Το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται έντονη κινητικότητα σε διπλωματικές επαφές για την επανέναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών στον πόλεμο της Ουκρανίας. «Αυτοκρατορικοί απεσταλμένοι» του Τραμπ πραγματοποιούν αλλεπάλληλες επαφές σε Κίεβο και Μόσχα, πιέζοντας τον Ζελένσκι να αποδεχθεί μια συμφωνία, και απειλώντας τον ότι αν δεν πειθαρχήσει επέρχεται το τέλος της βασιλείας του. Στη Μόσχα πηγαίνουν με σενάρια ειρηνευτικών συμφωνιών έναντι οικονομικών παροχών και επιχειρηματικών συνεργασιών. Από την πλευρά τους οι Ε3 (Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία) εξακολουθούν να διακηρύσσουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία πρέπει να συνεχιστεί. Ελάχιστα γίνονται όμως γνωστά για το ακριβές περιεχόμενο των συνομιλιών και για την πραγματική βάση που έχουν οι διακινούμενες «αισιόδοξες» προβλέψεις. Προς το παρόν ο αιματηρός πόλεμος συνεχίζεται, με στόχο να κατοχυρωθούν τετελεσμένα…
Ωστόσο υπάρχει ένα μοτίβο εξελίξεων που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Ο Τραμπ ακύρωσε το νέο πακέτο κυρώσεων και συμφώνησε στην αγορά ρωσικού πετρελαίου με στόχο τη συγκράτηση των τιμών. Απείλησε ευθέως τον Ζελένσκι με παύση αν δεν συναινέσει στα σχέδιά του. Κάλεσε τη Ρωσία στην προσεχή συνάντηση των G20, τερματίζοντας τη μακρόχρονη απομόνωσή της. Και δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο τριμερούς συνάντησης ΗΠΑ-Κίνας-Ρωσίας τον ερχόμενο Νοέμβρη στο Πεκίνο, στα πλαίσια της συνόδου του APEC. Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει αποδείξει ότι με την ίδια ευκολία που αξιοποιεί τις πιο κυνικές απειλές σε βάρος συμμάχων και αντιπάλων, ή εξαπολύει τις πιο βάρβαρες πολεμικές επιθέσεις (Ιράν, Βενεζουέλα, Παλαιστίνη κ.λπ.), καταφεύγει και στη χρησιμοποίηση εμπορικών συμφωνιών και συνεργασιών για την επίτευξη των στόχων του. Τόσο η βιαιότητα του πολέμου όσο και οι μπίζνες αποτελούν εργαλεία για την ανάκτηση της ισχύος των ΗΠΑ και της κλονισμένης ηγεμονίας τους στην παγκόσμια σκηνή.
Στην υπόθεσή μας ο Τραμπ «προσφέρει» στην Ουκρανία μια λύση κοντά, αλλά όχι ακριβώς, στις επιδιώξεις της Ρωσίας. Προσφέρει ταυτόχρονα υποσχέσεις για επιχειρηματική συνεργασία που εξασφαλίζουν στη Μόσχα κύρος, οικονομικές ανάσες αλλά και προοπτικές αποδέσμευσης –έστω και μερικής– από την καταναγκαστική πρόσδεσή της στην Κίνα. Ταυτόχρονα ενισχύει υπόγειες φωνές της ρωσικής ελίτ που επιδιώκουν μια win-win συμφωνία μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Όλα αυτά δεν αποτελούν εγγυήσεις για την επίτευξη διευθετήσεων στην Ουκρανία, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή. Όχι μόνο επειδή η αξιοπιστία των ΗΠΑ έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα. Ούτε μόνο επειδή παραμένει ασαφές το πώς θα διαμορφωθεί το τοπίο μετά τις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Αλλά γιατί οι προτεινόμενες γέφυρες συνυπάρχουν με τον οξύτατο ανταγωνισμό. Τον υπηρετούν. Άρα οι όποιες διευθετήσεις δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινές.
