Ένας είναι ο εχθρός, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και ο λαός…
Το σάπιο τροϊκανό πολιτικό σύστημα ξέρει καλά από πού κινδυνεύει. Του Νίκου Ταυρή
«Μα τι παράξενο, τι περίεργο, και τι σύμπτωση!»
Της Έλενας Πατρικίου. Στην Φαλακρή Τραγουδίστρια του Ιονέσκο, ο κ. και η κυρία Μαρτέν περιμένουν στο σαλόνι του κ. και της κυρίας Σμιθ και συζητούν ευγενικά, σαν δύο ξένοι: «Νομίζω πως κάπου σας έχω ξαναδεί. Μένω στην οδό Μπρούμφιλντ 19». «Κι εγώ εκεί μένω, τι παράξενο, τι περίεργο και τι σύμπτωση! Αλλά δεν σας θυμάμαι καθόλου». Νεκρές σχέσεις, νεκροί γάμοι, νεκροί άνθρωποι, που εξακολουθούν να μιλούν και να φέρονται κρατώντας «τους τύπους».
Η νέα προεκλογική περίοδος δεν θα θυμίζει σε τίποτα εκλογές
Να επαναφέρουμε τα διλήμματα στην πραγματική τους βάση. Του Βασίλη Χατζηλάμπρου
Η μετάβαση, το πολιτικό σύστημα και τα δύο ανταγωνιστικά μπλοκ
Ποια αντιπαράθεση θα κρίνει τις εξελίξεις και την κοινωνική προοπτική. Tου Ρούντι Ρινάλντι
Στρατηγικό αδιέξοδο και σύγχυση στην Ευρωζώνη
Το αλαλούμ δηλώσεων, διαψεύσεων και προκλητικών παρεμβάσεων για τη θέση της χώρας στο ευρώ, εκθέτει το εγχώριο το μνημονιακό μπλοκ και βαθαίνει το ελληνικό «πολιτικό ρήγμα». Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Συσπείρωση ετερόκλητων δυνάμεων
Τα αδιέξοδα στην Ευρωζώνη, ο πονοκέφαλος της Μέρκελ και η «πληγή» της μετεκλογικής Ελλάδας. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
Η Αριστερά σε μεταβατικό σημείο κοινωνικοπολιτικής ισχυροποίησης
Αναδιατάσσονται οι σχεδιασμοί διαμέσου των διερευνητικών εντολών.Του Γιάννη Τσούτσια
Ο ΣΥΡΙΖΑ μεγάλος νικητής της 6ης Μαΐου
Καθοριστικός παράγοντας η γονιμοποίηση του λαϊκού ρεύματος από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Του Ρούντι Ρινάλντι
Το ΚΚΕ πήρε διαζύγιο από το λαϊκό αίσθημα και τα αυτονόητα
Αυτή τη φορά δεν πρόκειται απλώς για μια λαθεμένη ή διαφορετική προσέγγιση, ούτε για το σύνηθες εμφυλιοπολεμικό κλίμα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Του Γιώργου Τσίπρα
Το πλοίο που βαφτίσαμε Ενότητα
Καθώς το πλοίο που με τόσο ιδρώτα είχαμε χτίσει, τσούλαγε μαλακά στη γλίστρα του καρνάγιου και βάφτιζε το κορμί του για πρώτη φορά στα λιμανίσια νερά, νιώσαμε ένα δάκρυ της χαράς να ποτίζει τις ρυτίδες μας, αυτές τις ράγες που πάνω τους κυλάει ο χρόνος. Του Μάρκου Δεληγιάννη






































































