πολιτισμός

Στην ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο για τον κινηματογράφo. Tου Βασίλη Κεχαγιά.

Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου με ξαφνιάζουν, κάθε μέρα και πιο πολύ. Όλο και πιο δυσάρεστα. Φτάσαμε στον Ιούλιο του 2011 και τίποτε στον ορίζοντα δεν μου φαίνεται φωτεινό - νιώθω σαν να οδεύουμε προς το τέλος του κόσμου. Το καλοκαίρι μου αγκομαχά. Η χώρα μου ψυχορραγεί, το μέλλον με βαραίνει σαν μαύρο σύννεφο ή σαν διπλός πέλεκυς που κρέμεται πάνω από το ζαλισμένο μου κεφάλι. Το αύριο μοιάζει με αγχόνη που περιμένει να μου στρίψει το λαιμό. Απελπισία.

Της Μαρίας Πετρίτση. Η γυναίκα σήκωσε το κεφάλι από τη σιδερώστρα και κοίταξε στον ακάλυπτο. Ήταν γύρω στα εξήντα, τροφαντή, με μαλλιά στο χρώμα του αβγολέμονου, ρόμπα λουλουδάτη με φραμπαλά στον ποδόγυρο και παντόφλες ορθοπεδικές, ειδικές για το φλεβίτη.