Πολιτισμός & Βαρβαρότητα (φ.356)
του Ηρόστρατου
2η Γιορτή Προφορικής Ιστορίας: Διαδρομές… γιατί η ζωή είναι δρόμος
Νομίζω ο τίτλος της γιορτής ταιριάζει απολύτως με το όνομα και την ουσία της...
Με όχημα την ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)
Ανθολόγος: Λουκάς Αξελός
Ελένη
«Τ’αηδόνια δε σ’αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες».
Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
συ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα...
Πολιτισμός & Βαρβαρότητα (φ.405)
Ο πιο γλυκός μισάνθρωπος
Από την προηγούμενη Πέμπτη 19 Απριλίου άρχισε να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες το ντοκιμαντέρ της Ελένης Αλεξανδράκη Κωστής Παπαγιώργης: Ο Πιο...
με κόντρα τον καιρό: Επείγει να καταλάβουμε
Του Σταύρου Γεωργά
Οποιοδήποτε κείμενο απαντάει σωστά, αρκεί να ξέρεις τι να το ρωτήσεις. Ως προς αυτό, το λογοτεχνικό κείμενο μοιάζει με κάθε άλλο. Η διαφορά προκύπτει όταν αναζητήσεις την κατάλληλη ερώτηση. Τότε θα δεις ότι το λογοτεχνικό κείμενο, εφόσον αξίζει το όνομά του, σ’ την υπαγορεύει ή έστω σ’ την υποβάλλει. Κι έτσι, διαβάζοντας λογοτεχνία, κατ’ ουσίαν εκπαιδεύεσαι να θέτεις την εκάστοτε ορθή ερώτηση, που μπορεί και νά ‘ναι πιο κρίσιμη όταν τεθεί σε κείμενα άσχετα με τη λογοτεχνία. Μαθαίνεις να διαβάζεις «με ευαίσθητα δάχτυλα», που θά ‘λεγε ο Νίτσε.
Το Νηφάλιο φως της αυτογνωσίας
του Φιλήμωνα Πατσάκη*
Το Νηφάλιο φως του Νανούρη είναι από τα έργα που θυμίζουν τη μη χρησιμότητα της ποίησης. Μιας ποίησης που μπορεί να ειρωνεύεται...
Οι συμμορίτες του Ζαππείου
Γεια! Είμαστε οι συμμορίτες του Ζαππείου κι απόψε νιώθουμε παράλογα σοβαροί. Έλα κοντά μας. Δεν μας νοιάζει τίποτα. Μόνο η αλήθεια. Υποφέρουμε, είμαστε γελοίοι, χτυπημένοι, τρελοί, κι όμως συνεχίζουμε με πείσμα. Περπατάμε έξω από το Ζάππειο τις νύχτες. Πάντα η ίδια διαδρομή. Ένας-ένας ή δυο- δυο, δεν έχει σημασία.
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ιστορίες
Η καθημερινότητα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Τα κανάλια της τηλεόρασης μας αποθαρρύνουν, η πραγματικότητα μας αποθαρρύνει, οι άνθρωποι μας αποθαρρύνουν.
Όμως, ευτυχώς που υπάρχουν και οι ιστορίες - αληθινές ή ψεύτικες δεν έχει σημασία. Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι που ακόμα τις αγαπούν, τους αρέσει να τις ακούνε και να τις διηγούνται στον κόσμο. Μια τέτοια ιστορία μας διηγείται και η Αγγελική Δαρλάση, μια ιστορία με τίτλο Το δέντρο που είχε φτερά.
Όμως, ευτυχώς που υπάρχουν και οι ιστορίες - αληθινές ή ψεύτικες δεν έχει σημασία. Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι που ακόμα τις αγαπούν, τους αρέσει να τις ακούνε και να τις διηγούνται στον κόσμο. Μια τέτοια ιστορία μας διηγείται και η Αγγελική Δαρλάση, μια ιστορία με τίτλο Το δέντρο που είχε φτερά.
Τέση Παπαθανασίου, συγγραφέας – Λουκουμόσκονη
Η «Λουκουμόσκονη» της Τέσης Παπαθανασίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κύφαντα είναι ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές που διαδραματίζεται κυρίως στη Σύρο,...
Ενάντια στη λήθη
Για το αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ Το μαργαριταρένιο κουμπί
Της Ιφιγένειας Καλαντζή*
Με μια χούφτα μαργαριταρένια κουμπιά δελέασαν πριν αιώνες οι Ισπανοί αποικιοκράτες τους αυτόχθονες θαλασσινούς λαούς στο...
Λορέντζος Μαβίλης και Ιωάννης Γρυπάρης
του Θανάση Μουσόπουλου*
Στα χρόνια των σπουδών μου (1967-1972) δύο Ιστορίες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας επίμονα με συντρόφευσαν: του Λίνου Πολίτη, τον οποίο μάλιστα είχα και...
