πολιτισμός

Μερικές φορές λέγονται κάποια πράγματα που είναι τόσο χοντρά, που σκέφτεσαι ότι δεν χρειάζεται να τα αντικρούσεις γιατί το κόσκινο της κοινωνίας, όσο κι αν έχουν μεγαλώσει οι τρύπες του, θα τα φιλτράρει και θα τα βάλει τουλάχιστον σε καραντίνα. Ύστερα πάλι, βλέπεις κάποιες αντιδράσεις που αντί να σε καθησυχάσουν, σε βάζουν σε μεγαλύτερη αμφιβολία για την αποτελεσματικότητα αυτού του κοινωνικού μέτρου.

«Μόνο σε έναν τόπο μπορεί να γεννηθεί κανείς. Μπορεί, όμως, να πεθάνει πολλές φορές: σε εξορίες και φυλακές, σε μια πατρίδα που οι κατακτητές έχουν μεταμορφώσει σε εφιάλτη. Η ποίηση είναι, ίσως, το μόνο που μπορεί να μας προσφέρει την πιο γοητευτική φαντασίωση: να ξαναγεννιόμαστε, πάλι και πάλι, να χρησιμοποιούμε λέξεις για να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ένα φανταστικό κόσμο που θα μας βοηθήσει να υπογράψουμε μια μόνιμη συμφωνία ειρήνης… με τη ζωή».
Ο Μαχμούντ Νταργουίς γεννήθηκε το 1942 στο Αλ Μπέρουιχ, ένα χωριό της Άνω Γαλιλαίας που στον πόλεμο του 1948 ισοπεδώθηκε από τον ισραηλινό στρατό. Μαζί με την οικογένειά του δραπέτευσε στο Λίβανο και έζησε ένα χρόνο σε προσφυγικό καταυλισμό. Κατάφερε να επιστρέψει κρυφά στο Ισραήλ ως πρόσφυγας πάλι, σε άλλη περιοχή, αφού εκεί όπου βρισκόταν το σπίτι του είχε κτιστεί εβραϊκός οικισμός.

Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο.Ένα μικρό κόκκινο βιβλιαράκι. Ένα σκοτεινό παραλήρημα που το διαβάζεις με κομμένη την ανάσα.