πολιτισμός

Οικουρούσε στα δύσκολα «μνημονιακά» αυτά χρόνια ο Γιώργος Νταλάρας.

Του Σταύρου Γεωργά. Κατοικώ πολύ κοντά στο Πεδίον του Άρεως κι έτσι δεν απέφυγα, παρά τις προσπάθειές μου, να εμπεδώσω τους δεκάρικους που εκφωνούν οι επίσημοι συνδικαλιστές κάθε φορά που ο καπιταλισμός συγκλονίζεται από μία ακόμη εικοσιτετράωρη γενική απεργία (ειδικά αν συμμετέχουν κι οι ταξιτζήδες).

Του Σταύρου Γεωργά.

Ο Νίκος Σκαρέντζος είναι σκηνοθέτης και μεγάλος οπαδός του hip hop. Πριν δύο χρόνια έφτιαξε το πρώτο του ντοκιμαντέρ για αυτό, το οποίο είχε τίτλο «Ρυθμοί και Ρίμες». Σήμερα, μιλάει για τη νέα του ταινία, που έχει ως θέμα και πάλι το hip hop και πώς αυτό αποτελεί σε κάποιες εκφάνσεις του το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι. «Ανοιχτά Μικρόφωνα» είναι ο τίτλος της νέας του δουλειάς που αναμένεται να είναι έτοιμη μέχρι το τέλος του έτους.
«Η δεύτερη ταινία προέκυψε γιατί αυτό που ξεχώριζε από το hip hop πιο πολύ –με τα δικά μου γούστα- ήταν το κομμάτι του που ήταν πολιτικό. Δηλαδή σαν να είναι το σύγχρονο πολιτικό τραγούδι. Σίγουρα κάνουν και από άλλα είδη και στυλ μουσικής πολιτικό τραγούδι, αλλά δεν έχουν φτάσει στα αφτιά μου. Επειδή έχω μία αγάπη για το συγκεκριμένο είδος, διέκρινα ότι υπάρχει ένας ικανός αριθμός δημιουργών, οι οποίοι γράφουν και λένε κομμάτια με τα οποία κρίνουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, αλλά, και που λένε ιστορίες που δεν τις έχουν ζήσει οι ίδιοι. Δηλαδή, το hip hop ξεφεύγει από τους όρους που έχουν βάλει στα τραγούδια τύπου «να μιλάς για αυτά που έχεις ζήσει».
«Βλέπουμε ότι φτιάχνουν κομμάτια και λένε ιστορίες για ανθρώπους άλλους, όχι για τους εαυτούς τους. Και αυτό, βέβαια, σου δίνει μεγάλη ελευθερία στο να πεις ό,τι ιστορία θες. Λένε κομμάτια για άστεγους, για μετανάστες, για Αφρικανούς ποδοσφαιριστές που τους πήραν ταλέντα από την πατρίδα τους και τους ξεζούμισαν και τους πέταξαν στο δρόμο σε μία βορειοευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν τα έχουν ζήσει αυτά τα παιδιά. Ή για ένα πρεζάκι και τη σχέση του με την πρέζα. Δηλαδή, δεν είναι ανάγκη να είσαι πρεζάκι για να μιλήσεις για μία ιστορία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ζωή γύρω μας δίνει πάρα πολλά ερεθίσματα, χωρίς σταματημό, ώστε να μπορούμε να εκφραστούμε με διαφορετικό τρόπο. Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να κάνω τη δεύτερη ταινία».
«Να σου πω ότι στη δεύτερη ταινία ο τίτλος είναι «Ανοιχτά Μικρόφωνα», γιατί πιστεύω ότι αυτό χρειαζόμαστε, δηλαδή ανθρώπους να λένε αυτό που νομίζουν. Με ενοχλεί απίστευτα η απάθεια και η ιδέα ότι ο πιο πολύς κόσμος ζει σε μία εικονική πραγματικότητα και που δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που συμβαίνει γύρω του. Δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι απλά οικονομικό. Το θέμα είναι πολιτικό και εξουσίας. Ποιος θα εξουσιάζει μετά από λίγα χρόνια αυτόν τον τόπο, αυτή τη χώρα που έχουμε γεννηθεί και ζούμε. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό πρόβλημα. Τα παιδιά αυτά είναι, νομίζω, η μειονότητα, πολύ δυνατή μειονότητα, φωνακλάδικη μειονότητα, η οποία δεν φοβάται να ανοίξει το στόμα της και να πει και να θίξει αυτά τα πράγματα που ο πιο πολύς κόσμος τα περνάει ντούκου ή έχει μία υποψία. Αυτοί ξέρουν όμως».

...ή, η μέρα πριν την επόμενη μέρα. Της Μαρίας Πετρίτση