Αναδημοσιεύουμε ένα εκτενές απόσπασμα από την ανακοίνωση των Ανεξάρτητων Αυτόνομων Αγωνιστικών Ριζοσπαστικών Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων Π.Ε. για το σημαντικό ζήτημα του πολλαπλού βιβλίου:
- […]‒ Το πολλαπλό βιβλίο υπήρχε για δεκαετίες στο ελληνικό δημόσιο σχολείο και συγκεκριμένα από το 1907 έως το 1969. Το Διδασκαλικό Βήμα της εποχής ήταν γεμάτο διαφημίσεις εκδοτικών οίκων που προωθούσαν το εμπόρευμά τους και περιόδευαν ανά την Ελλάδα επιχειρώντας να πείσουν, με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, τους εκπαιδευτικούς να επιλέξουν το δικό τους βιβλίο. Καμία βελτίωση δεν προσέφερε στην ποιότητα της εκπαίδευσης.
- ‒ Το πολλαπλό βιβλίο υπόκειται στους περιορισμούς που θέτει το Πρόγραμμα Σπουδών (Π.Σ.). Το Π.Σ. αποτελεί νόμο του κράτους και όχι το πολλαπλό βιβλίο. Επομένως, θα έχουμε πολλές εκδοχές του ίδιου προγράμματος, απαιτητικές, λιγότερο απαιτητικές, ποιοτικές, καθόλου ποιοτικές που θα αντιστοιχούν σε σχολεία πολλών ταχυτήτων, αλλά το επίπεδο απαιτήσεων και ταξικών φραγμών και το στίγμα ιδεολογικού προσανατολισμού θα παραμένει ένα και το αυτό!
- ‒ Η εισαγωγή του λεγόμενου πολλαπλού βιβλίου –όπως και των νέων προγραμμάτων σπουδών – επιχειρείται με την πάγια απαξιωτική προς τους/τις εκπαιδευτικούς τακτική του ΥΠΑΙΘ: χωρίς την παραμικρή διαβούλευση με τον κλάδο. Και πώς αλλιώς, αφού συνιστά ένα ακόμα βασικό πυλώνα της ιδιωτικοποίησης – εμπορευματοποίησης του δημόσιου σχολείου. Η εισαγωγή του είναι συνδεδεμένη με την αυτονομία της σχολικής μονάδας, ανοίγοντας το δρόμο για μεγαλύτερη κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων και μαθητών, για μεγαλύτερο ταξικό-μορφωτικό διαχωρισμό μεταξύ τους.
- ‒ Τα ίδια τα εγχειρίδια, που επιλέχτηκαν για το Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων, συντάχτηκαν και εγκρίθηκαν χωρίς καμία πιλοτική εφαρμογή τους, χωρίς καμία συστηματική έρευνα τόσο των σύγχρονων αναγκών των μαθητών/τριών, όσο και της κοινωνικής πραγματικότητας και των νέων επιστημονικών δεδομένων. Σχεδιάστηκαν μονοδιάστατα στη βάση της λογικής ότι οι εκπαιδευτικοί είναι απλά διεκπεραιωτές μιας διδασκαλίας σχεδιασμένη ερήμην τους, όπως και ερήμην των αναγκών και της κουλτούρας των μαθητών τους.
- ‒ Το πολλαπλό βιβλίο μπορεί να δίνει την αίσθηση της διδακτικής ελευθερίας και πρωτοβουλίας στους εκπαιδευτικούς , τίποτα όμως το πιο ψευδές και πιο απατηλό απ’ αυτό. «Πολλαπλότητα» δεν σημαίνει επουδενί «πολυπρισματικότητα». Τα διδακτικά εγχειρίδια είναι μονοσήμαντα προσανατολισμένα στην «τεχνοκρατική» παιδαγωγική προσέγγιση (και μάλιστα στα κατώτερα επίπεδα των στόχων ακόμα και αυτής). Από το περιεχόμενό τους έχει εξοβελιστεί οποιαδήποτε κριτική – απελευθερωτική διάσταση της Παιδαγωγικής. Επιπλέον η όποια επιλογή των εκπαιδευτικών γίνεται μεταξύ των εγκεκριμένων από το ΥΠΑΙΘΑ διδακτικών βιβλίων. Άρα είναι το Υπουργείο που ουσιαστικά έχει προ-επιλέξει, ανοίγοντας απλά ένα καινούργιο πεδίο κερδοφορίας για τους εκδότες.
- ‒ Άλλωστε το έργο, που αποτελεί εφαρμογή προγράμματος του ΕΣΠΑ, είναι εξαιρετικά πολυδάπανο: Μέχρι στιγμής η δαπάνη του έργου είναι 000.000 ευρώ, ενώ άλλα 10.000.000 ευρώ έχουν διατεθεί για την εκπόνηση των νέων προγραμμάτων σπουδών και άλλα 8.000.000 ευρώ για την έκδοση νέων βιβλίων. Ένας ολόκληρος πακτωλός χρημάτων κατευθύνεται στο εκδοτικό επιχειρηματικό κατεστημένο του βιβλίου , σε ημέτερους πανεπιστημιακούς, συγγραφείς και αξιολογητές για την εφαρμογή μιας πολιτικής που θ’ αφορά τους λίγους και θα συντρίψει τα μορφωτικά δικαιώματα των πολλών. Την ίδια ώρα τα δημόσια σχολεία στενάζουν οικονομικά και αδυνατούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες τους.
- ‒ Η ίδια η έννοια «πολλαπλό βιβλίο» συνιστά καταρχάς ευφημισμό, αφού το εγχειρίδιο παραμένει και πάλι ένα και για τον εκπαιδευτικό και για τους μαθητές. Ορθότερα αποτυπώνεται με την έννοια «διαφορετικό βιβλίο»: διαφορετικό ανάμεσα σε διαφορετικές σχ. μονάδες. Βασικός στόχος της εισαγωγής του είναι να υπάρξουν διαφορετικών ταχυτήτων βιβλία που θα δώσουν πραγματική υπόσταση στην κατηγοριοποίηση σχολείων και μαθητών. Άλλο βιβλίο για το σχολείο της γειτονιάς και άλλο για το Ωνάσειο ή για το Πρότυπο. Το ΥΠΑΙΘΑ προσπαθεί να μετατρέψει τους Συλ. Διδασκόντων και τους εκπαιδευτικούς σε συνένοχους για αυτή ακριβώς την κατηγοριοποίηση σχολείων και μαθητών.
- ‒ Τέλος το «πολλαπλό βιβλίο» συνδέεται άμεσα με το σύνολο των αντιεκπαιδευτικών αλλαγών που συντελούνται σήμερα και αποτελεί προϋπόθεση για το προχώρημα της εφαρμογής και των στόχων τους. Εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο με τη μεγέθυνση και «απαιτικοποίηση» της διδακτέας ύλης, το «κατέβασμα» των εξετάσεων στο Δημοτικό (π.χ. «PISA») και τα σχολεία διαφορετικών ταχυτήτων (σχολεία της «πλέμπας» και σχολεία της «αριστείας»). […]
Σχόλια
