πολιτισμός

Από τη στιγμή που το Nέο Μουσείο της Ακρόπολης έγινε εθνικό τοπόσημο στη μητρόπολη της Αθήνας, ήταν περισσότερο από προφανές ότι τα υπόλοιπα μουσεία θα ακολουθούσαν τη μοίρα του… φτωχού συγγενούς. Δεν είναι μόνο τα χρήματα που δαπανήθηκαν ο λόγος, ούτε η προβεβλημένη αρχιτεκτονική του, ούτε φυσικά οι αρχαιολογικοί θησαυροί του Παρθενώνα που φιλοξενούνται στις αίθουσές του. Είναι κυρίως το νομικό (πολιτικό κατά προέκταση) πλαίσιο, που ορίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς, το προς τα έξω «πρόσωπό» του. Ένα πρόσωπο με μικρή διαφορά απέναντι στα άλλα δημόσια μουσεία με μεγάλες, ωστόσο, συνέπειες όπως ήδη δείχνουν τα πράγματα.

Τετράδιο ολικής αντιπαράθεσης είναι ο επεξηγηματικός υπότιτλος του περιοδικού Πανοπτικόν που εκδίδει στη Θεσσαλονίκη ο Κώστας Δεσποινιάδης. Και ενώ θα περίμενε κανείς, τούτες τις κατηφείς και ανήσυχες μέρες, αυτή η αντιπαράθεση να αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς, αυτό δεν συμβαίνει. Μια παράξενη, σχεδόν μοιρολατρική αδράνεια, διαχέει το σύνολο του κοινωνικού σώματος και η όποια αντίδραση ακολουθεί την πεπατημένη της κοινότοπης «παρελάσεως». Γιατί άραγε;