Οι δύο μεγα-σεισμοί που έπληξαν τη Βενεζουέλα ήταν το κερασάκι της πικρής τούρτας που σερβίρεται στον λαό αυτής της χώρας ανελλιπώς, εδώ και πολλά χρόνια. Είχαν προηγηθεί οι ολοένα και πιο δολοφονικές κυρώσεις των ΗΠΑ, οι απόπειρες πραξικοπήματος, οι τηλεκατευθυνόμενες ταραχές, ο ναυτικός αποκλεισμός, και η κορύφωση ήρθε με την ανοιχτή επέμβαση των Αμερικάνων και την απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και της συζύγου του. Τώρα έβαλε και η φύση το χέρι της…
Δεν μπορεί παρά να έρθει στο νου η διαδοχή ανάλογων συμφορών που έπληξε τη μαρτυρική Αϊτή στο ίδιο διάστημα, με πιο μαύρη στιγμή τον μεγα-σεισμό του 2010, που προκάλεσε 300.000 νεκρούς. Και τον οποίο ακολούθησε ένα τρελό πάρτι δεκάδων δισεκατομμυρίων της δυτικής ελίτ-αλήτ, χάρη στην «ανθρωπιστική βοήθεια» που δεν έφτασε ποτέ στους παραλήπτες της, αλλά ενθυλακώθηκε από τους επιτήδειους της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας.
Στη Βενεζουέλα είναι πολύ νωρίς ακόμη για απολογισμούς. Χτες η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωνε 589 νεκρούς και 2.980 τραυματίες, αλλά οι άνθρωποι ακόμη σκάβουν τα ερείπια ελπίζοντας να διασώσουν εγκλωβισμένους, καθώς οι αγνοούμενοι είναι χιλιάδες. Μέχρι στιγμής η βοήθεια που φτάνει είναι, σε σχέση με την καταστροφή που έχει επέλθει, επιεικώς ανεπαρκής. Έπειτα, υπάρχει βοήθεια και «βοήθεια». Οι πεινασμένοι Κουβανοί, για παράδειγμα, έκοψαν τον λαιμό τους και βρήκαν τρόπο να στείλουν από προχθές κιόλας ιατρικές ομάδες και διασώστες στις πληγείσες περιοχές. Το ίδιο και οι Μεξικάνοι, που από μόνοι τους έχουν στείλει μέχρι στιγμής περισσότερους διασώστες και τόνους βοήθειας από ό,τι όλος μαζί ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός. Ας είναι.
Μία μέρα αργότερα έφτασε και η δεύτερη κατηγορία «βοήθειας», αυτή των ΗΠΑ: επικεφαλής είναι ένας υποστράτηγος του Σώματος Πεζοναυτών, με δυνάμεις που «θα παρέχουν εξειδικευμένες υπηρεσίες κινητικότητας και υποστήριξης στο προσωπικό της αμερικανικής κυβέρνησης, στις ομάδες έρευνας και διάσωσης, καθώς και στους διϋπηρεσιακούς εταίρους» (τάδε έφη η SouthCom, ελληνιστί Νότια Διοίκηση, των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ). Στη «βοήθεια» περιλαμβάνονται «ένα αμφίβιο μεταγωγικό πλοίο, ένα πολεμικό πλοίο, μεταγωγικά αεροσκάφη, πλατφόρμες αναγνώρισης και ελικόπτερα». Τα ίδια είχαν γίνει και στην Αϊτή το 2010: οι Κουβανοί έστειλαν 1.426 γιατρούς και νοσηλευτές (ας είναι καλά το αρχείο του Δρόμου που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε), κι οι Αμερικάνοι κάμποσες χιλιάδες φαντάρους – οι οποίοι «εκπαιδεύτηκαν» εκεί πριν πάνε να πολεμήσουν στο Αφγανιστάν…
Θα πει κάποιος, δεν είναι ώρα για να κάνουμε πολιτική πάνω σε μια τέτοια δυστυχία. Είναι όμως κι αυτή η ρημάδα η προϊστορία που δεν μας αφήνει να αγιάσουμε… Όλοι στέλνουν θερμά συλλυπητήρια, αλλά σε τέτοιες συμφορές τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ευτυχώς, από τη μια, η Βενεζουέλα δεν είναι Αϊτή. Διαθέτει τόσο πλούτο που θα μπορούσε σε σύντομο χρόνο να επουλώσει τις πληγές της (εκτός από τον πόνο όσων έχασαν τους αγαπημένους τους, που σβήνει πολύ πιο δύσκολα…). Δυστυχώς, από την άλλη, γι’ αυτό ακριβώς την πατάνε στον λαιμό τόσα χρόνια οι Αμερικάνοι. Και τώρα πια την κλέβουν μέρα-μεσημέρι, κι ο Τραμπ κομπάζει ότι θα την κάνει 51η πολιτεία των ΗΠΑ. Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη βοήθεια που θα μπορούσαν να προσφέρουν στη λαβωμένη Βενεζουέλα οι ΗΠΑ και οι λοιποί φιλάνθρωποι της κακιάς ώρας θα ήταν να μην την «βοηθάνε» άλλο.
