πολιτισμός

της Ιφιγένειας Καλαντζή* Μετά την ευρηματική σκηνοθεσία της ταινίας I’m not there (2007), όπου τις πολλαπλές (αντι)φάσεις του Μπομπ Ντύλαν ενσαρκώνουν διαφορετικοί ηθοποιοί, ανάμεσά τους...

Σε μια χώρα παράξενη και παραξενεμένη, που βιώνει ακόμη την κρίση άνευ καθαρής… κρίσης στο πετσί της, τα ποιήματα του Πάνου Ηλιόπουλου από την...

του Βασίλη Κεχαγιά Είναι κάποιες περσόνες χαρισματικές από γεννησιμιού τους, να υπηρετούν συγκεκριμένα είδη, είτε κινηματογραφικά, είτε θεατρικά. Ανάμεσα σε αυτές η πρόσφατα χαμένη Ειρήνη...

Συνέντευξη στον Σταμάτη Μαυροειδή   Η απρόσμενη έκταση της συνομιλίας με την τριάδα των δημιουργών της alloglotta ακύρωσε την – ως είθισται στα ταξινομημένα έντυπα- αναγκαία...

Μια ακόμη συγγραφική έκπληξη είναι η νουβέλα του Γιάννη Μακριδάκη Λαγού μαλλί που κυκλοφόρησε, τούτες τις δύσκολες μέρες, από τις εκδόσεις της Εστίας. Παρ’ ότι ο εγκατεστημένος στη Χίο, Μακριδάκης, δεν συστήνεται ως συγγραφέας, εντούτοις, όλο και περισσότεροι -κριτικοί και αναγνώστες του μητροπολιτικού κέντρου, αναγνωρίζουν στη γραφή του μια ιδιότυπη, αυθεντική φωνή στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα. Με λόγο «δάνειο» από τους λογοτέχνες της ζωής, ο Μακριδάκης έχει την ικανότητα όχι μόνο να ακούει και να νιώθει τις ζυμωμένες στη σκάφη της ζωής προφορικές κουβέντες τους, όσο και να τις μεταπλάθει με μια εκπληκτική ευαισθησία, μέσα στις σελίδες των βιβλίων του. Ο Σταμάτης Μαυροειδής μίλησε μαζί του.

Κώστας Χατζηαντωνίου, Αγκριτζέντο: Μυθιστόρημα, Αθήνα: Ιδεόγραμμα, 2009, 293 σελ. Συμπλοκή πολλών ειδών μυθοπλασίας στη γραμμή των «καλών γραμμάτων». Χώρος το σημερινό Αγκριτζέντο, αλλά χρόνος όπου...

Πόσο ανήκει ένα έργο τέχνης στον καλλιτέχνη του και πόσο στον κόσμο που το αποθεώνει;  Είναι ένα από τα ερωτήματα που θέτει η αγγλόφωνη...

του Ηρόστρατου   Πώς να διαβάσουμε την Πηνελόπη Δέλτα σήμερα   Η πρόσκληση ήταν απολύτως τιμητική: Να είμαι ένας από τους ομιλητές στην ημερίδα για εκπαιδευτικούς που οργανώνεται...

Σε επανέκδοση το αριστούργημα Χιροσίμα, Αγάπη μου του Αλέν Ρενέ Της Ιφιγένειας Καλαντζή*   «Δεν είδες τίποτα στη Χιροσίμα, τίποτα...» επαναλαμβάνεται τακτικά εκτός κάδρου, στη 15λεπτη εισαγωγή...