαχίας της Μέκκας», το Πακιστάν και την Τουρκία, να συμμετάσχουν ενεργητικά στην επίθεση. Ο βαθμός πραγματικής εμπλοκής των δύο εταίρων παραμένει άγνωστος, καθώς τόσο η Άγκυρα όσο και η Ισλαμαμπάντ προτιμούν να κρατούν χαμηλό προφίλ, αφού έχουν προειδοποιηθεί από πολλές πλευρές ότι δεν θα μείνει αναπάντητη η συμμετοχή τους σε καίρια πλήγματα κατά δυνάμεων που αντιστέκονται στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Στο μεταξύ οι Υεμενίτες, σε απάντηση των πολύνεκρων σαουδαραβικών επιδρομών, εξακολουθούν να καταφέρουν βαριά πλήγματα –με πυραύλους και drones– τόσο σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις όσο και σε αεροδρόμια της Σαουδικής Αραβίας, φτάνοντας να ανακοινώσουν την… απαγόρευση πτήσης αεροσκαφών πάνω από το σαουδαραβικό έδαφος «πλην ανθρωπιστικών πτήσεων»! Τυχόν νέα σαουδαραβική ταπείνωση, που θα επιβεβαιώσει τον έλεγχο των Υεμενιτών στην είσοδο-έξοδο της Ερυθράς Θάλασσας, φέρνει βέβαια πιο κοντά τον κίνδυνο να «παρασυρθούν» στη σύγκρουση τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ιράν – συγχωνεύοντας έτσι τα ανοιχτά μεσανατολικά μέτωπα σε μια ενιαία σύρραξη μεγάλων διαστάσεων και απρόβλεπτης κατάληξης.
