Γράφει ο Δώρος Μελιανίτης
– Στην αρχή μπήκαμε με τα μπούνια στα Μνημόνια. Αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτά συμφώνησαν συναμεταξύ τους ότι θα είναι… οι ίδιοι που θα μας σώσουν από αυτά. Πολλοί τους πίστωσαν, και δικαίως, δεξιότητες που δεν είχαν οι υπόλοιποι. Ο πυρομανής, λόγου χάρη, γνωρίζει, πράγματι, περισσότερα από τους υπόλοιπους για τις φωτιές. Αυτό, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι είναι ο καταλληλότερος για τις ανάγκες πυρόσβεσης. Τσουρουφλιστήκαμαν.
– «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», προφήτευε ο Γιάννης Μηλιώκας. Και, εντέλει, μας είπαν. «Μαζί τα φάγαμε» απεφάνθη ο ανεκδιήγητος λαγός του πολιτικού κόσμου, αποσιωπώντας, βεβαίως, ότι ούτε τα ίδια εδέσματα τρώγαμε, ούτε τις ίδιες ποσότητες. Πολύ περισσότερο λησμονώντας ότι δεν ήμασταν όλοι ομοτράπεζοι των παμφάγων.
– Δεν πειράζει για τη γενίκευση – συνηθισμένη στις αδικοκρισίες η πλέμπα. Τα παμφάγα επιπροσθέτως εκτίμησαν ότι για όλα φταίει ο Μήτσος, ο κουλουρτζής, που δεν έκοβε απόδειξη για τα σουσάμια που λαθροδιακινούσε. Το δυστύχημα είναι ότι το πίστεψαν και οι πελάτες του Μήτσου, που έκτοτε έκοψαν το πρωινό.
– Θα θυμάστε επίσης ότι πρώτιστη διακομματική μέριμνα των παμφάγων (το ΚΚΕ δεν μετράει στον λογαριασμό, έχει τη δική του δίαιτα αυτό) δεν ήταν η διατροφή μας, αλλά η διάσωση του τραπεζικού συστήματος, δηλαδή της τραπεζοκρατίας.
– Όσοι είχαν διαφορετική εκτίμηση για τη συμμαχική τοκογλυφία και τα τερτίπια των Αγορών χαρακτηρίστηκαν από τη μειοψηφία σαν ανεύθυνοι και εθνολαϊκιστές. Από τον Ιούλιο του 2015 εσίγησαν δια παντός τα εγχώρια νταούλια, κι άρχισαν οι αβρωπαϊκές συμφωνικές των πιστωτών. Τους ενορχηστρωτές, μάλιστα, δεν τους λέγαμε κουμανταδόρους. Για λόγους που αγνοεί κι ο Μπαμπινιώτης, τους λέγαμε «θεσμούς».
– Εν συνεχεία, οι Β.Π. μερκελιστές («μνημόνια μέχρι να δύσει ο ήλιος») ξεσάλωσαν έτι περαιτέρω. Έβαλαν γινάτι να νοικοκυρέψουν αυτοπροσώπως το σκορποχώρι. Οι πραγματικοί νοικοκυραίοι, βεβαίως, γνωρίζουν ότι νοικοκυροσύνη είναι όταν σε πονάει το πόδι σου να το θεραπεύεις, όχι να το κόβεις. Εμείς όμως είχαμε μπλέξει με κομπογιαννίτες που, μην ξέροντας κάτι άλλο, θεώρησαν τον ακρωτηριασμό σαν ενδεδειγμένη αγωγή.
– Στα πλαίσια αυτής της αλμπάνικης επιλογής πετσοκόψαμε σύριζα ό,τι εξείχε. Περιήλθαν κοψοχρονιά και με διαδικασίες τσακ μπαμ τα ασημικά της χώρας (τρένα, λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια κ.ά.) σε ξένα χέρια, που, καίτοι «είναι μαχαίρια», εμείς, ενώ μας ψείριζαν κανονικότατα, τα νομίζαμε για ελεήμονα.
– Όσα ασημικά δεν ήταν δημόσια περιουσία υπεξαιρέθηκαν από τα κλεφτρόνια των ενεχυροδανειστηρίων και κατέληξαν κι αυτά στο εξωτερικό. Ο μαυραγοριτισμός των «ανταλλακτηρίων» μάλιστα θεωρήθηκε νεοφυής επιχειρηματικότητα και ένδειξη… ανάπτυξης.
– Οικονομικά αποδοτικό θεωρήθηκε επίσης ότι, ενώ οι νέοι μας έφευγαν καραβιές στο εξωτερικό, βγήκε στο σφυρί η ίδια η διαμονή στη χώρα. Γκόλντεν βίζα και άλλα ωραία. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Για να ακριβολογούμε, δεν ανοίξαμε εμείς, αλλά ο μπεζαχτάς του Υπερταμείου.
– Στη συνέχεια εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα περιήλθαν στη δικαιοδοσία των «διαχειριστών δανείων και πιστώσεων» – με αυτό τον περιφραστικό ευφημισμό καλούνται από την Πολιτεία αυτοί που ο υπόλοιπος κόσμος, ακριβολογώντας, τους ονομάζει μονολεκτικά «κοράκια».
– Οι πλειστηριασμοί έκτοτε γίνονται με ρέγουλα (μην μας πάρουνε χαμπάρι) και ηλεκτρονικά (μην μας ενοχλούν οι πλεμπαίοι με τις διαμαρτυρίες τους). Στους πλειστηριασμούς σφάζεται με το μπαμπάκι κόσμος και κοσμάκης. Η σφαγή μάλιστα επικουρείται από τη δικαστική εξουσία, που κάνει με επιτυχία αυτό που πάντοτε έκανε: νίπτει τας χείρας της.
– Μεθοδικά και κάπως αργά (είπαμε, να μην πολυφαίνεται το πράγμα), ξεσπιτώνονται οι Έλληνες. Και από νοικοκυραίοι γίνονται νοικάρηδες ξένων εταιριών που ιδιοποιούνται κινητά κι ακίνητα.
– Με λίγα λόγια στα μουλωχτά η δημόσια και ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων περιέρχεται σε εξωχώρια συμφέροντα, αλλά κατά τα άλλα «μένουμε Ευρώπη» και «σωθήκαμε».
– Τώρα τι σόι σώσιμο είναι αυτό που, μετά από τόση αφαίμαξη, έχει διογκώσει το αρχικό χρέος που μας οδήγησε στα Μνημόνια, είναι μια κουβέντα που την αποφεύγουμε. Και, κατά τη γνώμη μου, καλά κάνουμε και την αποφεύγουμε. Γιατί αν την κάνουμε, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι πιαστήκαμε Κώτσοι από ένα μάτσο στουρνάρια.
Με τον Αλή
Πριν από λίγες ημέρες μια κυρία στην Καλλιθέα, που καίγονταν το σπίτι της, σώθηκε πηδώντας από το μπαλκόνι του στα χέρια ανθρώπων που προς τούτο είχαν συναχθεί κάτω από αυτό.
Για το περιστατικό θα ήθελα, πριν ξεχαστεί ολότελα, να κάνω τρεις σύντομες παρατηρήσεις:
1) Η γυναίκα έπεσε στο κενό κρατώντας, απ’ όλο το βιός της, την ελληνική σημαία. «Αν έφευγα, να πήγαινα με την ελληνική σημαία σαν Ελληνίδα».
2) Ανάμεσα σε αυτούς που προσήλθαν να βοηθήσουν ήταν ένας διερχόμενος διανομέας φαγητού, ονόματι Αλή Κεχαγιάς. Ο Αλή είναι Πόντιος – όχι «Ρωσοπόντιος», όπως τον αποκάλεσε μια ρεπόρτερ, αλλά «Ελληνοπόντιος», όπως τη διόρθωσε ο ίδιος.
3) Για όσους, αντί να συντρέξουν τη γυναίκα, τραβούσαν βίντεο, προκειμένου να μείνει σε επίπεδα κοσμιότητας η στήλη καλύτερα να μην γράψω κάτι.
