Την επόμενη Τρίτη θα πραγματοποιηθούν οι βουλευτικές εκλογές στο Ισραήλ. Και τη μεθεπόμενη Τρίτη οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Η πρώτη εκλογική αναμέτρηση, αυτή στο κατοχικό παρακράτος, μπορεί να επιτείνει την πολιτική αστάθεια, να γεννήσει αβεβαιότητα για την προσωπική τύχη του εγκληματία πολέμου Νετανιάχου, και να οδηγήσει σε εξαντλητικά παζάρια για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης. Αλλά δεν θα αλλάξει σε τίποτα τη ρατσιστική, γενοκτονική και επεκτατική πολιτική: δεν υπάρχει ούτε μία φωνή στο ισραηλινό πολιτικό σύστημα που να ψελλίζει έστω κάτι λίγο διαφορετικό. Για την ακρίβεια, σχεδόν ολόκληρη η κοινωνία αυτού του κράτους που έχει χτιστεί κυριολεκτικά πάνω στα ερείπια και το αίμα των αυτοχθόνων, δεν ζητάει πλέον τίποτε αλλιώτικο. Αυτό που την απασχολεί είναι ποιος υποψήφιος εγγυάται ένα αποτελεσματικότερο μακελειό, που θα διασφαλίσει τη συνέχιση και επέκταση της κυριαρχίας επί των ντόπιων «ανθρωπόμορφων ζώων» στα ήδη κατεχόμενα εδάφη, και φυσικά στις κατακτήσεις νέων εδαφών που θα κάνουν πραγματικότητα το Μεγάλο Ισραήλ. Υπάρχουν βέβαια και τα δύο «αραβικά» κόμματα που εκπροσωπούν το 20% του πληθυσμού του Ισραήλ, δηλαδή τους απογόνους όσων Παλαιστινίων δεν εκδιώχθηκαν το 1948, αλλά δεν υπολογίζονται στα σοβαρά: πρόκειται για κόμματα και πολίτες Γ΄ κατηγορίας. Η διαφορά τους με τον κύριο όγκο των Παλαιστινίων είναι ότι, προσώρας, υπόκεινται την «κλασική» καταπίεση, αλλά όχι γενοκτονία και εθνοκάθαρση…
Η δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, αυτή των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ (όπου μεταξύ άλλων θα αναδειχθεί νέα Βουλή των Αντιπροσώπων και θα ανανεωθεί το 1/3 της Γερουσίας), μπορεί να επιφέρει σημαντικότερες τροποποιήσεις. Το τραμπικό στρατόπεδο αγωνιά για το αν θα κρατήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου –Βουλή και Γερουσία μαζί– και κάνει τα πάντα για να το πετύχει: αναδιατάσσει τις εκλογικές περιφέρειες, επιχειρεί να περιορίσει τη δυνατότητα «ανεπιθύμητων» πολιτών να ψηφίσουν, ετοιμάζεται να παρέμβει στην καταμέτρηση των ψήφων στις «επικίνδυνες» πολιτείες, υπόσχεται 5.000 δολάρια σε κάθε ενήλικο Αμερικανό εάν το Κογκρέσο παραμείνει υπό ρεπουμπλικανικό έλεγχο κ.ο.κ. Μια ενδεχόμενη νίκη των Δημοκρατικών δεν θα αναιρέσει βέβαια τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ, κάθε άλλο – αλλά θα δημιουργήσει ένα διαφορετικό μείγμα, που δεν εξυπηρετεί τα σχέδια του πιο «δυναμικού» (και δυστοπικού) τμήματος της βορειοαμερικανικής ελίτ, το οποίο προτιμά ως όχημα διαχείρισης τον «ακομπλεξάριστο» Τραμπ και τους περί αυτόν. Εξ ου και η συστηματική αποδόμηση και κατασυκοφάντηση ιδίως εκείνων των Δημοκρατικών υποψηφίων που, προεκλογικά τουλάχιστον, δείχνουν να έχουν ξεφύγει από το μαντρί του συστημικού κομματικού μηχανισμού, διαφοροποιούμενοι σε μια σειρά ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής από τις «πάγιες» (και… υπερκομματικές) θέσεις του βαθέος κράτους. Η επιχείρηση γραπώματος της τραμπικής διοίκησης στις θέσεις της δεν είναι εύκολη, δεδομένης της γενικευμένης δυσαρέσκειας στο εσωτερικό των ΗΠΑ – η οποία μοιάζει να σκαμπανεβάζει ανάλογα με το πόσο κοστίζει ένα γαλόνι βενζίνης. Ούτε οι δημοσκοπήσεις ευνοούν το τραμπικό στρατόπεδο, αν και είναι απλά ενδεικτικές, αφού δίνουν μια εικόνα των διαθέσεων σε «εθνικό» επίπεδο. Το αποτέλεσμα θα κριθεί όμως σε εκατοντάδες «μονοεδρικές» αναμετρήσεις κι όχι σε μια καθολική ψηφοφορία…
Επί του μεσανατολικού πεδίου, που για πρώτη φορά χρωματίζει τόσο μια εκλογική διαδικασία των ΗΠΑ, επίσης δεν αλλάζουν πολλά. Οι Υεμενίτες εξακολουθούν να στριμώχνουν στη γωνία τη σαουδαραβική μοναρχία, της οποίας οι ηγέτες διαβιούν πλέον σε καταφύγια. Το Ιράν προετοιμάζεται για έναν πιθανό νέο γύρο αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων, προειδοποιώντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή πως θα είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν το λογαριασμό. Οι νέες διαρροές φωτογραφιών και μαρτυριών για την έκταση της καταστροφής των αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή από τις ιρανικές αντεπιθέσεις, σε συνδυασμό με τις οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου στην καθημερινότητα των Αμερικανών, δεν βελτιώνουν το κλίμα για τους Ρεπουμπλικάνους. Αντίθετα, η διεθνής εικόνα του Ισραήλ είναι το τελευταίο πράγμα που απασχολεί κυβερνώντες και κυβερνώμενους σε αυτό το παρακράτος: γι’ αυτό επιτρέπουν στους ακροδεξιούς εποίκους να καίνε, να κλέβουν και να σκοτώνουν ατιμώρητα Παλαιστίνιους. Και μάλιστα με την ευλογία ανώτατου ραβίνου, που έβγαλε πόρισμα ότι και η ληστεία των γηγενών είναι δίκαιη, διότι ανέκαθεν τα πάντα ανήκαν στον περιούσιο λαό! Για να επιβεβαιώσουν, δε, ότι δεν τους καίγεται καρφάκι για τη γνώμη της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας, αυτήν την εβδομάδα έδειραν δυτικούς δημοσιογράφους, δημάρχους, διπλωμάτες κ.ά. που μετέβαιναν σε χριστιανικό παλαιστινιακό χωριό το οποίο κατέλαβαν οι έποικοι. Και φυσικά ο γενοκτονικός στρατός συνέχισε να δολοφονεί αμάχους στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τον Λίβανο. Ποιες κάλπες…
