πολιτική

Η τρόικα παζαρεύει σκληρά, αλλά χωρίς άγνοια πολιτικού κινδύνου Κρυφές επιβαρύνσεις πολλών δισ. στη δημοσιονομικά ουδέτερη «μεταρρυθμιστική ατζέντα». Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Προς μείωση εργοδοτικών εισφορών και απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων

Γιατί δεν αναδεικνύουμε με κάθε τρόπο τη συντελούμενη κοινωνική καταστροφή; Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Του Μάρκου Δεληγιάννη

Η Αριστερά, και πιο συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ, βρίσκεται μπροστά σε δύο επιλογές, δύο δρόμους. Ή θα δημιουργήσει ένα πολιτικό ρεύμα διεξόδου και ανατροπής, για να αλλάξουν σελίδα η χώρα και ο λαός ή, αν τα καταφέρει να φτάσει ως εκεί, απλά θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας μετριάζοντας τους στόχους του, κάνοντας συμβιβασμούς, υποβαθμίζοντας τη συμμετοχή του λαού σε ρόλο απλά ψηφοφόρου. Η ελπίδα περνάει σε μεγάλο βαθμό μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, επομένως έχει καθοριστική σημασία πώς θα προσανατολιστεί, με τι θα αναμετρηθεί, τι σχέση θα οικοδομήσει με την κοινωνία, με το ριζοσπαστισμό, με τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου.

Αριστερά και ριζοσπαστισμός
Η πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από ρευστότητα, αντιφατικότητα και συνθετότητα. Οι πολύ απλές και εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν, οι τοποθετήσεις που φαίνονται σταθερές στον αιώνα τον άπαντα, στην πραγματικότητα δεν δίνουν απαντήσεις. Με μια έννοια η Αριστερά είναι καταδικασμένη να πρωτοτυπήσει, να δώσει απαντήσεις χρήσιμες για το λαϊκό κίνημα και τον προσανατολισμό του σε μια δοσμένη ιστορική συγκυρία. Πάνω σε αυτό κρίνεται και με αυτό κάθε φορά αναμετριέται.
Η εμπειρία των τελευταίων χρόνων του Μνημονίου έδειξε πολλά. Τμήματα της Αριστεράς στο Σύνταγμα και τις πλατείες, πήγαν να διδάξουν τα «αδαή» πλήθη, πήγαν να στρατολογήσουν μέλη στις οργανώσεις τους, πήγαν να βάλουν τα δικά τους συνθήματα χωρίς να ακούν τα αιτήματα του κόσμου και τις ανάγκες του: Καταδίκη του πολιτικού συστήματος, τιμωρία των ενόχων, πραγματική δημοκρατία, εθνική αξιοπρέπεια είναι μερικά από αυτά που τέθηκαν από το λαϊκό ριζοσπαστισμό των τελευταίων χρόνων. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να ακούσει, να αποκτήσει σχέσεις με το ριζοσπαστισμό και τις αντιστάσεις που αναπτύχθηκαν. Μπορεί να μην έκανε αυτά που θα μπορούσε ή θα έπρεπε, αλλά δεν στάθηκε απέναντι και φάνηκε να είναι μια δύναμη που αναλαμβάνει την ευθύνη αλλά και έχει τη θέληση να κάνει πράξη σημαντικό κομμάτι των πόθων που εκφράστηκαν από το λαϊκό κίνημα. Έτσι, κυρίως εξηγείται και η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 και όχι επειδή επιβραβεύτηκε ό,τι έχουμε κάνει και πει τόσα χρόνια.
Κυβερνητισμός είναι η αντίληψη που θεωρεί ότι το βασικό υποκείμενο, ο πρωταγωνιστής των αλλαγών και ανατροπών σε μια χώρα είναι η κυβέρνηση. Άρα, όλα σχεδιάζονται, ιεραρχούνται και κρίνονται σε αυτό το επίπεδο. Υπερτιμά τις δυνατότητες ενός κυβερνητικού επιτελείου και υποτιμά τις δυνατότητες της ολόπλευρης συμμετοχής του λαού. Εμείς λέμε ότι ο λαός πρέπει να ασκεί εξουσία μέσω της κυβέρνησης και όχι η κυβέρνηση με την υποστήριξη του λαού. Ο κυβερνητισμός είναι μια αντίληψη προβληματική, όχι μόνο για την επόμενη μέρα της διακυβέρνησης αλλά και για το πριν, γιατί δημιουργεί επανάπαυση και καθήλωση. Όλα παραπέμπονται στην κυβέρνηση που θα έρθει. Αυτή είναι ο πρωταγωνιστής και όχι ο λαός. Η κοινωνία έχει συμπληρωματικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία γιατί ο κύριος ρόλος της είναι κυρίως η νομιμοποίηση της κυβέρνησης, κυρίως η κάλπη, η λαϊκή εντολή.
Άρα χρειαζόμαστε όχι μια κοινωνία που αναθέτει, που είναι ένα ασυγκρότητο άθροισμα αλλά μια κοινωνία σε κίνηση, συγκροτημένη σε σώμα. Για παράδειγμα, αν θέλουμε μια άλλη παιδεία δεν αρκεί ένα καλό υπουργείο Παιδείας, για τον πολιτισμό, δεν αρκεί ένα καλό υπουργείο Πολιτισμού. Αν μιλήσουμε για το ζήτημα της οικονομίας, «πού θα βρούμε τα λεφτά», δεν αρκεί το αίτημα για δίκαιη αναδιανομή του πλούτου και δίκαιη φορολόγηση, χρειάζεται κυρίως ένα μεγάλο ρεύμα παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Ο κυβερνητισμός διαιωνίζει την ανάθεση
Ο κυβερνητισμός συντηρεί και διαιωνίζει τη λογική της ανάθεσης, της κοινωνίας σε ρόλο αντικειμένου, θεατή των εξελίξεων. Όταν υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται ένα μεγάλο πολιτικό ρεύμα ανατροπής δεν εννοούμε να αθροίσουμε πολλά αιτήματα, πολλές διεκδικήσεις, πολλούς αγώνες και μαζί με μια κυβέρνηση θα τα καταφέρουμε.
Πρέπει να δημιουργήσουμε τους όρους, τις πολιτικές για τη συγκρότηση των κοινωνικών χώρων.  Ας δούμε το παράδειγμα του συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος. Αυτό που λείπει δεν είναι οι διεκδικήσεις, τα αιτήματα, ακόμα και πολιτικά (π.χ. «ανατροπή της κυβέρνησης»). Χρειάζονται πρωτοβουλίες που φέρνουν κοντά τον έναν με τον άλλον, διαδικασίες όπου καθένας αναγνωρίζει τον εαυτό του, αποφασίζει ο ίδιος και δεν καλείται σε κάτι που αποφάσισαν οι ηγεσίες. Για τα συνολικά θέματα και όχι μόνο για επιμέρους διεκδικήσεις, ο κόσμος αυτό πλέον το καταλαβαίνει.
Τελικά, στόχος μας είναι η μεγάλη πολιτική αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος και ο λαός. Δεν είναι υπόθεση ενός κόμματος της Αριστεράς ή μιας συνεργασίας κομμάτων της Αριστεράς. Δεν είναι υπόθεση ενός ποσοστού, μιας ηγεσίας. Δεν είναι υπόθεση μόνο μιας κυβέρνησης Είναι υπόθεση ενός πολιτικού κινήματος διεξόδου. Της κοινωνίας που δρα και συμμετέχει. Θα τα καταφέρουμε; Με απόλυτη σιγουριά, δεν μπορούμε να ξέρουμε. Δεν πρέπει, όμως, να πούμε ότι δεν το τολμήσαμε γιατί φοβηθήκαμε.

* Η Ελένη Σωτηρίου είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Ζούμε σε μια εποχή όπου δεν υπάρχουν αυτονόητα. Η έννοια της δημοκρατίας, η δυνατότητα των πολιτών να έχουν λόγο για όλα εκείνα που αφορούν τη ζωή τους, η αξιοπρεπής διαβίωση και η πρόσβαση σε βασικά αγαθά ως αυτονόητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, ο αλληλοσεβασμός, η αλληλεγγύη έχουν πληγεί βαθιά στην κοινωνικη συνείδηση μετά από δεκαετίες σφοδρής επιβολής και εμπέδωσης νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων. Αν θέλουμε, σήμερα, να αλλάξουμε την τροπή των πραγμάτων, πρέπει να «καταδεχθούμε» να (ξανα)μιλήσουμε και να αγωνιστούμε για τα βασικά. Το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση μιας αντίληψης για τον κοινωνικό μετασχηματισμό η οποία, χωρίς να υποτιμά τη σπουδαιότητα των κρίσιμων πολιτικών επιλογών, επιτρέπει τη διαμόρφωση μιας μονιμότερης στρατηγικής και μεθοδολογίας. Σκοπός είναι η ενίσχυση του φρονήματος και της αυτοπεποίθησης όλων όσοι κατανοούν ότι η κινητοποίηση και ο αγώνας απέναντι στην επιχειρούμενη αναδόμηση των σύγχρονων κοινωνιών αποτελεί κατεπείγουσα αναγκαιότητα. Η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας πρέπει να εκπορεύεται όχι μόνο από τη βούλησή μας να μη συμβιβαστούμε με τη βαρβαρότητα του νέου κόσμου που ευαγγελίζεται ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά κυρίως από την εμπέδωση της αντίληψης ότι η Αριστερά είναι σε θέση να έχει και σχέδιο και στρατηγική για την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας.

Λαός και πρόγραμμα
Το πρόγραμμά μας οφείλει να είναι ένα σχέδιο δράσης για την ελληνική κοινωνία, το οποίο καταρτίζεται ανοιχτά, δημόσια και βρίσκεται διαρκώς σε διάλογο με τις λαϊκές τάξεις και τους ενεργούς πολίτες. Ένα πρόγραμμα στο οποίο ο ελληνικός λαός καλείται να είναι πρωταγωνιστής στην υλοποίησή του. Αυτού του είδους το πρόγραμμα και μόνο μπορεί να αντιμετωπίσει τα εκρηκτικά προβλήματα και την ανθρωπιστική κρίση που προκάλεσε η μνημονιακή πολιτική, ακριβώς γιατί δεν βασίζεται σε «τρίτους» (αγορές, πιστωτές, επενδυτές κλπ.) και στα ιδιοτελή τους κίνητρα, αλλά στις ίδιες τις δυνάμεις, τις δεξιότητες και την αποφασιστικότητα του λαού να ανακτήσει με δουλειά και μόχθο τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπειά του. Στο καθόλου ουδέτερο ερώτημα «Πού θα βρείτε τα λεφτά» υπάρχει μόνο μία απάντηση: «Τα δικά μας λεφτά είναι τα τεράστια αποθέματα ικανοτήτων, δεξιοτήτων και δημιουργικότητας ενός λαού που είναι αποφασισμένος να δουλέψει για τον εαυτό του».
Με αυτό τον τρόπο ελπίζουμε ότι θα απαντηθούν συχνά ερωτήματα πολιτών, σχετικά με το τι είδους πολιτική πρεσβεύει η Αριστερά, τι διαφορετικό κομίζει, γιατί μια αριστερή κυβέρνηση είναι σε θέση να κάνει αυτό που οι άλλες δυνάμεις δεν μπορούν, ποια είναι η αντίληψη της Αριστεράς για το κράτος και τη δημόσια πολιτική. Ερωτήματα για το πώς μια αριστερή κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, την ασφυκτική διεθνή και εγχώρια πίεση των οικονομικών ελίτ, κατεστημένες νοοτροπίες και καθεστώτα αδιαφάνειας, διαφθοράς και πελατειακών σχέσεων, ζητήματα παραγωγικού σχεδιασμού και καταναλωτικών προτύπων.

Δύο λογικές για την κοινωνία
Στις σύγχρονες κοινωνίες συγκρούονται δύο ανταγωνιστικές λογικές για την οργάνωση της κοινωνικής ζωής και των θεσμών. Η μία είναι η λογική του ατομισμού, του γρήγορου κέρδους και του ανταγωνισμού, η λογική του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που αδιαφορεί για τις συνέπειες της συσσώρευσης πλούτου στην κοινωνία, τους ανθρώπους και το περιβάλλον και δυσφορεί με τη δημοκρατία και τους περιορισμούς που αυτή θέτει. Η άλλη είναι η λογική της συνεργασίας και των κοινωνικών αναγκών που βασίζεται στη δημοκρατία ως το βασικό όπλο των λαϊκών τάξεων ώστε να έχουν λόγο στις αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας. Η αναζωπύρωση της λογικής της συνεργασίας και της δημοκρατίας, η επινόηση νέων μορφών συλλογικής οργάνωσης και η ανάληψη πρωτοβουλιών για τον κοινωνικό έλεγχο τομέων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αποτελούν βασικές προϋποθέσεις ώστε ο ελληνικός λαός να βρει τη δύναμη και τα μέσα να αντιμετωπίσει τη ζοφερή σημερινή πραγματικότητα. Η αντιμετώπιση των εκρηκτικών προβλημάτων του λαού μας, η αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, η απόσπαση αποφάσεων από τους οικονομικά ισχυρούς και η μεταφορά τους στους πολίτες είναι μια πολυεπίπεδη μάχη στους θεσμούς, στην κοινωνία, στα μυαλά και τις καρδιές των ανθρώπων.
Η πολιτική στρατηγική μιας αριστερής κυβέρνησης οφείλει να εδράζεται στη διεύρυνση της λογικής της συνεργασίας, της δημοκρατίας και των κοινωνικών αναγκών και στη συρρίκνωση της αντίπαλης λογικής. Η πολιτική της πρέπει να ευνοεί τη μετατόπιση του συσχετισμού υπέρ των λαϊκών τάξεων μέσα από την ενίσχυση του ρόλου τους στις αποφάσεις και την υλοποίηση της πολιτικής. Μια αριστερή κυβέρνηση, για να είναι βιώσιμη, πρέπει να στηριχθεί σε ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι λαοί αποκτούν χειραφετητικό προσανατολισμό επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η Αριστερά πρέπει να ανακτήσει την ξεχασμένη τέχνη μετουσίωσης ενός ριζοσπαστικού οράματος σε αυτονόητη επιλογή των πολιτών. Πρέπει να ανακαταλάβει το φαντασιακό του λαού, καθιστώντας αυτονόητη τη λογική της συνεργασίας, της δημοκρατίας και των κοινωνικών αναγκών.

Τρεις άξονες πολιτικής
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για τρεις άξονες πολιτικής μιας αριστερής κυβέρνησης: Ο πρώτος άξονας επαναφέρει εξουσίες στο δημόσιο χώρο οι οποίες είχαν εκχωρηθεί στις οικονομικές ελίτ, ο δεύτερος άξονας αφορά το μετασχηματισμό του κράτους και ο τρίτος άξονας ενισχύει τη δύναμη των πολιτών στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο και εκχωρεί εξουσίες στις δικές τους μορφές οργάνωσης.
Η λογική του προγράμματος μιας αριστερής κυβέρνησης δεν μπορεί να καλεί στη σύγκλιση κοινωνικών δυνάμεων, λαϊκών ή και ευρύτερων, στη βάση της ικανοποίησης επιμέρους συμφερόντων όπως αυτή συνήθως κατανοείται σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού. Μια λαϊκή ενότητα που δεν έχει απαλλαγεί από τη νοσηρή αντίληψη του ανταγωνισμού και της συνδιαλλαγής, δεν είναι στιβαρή και δεν είναι αποτελεσματική. Η λαϊκή ενότητα που επιδιώκει μια αριστερή κυβέρνηση είναι πρώτα και κύρια μια μεγάλη αλλαγή των ίδιων των πολιτών, η ενίσχυση της λογικής της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, της αίσθησης της κοινής μοίρας, του αλληλοσεβασμού, μια ριζική, δηλαδή, αλλαγή νοοτροπίας.

* Ο Ανδρέας Καρίτζης είναι μέλος
της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Πόσο αναγκαίο είναι ένα πολιτικό ρεύμα για να βγει η χώρα από το σημερινό αδιέξοδο και πώς αυτό θα μπορούσε να οικοδομηθεί;

Μια κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται σήμερα, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας, να αποτελεί μια ρεαλιστική προοπτική. Βέβαια η μνημονιακή συγκυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα με αυτήν κέντρα οικονομικής ισχύος δεν έχουν εξαντλήσει ακόμη το οπλοστάσιό τους και άρα στην πορεία ώς τις επόμενες εθνικές βουλευτικές εκλογές μπορεί να συμβούν πολλά, είτε σε θεσμικό (π.χ. τροποποίηση του εκλογικού συστήματος την τελευταία στιγμή) είτε και σε εξωθεσμικό επίπεδο. Παρόλα αυτά η προοπτική είναι υπαρκτή και ελπιδοφόρα.
Είναι όμως αυτονόητο ότι η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας δεν αποτελεί αυτοσκοπό για ένα κόμμα της Αριστεράς. Σκοπός είναι να υπάρξει ωφέλιμο κοινωνικό και τελικά ιστορικό αποτέλεσμα, ιδιαίτερα για τον κόσμο της εργασίας, για τους άνεργους, για τους συνταξιούχους, για τους νέους και τελικά για όλα τα θύματα της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και του μνημονιακού σχεδίου της βίαιης πτωχοποίησης που υλοποιείται σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας. Αναγκαία προϋπόθεση για την επίτευξη του ωφέλιμου αποτελέσματος της αριστερής διακυβέρνησης είναι η στήριξή της στο μαζικό λαϊκό κίνημα, αλλά και η συναίσθηση των κινδύνων τους οποίους θα κληθεί να αντιμετωπίσει. Χρειάζεται συνεπώς σοβαρός σχεδιασμός σε όλους τους τομείς και μεταξύ τους και σ’ εκείνους των θεσμών, της Δικαιοσύνης και της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, για την άμεση ανάληψη νομοθετικών πρωτοβουλιών σε σύντομο χρόνο (τάξης μεγέθους εβδομάδων) μετά τις εθνικές εκλογές.

Αλλαγές στη Δικαιοσύνη
Σε ό,τι αφορά τη Δικαιοσύνη θα ήταν μάταιο, αλλά και αντίθετο προς την πολιτική και ιδεολογική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει να την ελέγξει με τις μεθόδους των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας, δηλ. με νομοθέτηση νέων θέσεων Αντιπροέδρων στα Ανώτατα Δικαστήρια και με επιλεκτικές τοποθετήσεις μελών του στην ηγεσία τους. Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα σε αποφασιστικά βήματα προς την κατεύθυνση της νομοθετικής θωράκισης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, εξωτερικής αλλά και εσωτερικής. Ειδικότερα απαιτείται:
Πρώτο, η κατάργηση όλων των θέσεων Αντιπροέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, εκτός από μία για το καθένα, και παραμονή των υπηρετούντων σήμερα σε προσωποπαγείς θέσεις έως την αποχώρησή τους λόγω ορίου ηλικίας ή παραίτησης. Τα τμήματα των Ανώτατων Δικαστηρίων μπορούν να προεδρεύονται από το αρχαιότερο μέλος.
Δεύτερο, η νομοθετική παρέμβαση ώστε να περιορισθεί ή και εξαλειφθεί η διακριτική ευχέρεια των προϊσταμένων δικαστηρίων και εισαγγελιών κατά την ανάθεση των διαφόρων υποθέσεων στα μέλη του αντίστοιχου σχηματισμού. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της κατανομής των υποθέσεων βάσει πάγιων καθ’ ύλην κριτηρίων στα τμήματα ενός δικαστηρίου και με κλήρωση κατά τα λοιπά. Τα πρόσωπα τα οποία θα συγκροτήσουν κάθε φορά το δικαστήριο (κατ’ επέκταση και ο εισαγγελικός λειτουργός ο αρμόδιος για κάθε υπόθεση) πρέπει να καθορίζονται εκ των προτέρων, με βάση αντικειμενικά κριτήρια, και όχι επιλεκτικά και ενόψει των συγκεκριμένων υποθέσεων.
Τρίτο, η τροποποίηση του Οργανισμού Δικαστηρίων ώστε να διασφαλιστεί η εσωτερική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Σε πρώτο στάδιο είναι συνταγματικά εφικτή η θέσπιση ενός ενδεικτικού συστήματος αντικειμενικών κριτηρίων (μορίων) όσον αφορά τις τοποθετήσεις, μεταθέσεις και αποσπάσεις δικαστών και εισαγγελέων, με παράλληλη πρόβλεψη υποχρεωτικής αιτιολογίας σε περίπτωση που το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο αποφασίσει διαφορετικά.

Διαρκής πειρατεία στα ΜΜΕ
Ως προς τα Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης», όπου επικρατεί ένα καθεστώς διαρκούς πειρατείας από το καλοκαίρι του 1989, όταν οι τηλεοπτικές συχνότητες καταλήφθηκαν εξ εφόδου από διαπλεκόμενους με την πολιτική εξουσία μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι εξακολουθούν να τις κατέχουν ως σήμερα με αλλεπάλληλες δήθεν προσωρινές παρατάσεις των δήθεν προσωρινών «αδειών» τους, απαιτείται άμεση επίσης νομοθετική παρέμβαση. Αυτή πρέπει να έχει στόχο την χωρίς καθυστέρηση προώθηση διαγωνιστικής διαδικασίας για τη χορήγηση οριστικών αδειών των τηλεοπτικών σταθμών με βάση αντικειμενικά κριτήρια και τον τερματισμό του καθεστώτος ανομίας στη ραδιοτηλεόραση.
Ακόμη πρέπει να δοθεί άμεσο τέρμα στη θητεία των μελών του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, η οποία έχει αντισυνταγματικά παραταθεί πάμπολλες φορές ώς τώρα, προκειμένου οι επιλεγμένοι στο παρελθόν από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. να επιβάλουν εξοντωτικές κυρώσεις σε κάθε μη απολύτως ελεγχόμενο μέσο. Πρέπει να επιλεγούν για τις θέσεις αυτές πρόσωπα ευρείας κοινωνικής αποδοχής, αν είναι εφικτό με ευρεία κοινοβουλευτική συναίνεση, ή αλλιώς με την τροποποίηση του Κανονισμού της Βουλής ως προς τη συγκρότηση της Διάσκεψης Προέδρων, ώστε η τελευταία να προχωρήσει στην άμεση αποκαθήλωση του 86χρονου (!) σημερινού προέδρου του ΕΣΡ.

Πολιτικό χρήμα
Επίσης άμεση παρέμβαση χρειάζεται στο θεσμικό πλαίσιο σχετικά με το πολιτικό χρήμα. Η αρμόδια για τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων και του «πόθεν έσχες» των πολιτικών Επιτροπή πρέπει να στελεχωθεί όχι από βουλευτές, όπως σήμερα (με αποτέλεσμα ο ελεγχόμενος να γίνεται ελεγκτής!), αλλά από μη πολιτικά πρόσωπα ευρείας αποδοχής και να ενισχυθεί με το απαραίτητο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, ώστε ο έλεγχος να αποκτήσει πραγματική υπόσταση. Επίσης τα κόμματα μπορούν, με απειλή στέρησης της κρατικής χρηματοδότησης, να υποχρεωθούν να τηρούν αξιόπιστα λογιστικά βιβλία Γ’ κατηγορίας αντί για τα σημερινά φυλλάδια.
Καταληκτικά μπορεί να επισημανθεί ότι νομικά υφίστανται οι δυνατότητες ριζοσπαστικών τομών προς την κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού και της διαφάνειας στο δημόσιο βίο, τόσο υπό το Σύνταγμα του 1975 όπως ισχύει σήμερα, όσο και, πολύ περισσότερο, στα πλαίσια μιας αναθεώρησής του. Τον Ιούνιο του 2013 άλλωστε συμπληρώθηκε πενταετία από την προηγούμενη αναθεώρηση του 2008 και άρα μπορεί να ξεκινήσει η επόμενη, σύμφωνα με το άρθρο 110 παρ. 6 Συντ., σε πρώτο στάδιο με τη διαπίστωση της σχετικής ανάγκης και με τον προσδιορισμό των αναθεωρητέων διατάξεων, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου. Η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Αριστεράς πρέπει να προχωρήσουν με ταχύτητα και τόλμη προς την κατεύθυνση αυτή.

* Ο Κώστας Χ. Χρυσόγονος
είναι καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Του Τάσου Βαρούνη. Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη στα φύλλα 199 και 200  του Δρόμου της Αριστεράς