πολιτισμός

«Συνεργάζομαι με έναν άνθρωπο που πλημμυρίζει από μουσικές ικανότητες και ευαισθησία». Συνέντευξη του Μανώλη Μητσιά στον Στέλιο Ελληνιάδη.

Ο Μανώλης Μητσιάς έχει ένα καταπληκτικό προσωπικό ρεπερτόριο. Όχι τυχαία, συνειδητά. Αναγνωρίστηκε νωρίς από δύο μεγαθήρια της ελληνικής δισκογραφίας, τον Αλέκο Πατσιφά και τον Τάκη Β. Λαμπρόπουλο, και υπηρέτησε με σεβασμό και πιστότητα τον Μούτση, τον Χατζιδάκι και πολλούς άλλους κορυφαίους δημιουργούς. Δεν ενέδωσε στις σειρήνες. Του λείπει ο Νίκος Γκάτσος. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, συνεχίζει. Είναι απογοητευμένος από την τροπή των πραγμάτων, αλλά ελπίζει, καθώς όπως λέει:
«Συνήθως οι άνθρωποι του τραγουδιού εμπνέονται από τα δύσκολα, σε δύσκολες εποχές. Δεν είναι ευχής έργο αυτό που λέω, αλλά από την καλοπέραση δεν εμπνεύστηκε κανείς».

Η τέχνη σε κρατάει νέο / Όταν διαβάζω ποίηση / και δεν ξέρω / αυτόν που γράφει / πάντα νομίζω ότι αυτός που γράφει / είναι νέος. Του Νέστορα Πουλάκου

Γράφει ο Δημήτρης Σεβαστάκης.

Πάνω στα εκχερσωμένα αμπέλια και τους αγρούς από κοκκινόχωμα, τα καμένα πεύκα και τους σφετερισμούς γης, χτίστηκε η νεότατη Αθήνα, της Παλλήνης, του Κορωπίου, του Μαρκόπουλου αλλά και της Καλλιτεχνούπολης και της Πλάτωνος πολιτείας. Η πολιτικής της γούργιας «χτίστε ό,τι χτίζεται, κάψτε ό,τι καίγεται, καταπατήστε ό, τι μπορείτε», απέδωσε την καινούργια Αθήνα των Μεσογείων.

Του Ηρόστρατου