της Μαρίας Μανδάλου
Σήμερα μου είπε πως η κοιλιά της έχει γίνει σαν το εκκρεμές του Φουκώ. Μας χωρίζουν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα. Βορράς βαρύς και τζαναμπέτης Νότος. Θέλετε να επιτρέψετε σ’ αυτή την εφαρμογή να κάνει αλλαγές στη συσκευή σας; Όχι ρε φίλε, δεν θέλω! Δεν θέλω αλλαγές στο σύστημα! Τί σ’ έπιασε; Τίποτα. Μου πετάγεται ξαφνικά στην οθόνη ένα εικονίδιο και με ρωτάει αν θέλω… Τέλος πάντων, του είπα όχι. Κάνε ντηλίτ. Μού τάχει πρήξει σήμερα. Προσπαθώ να φανταστώ μια κοιλιά σαν το εκκρεμές. Του Φουκώ. Σηκώνομαι απ’ την καρέκλα μου, ρυθμιζόμενη ασφαλώς, αν τύχει και κάτσει κάποιος ευτραφής, δεν μπορώ πια να πω χοντρός, το σιχαμένο πολίτικαλ κορέκτ, και θα πρέπει να προσθέσω απαραιτήτως και το θηλυκό, ξανά το πολίτικαλ κορέκτ, αν κάτσει λοιπόν άνθρωπός τις με αυτά τα χαρακτηριστικά, λόγω του ότι έχει χαλάσει ο μηχανισμός, ανεβαίνει ως πάνω η παλιοκαρέκλα και μετά πρέπει να κάτσω πάνω της με φούρια να πιεστεί το έμβολο και νάρθει στα σύγκαλά της. Ξέφυγα. Λοιπόν… Μια κοιλιά σαν το εκκρεμές του Φουκώ. Πάω να βάλω καφέ. Κι επειδή έχει χαλάσει κι η κανονική καφετιέρα, η μεγάλη, κι έχω μόνο τη μικρή, μια τοσοδούλα, βάζω δέκα φορές τη μέρα να φτιάξω καφέ. Όταν ακουστεί το χαρακτηριστικό σφύριγμα, όπως αυτό που περιγράφουν τα μάνιουαλ, βγάζω την καφετιέρα από το μάτι, μάλλον την αποσύρω, ή μήπως την απομακρύνω; και ζεσταίνω γάλα, καφέ με γάλα, και απαραιτήτως ζάχαρη, τόσες φορές έχω πει να πάω να πάρω στέβια, η πολλή ζάχαρη βλάπτει, η στέβια είναι ακριβή, τόχουνε παραχέσει τα bio, τέλος πάντων, η κοιλιά της είναι σαν το εκκρεμές του Φουκώ. Μέσα της κολυμπάνε αρχαία ερείπια κι όλα τα απαγορευμένα. Ν’ αναφερόταν άραγε στον Ουμπέρτο Έκο; Πού τον θυμήθηκε βραδιάτικα; Η σημειωτική της ανίας. Περπατάω βέβαια, άρχισε πάλι το γαϊτανάκι των εμμονών, αλλά δεν αρκεί. Έτσι δεν στρώνει η κοιλιά. Θέλει άλλα κόλπα. Σιγά τώρα, έχουμε τόσα και τόσα, να σπαζοκεφαλιάσουμε και γι’ αυτό… Καλά, δε μου λες, πώς σου φαίνεται που σήμερα μούπε ο σπιτονοικοκύρης να πληρώσω εγώ λέει την περσίδα που έσπασε, δικά του είναι τα έξοδα, τί γράφει το συμβόλαιο; Να του πεις ότι αν φύγεις απ’ το σπίτι δεν το παίρνεις μαζί σου το ρολό, εκεί θα μείνει, μα δεν είναι γυφτιά; Και μου τόφερε κι αλλιώς, πως δεν μου ανέβασε το νοίκι, έτσι μούπε, κι εγώ σαν κότα δεν μίλησα, κάτι τέτοια κάνω και τα βάζω με τον εαυτό μου, δε χρειάζεται ν’ αυτομαστιγωνόμεθα κιόλας, άλλη από δω, αμάν μ’ αυτά τα κλισέ των εγχειριδίων αυτοβοήθειας, τί πανούκλα κι αυτή ρε φίλε, να τον πάρεις αύριο το πρωί να του πεις ότι δεν συμφωνείς, το σημειώνω, ναι, σημείωσέ το, σε ζάλισα απόψε, μπα, είμαι πτώμα, πήγαινε για ύπνο τότε, ε, ναι, άλλο ένα τσιγάρο κι έφυγα, δεν το κόβεις το ρημάδι; Δεν θέλω να το κόψω, εσύ τί ζόρι τραβάς; Καλά ντε, δεν είπα και τίποτα. Πώς είναι τελικά μια κοιλιά σαν το εκκρεμές του Φουκώ; Θέλετε να επιτρέψετε σ’ αυτή την εφαρμογή να κάνει αλλαγές στη συσκευή σας; Όχι ρε φίλε, δεν θέλω! Καμιά αλλαγή στο σύστημα! Μια χαρά ρολάρει το σύστημα! Καλά που υπάρχει κι αυτό…
