πολιτισμός

Μέχρι πρότινος τα graffiti, σύμφωνα με την κυρίαρχη τουλάχιστον άποψη, ισοδυναμούσαν με βανδαλισμό, καθώς κάποια απείθαρχα παιδιά με τις μπογιές και τα σπρέι κατέστρεφαν με τις «βρομιές» την ομοιομορφία του τσιμέντου και την αισθητική των μητροπόλεων. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια μέχρις ότου το φαινόμενο αναγνωρισθεί ως τέχνη, κίνημα αλλά και μέσο έκφρασης της κουλτούρας του δρόμου.
Τώρα, επίσημοι φορείς καλούν ομάδες να εικονογραφήσουν περιοχές ολόκληρες, γκαλερί φιλοξενούν στις αίθουσές τους δουλειές των παιδιών αυτών, κριτικοί και ιστορικοί «νομιμοποιούν» τη δράση τους.

Στη μνήμη του Βασίλη Ραφαηλίδη. Συνεχίζοντας τη μακρόπνοη ερωτική του εξομολόγηση προς τις «πόλεις του κόσμου» (δηλαδή τις γραφικές, αψεγάδιαστες, αβομβάρδιστες και ακόμη ευημερούσες μητροπόλεις της δυτικής Ευρώπης), ο θαρραλέος και υπερβατικός κινηματογραφιστής Γούντι Άλεν μάς παρέδωσε φέτος ένα επιπλέον φο-μπιζού ονόματι Στη Ρώμη με αγάπη.