Σχολιάζει ο Δώρος Μελιανίτης
– Αν δεν το καταλάβατε, ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν… τελείωσε – οι αψιμαχίες, ήτοι τα τζατζαρίσματα, γίνονται για να διατηρούν την ετοιμότητά τους τα στρατά. Κι αν αναρωτιέστε ποιος είναι νικητής, σας ενημερώνω πως εφαρμόστηκε το σύστημα των ελληνικών φοιτητικών εκλογών: όλοι νικητές είναι (στις ανακοινώσεις).
– Εντάξει, ημίτρελος ο Πρόεδρος (και ακάτεχος του τρόπου απεμπλοκής από το χάος που δημιούργησε), αλλά κι όσοι τον παίρνουν στα σοβαρά, σάμπως του γιατρού δεν είναι κι αυτοί;
– Του γιατρού είναι εν Ελλάδι κι εκείνοι που, ενώ είναι σ’ ένα κόμμα, κάνουν μετ’ επιτάσεως αβάντα σε άλλο. Αλλά η επίκριση της συμπεριφοράς τους, κατά την κρίση μου, είναι επιπόλαιος και ανάρμοστος. Πρέπει να τύχουν συμπάθειας, όπως όλοι όσοι δεν βρίσκουν ανταπόκριση στον σεβντά τους.
– Στα μουγκά πέρασε φέτος η επέτειος εκείνου του «Όχι» που έγινε «Ναι» – καλύτερα μην θυμόμαστε πως βάλαμε την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια. Ο μούτσος που καπετάνευε για αλλού είχε βάλει πλώρη από τότε. Τώρα, (με ολίγη Αριστερά, μην φανταστείτε, όσο πατάει η γάτα) έχει δέσει φόρα παρτίδα στο πολύφερνο «Κέντρο».
– Διότι το «Κέντρο», από τότε που βρέθηκε στα αζήτητα, κάνει στράκες. Κανείς από τους μικρομέγαλους σχηματισμούς εξουσίας δεν θέλει να είναι Αριστερός ή Δεξιός. Όλοι είναι κέντρο και κάτι ακόμη, με βαρύνουσα σημασία στο πρώτο συνθετικό.
– Αλλά εδώ έχουν μόνιμο στασίδι οι Πασόκοι. Την εβδομάδα που μας πέρασε μάλιστα κάποιος από δαύτους αποσαφήνισε ότι το έχουν κανονικά δίπορτο. Έχουν, λέει, δυο πτέρυγες στο… Κίνημα: μια αριστερή και μια δεξιά. Δεν βαριέσαι, το μεροκάματο να βγαίνει. Για την πολιτική γεωγραφία θα χαλάσουμε τις καρδιές μας; Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ οι βετεράνοι του… σοσιαλισμού.
– Εδώ όμως δεν επαρκούν οι προθέσεις. Το «κέντρο» είναι χώρος που υπερτερεί η Ν.Δ., έχοντας ευδόκιμο προϋπηρεσία στα σώματα ασφαλείας και «πλεόνασμα» σε «νοικοκυραίους», από αυτούς που δεν απομακρύνονται εύκολα από το μαντρί (και τον μπεζαχτά).
– Καλός ο Αντωνάκης, σου λένε, αλλά δεν ξεχνούν πως ένας Σαμαράς δεν φέρνει την Άνοιξη. Για τις άλλες εποχές θα το δουν όταν έρθει η ώρα τους.
– Για την ώρα πάντως όλοι μαζί κουνάμε μαντήλια στα αεροδρόμια κι αποχαιρετούμε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αναζητούν φορολογική έδρα στη Βουλγαρία. Πώς το έλεγε η Μελίνα Τανάγρη: «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της / ή τα δαγκώνει στον λαιμό». Αυτό.
– Η Κυβέρνηση πάντως εκπροσωπήθηκε από τον Πρωθυπουργό και την αρτιμελή κουστωδία του στη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Στις διεθνείς σχέσεις κάποιοι προσέρχονται με αυτοπεποίθηση. Εμείς προσερχόμαστε χαζογελώντας, σαν να μας κάλεσαν οι συμμαθητές μας σε πενταήμερη. Με τον χαβαλέ προφανώς δεν βλέπουν προκοπή οι σαλτιμπάγκοι, αλλά, τουλάχιστον, δεν πλήττει η ομήγυρη.
– Ο Ιούλιος πάντων είναι δύσκολος μήνας. Όχι επειδή έχουμε το ντεφιλέ στο Προεδρικό μέγαρο, αλλά επειδή έχουμε την επέτειο της εισβολής στην Κύπρο. Και τότε, όπως και τώρα, είμασταν με τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Και χορτάσαμε σφαλιάρες, «ήρεμα νερά» και συνομιλίες με τους εισβολείς που κατσικώθηκαν στη μεγαλόνησο. Έκτοτε η μισοελεύθερη Κύπρος βουλιάζει στις πισίνες της και το μητροπολιτικό κέντρο στις αρπαχτές των επιδοτήσεων.
– Αλλά όσο αδιάντροποι κι αν είμαστε, εκείνος ο κόμπος στο λαιμό μας δυσκολεύει κομματάκι, κι ας τον παραβλέπουμε παριστάνοντας με επιτυχία τα παγώνια.
– Θα θυμάστε τις περιόδους που ιπτάμεθα από εθνικό θρίαμβο σε εθνικό θρίαμβο. Τότε που μπαίναμε, σαν φτωχοί και μακρινοί συγγενείς, (αλλά συγγενείς), στην ΕΟΚ ή τότε που κάναμε γιουρούσι στο Χρηματιστήριο. Ή τότε που οργανώναμε την ολυμπιακών διαστάσεων κραιπάλη και παριστάναμε –τρομάρα μας– τους καμπόσους των Βαλκανίων και τους παράγοντες σταθερότητας στην περιοχή.
– Ε, μετά προσαράξαμε στα ρηχά του Καστελόριζου και γέλασε ο κάθε βαλκάνιος πικραμένος με τα χαΐρια μας.
Δεν θα πέσει το Κίνημα για ένα «κωλόσπιτο»
Για την «Ελπίδα» κράταγα μικρό καλάθι, παρότι μου ήταν συμπαθές το εγχείρημα, όπως κάθε εγχείρημα που προσπαθεί να κάνει ορατό τον κόσμο που του παρήγγειλαν να ζει με σκυμμένο κεφάλι. Και στην επικεφαλής καταλάβαινα ότι έχει φορτωθεί μια προσδοκία υπέρτερη από αυτή που μπορεί να σηκώσει ένας άνθρωπος που αίφνης βρέθηκε να παλεύει με τα θεριά. Την αδεξιότητά της, όπως και αυτή των συνεργατών της, την πίστωνα στην απειρία των εμπλεκομένων και, ενίοτε, την έβρισκα και χαριτωμένη. Στην πορεία διαπίστωνα ότι, ενώ από το Κίνημα απουσιάζουν οι πολίτες, μεσουρανούν οι αυλικοί.
Όταν διατυπώθηκαν επιφυλάξεις που κάποιες κατέληξαν σε αποχωρήσεις οι μέχρι εχθές συνοδοιπόροι έγιναν ιδιοτελείς επίβουλοι της… καρέκλας μας και της ανεξαρτησίας! Όταν σε φθονούν οι συνεργάτες σου, όμως, η κύρια ευθύνη δεν είναι δική τους, αλλά δική σου. Διάλεξες λάθος ανθρώπους που στην πρώτη στραβή τους ξεφορτώθηκες στην πρώτη στροφή.
Όταν έσκασε το ζήτημα του πλειστηριασμού πάγωσα. Πολλοί συμμετέχουν τυπικά σε εταιρίες συγγενικών και φιλικών τους προσώπων για πρακτικούς λόγους. Αντί μιας «συγγνώμης» όμως άκουσα δικολαβίστικες εξηγήσεις και συγκρίσεις με τους επαγγελματίες της πολιτικής που απέκτησαν πολλά περισσότερα ακίνητα στην επαγγελματική τους ζωή.
Να μετρηθούμε, δηλαδή, για το ποιος σούφρωσε τα περισσότερα;
Μια ειλικρινής «συγγνώμη» για την αφέλεια και την άγνοια θα αρκούσε και θα πήγαινε παρακάτω η ιστορία. Η «συγγνώμη» αυτή δεν ειπώθηκε. Η «Μαρία των Τεμπών» έγινε «Μαρία της doValue» και δεν τη βλέπω να πηγαίνει μακριά.
