Γράφει ο Ηλίας Φιλιππίδης*
Οι αστροφυσικοί με τη βοήθεια των ισχυρών τηλεσκοπίων τους παρακολουθούν τη συμπεριφορά των αστρικών σωμάτων και προσπαθούν να ανακαλύψουν τους νόμους που διαμορφώνουν τη δόμηση και την εξέλιξη του σύμπαντος.
Η κοινωνιολογία παρακολουθεί τα φαινόμενα των κοινωνιών και προσπαθεί να ανακαλύψει τους νόμους, οι οποίοι διέπουν την εξέλιξη του παγκόσμιου πολιτισμού.
Έτσι λοιπόν παρακολουθώντας με το τηλεσκόπιο της κοινωνιολογίας την πορεία του πλανήτη που λέγεται Ελλάδα, στο στερέωμα της ιστορίας, διαπίστωσα, ότι η Ελλάδα έχει εισέλθει στον αστερισμό της ιστορίας που λέγεται «εσχατολογία». Εσχατολογία είναι η επίσημη ονομασία αυτής της ιστορικής περιόδου. Ανεπίσημα, στην αργκό της επιστήμης, η περιοχή αυτή της ιστορίας χαρακτηρίζεται ως το νεκροταφείο των πολιτισμών.
Μελετώντας περισσότερο το φαινόμενο κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι αυτή η πορεία της ιστορικής αποδρομής της Ελλάδας οφείλεται στην ενεργοποίηση του νόμου της ιστορικής εντροπίας. Στις φυσικές επιστήμες εντροπία λέγεται το φαινόμενο της εξαντλήσεως των αποθεμάτων ενέργειας ενός συστήματος με αποτέλεσμα την αδρανοποίησή του. Στην ιστορία ο νόμος αυτός χαρακτηρίζει την παθολογική κατάσταση μιας καταρρέουσας πολιτισμικής οντότητας.
Οι φάσεις αυτής της καταρρεύσεως είναι:
1. Ο θρυμματισμός του κελύφους – μανδύα
Ο θρυμματισμός του κελύφους-μανδύα είναι η κατάρρευση του αξιακού συστήματος μιας κοινωνίας. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της καταρρεύσεως είναι η απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος και η κατάσταση διαλύσεως, στην οποία έχει περιέλθει. Γενικώς η εξάλειψη κάθε ποιοτικής προϋποθέσεως στα δημόσια πράγματα της χώρας μας. Αυτό στην Ελλάδα έγινε ολισθηρώς και ανεπαισθήτως, αλλά και συστηματικώς και παραγωγικώς (δηλαδή εκ των άνω προς τα κάτω), από την εξουσία προς την κοινωνία, στην διάρκεια της υπερηφάνου Μεταπολιτεύσεως.
Μπορεί να λένε, ό,τι θέλουν οι θεωρητικοί περί Βάσεως και Υπερδομής. Η κοινωνιολογία όμως που λέγει ευθέως αυτό που βλέπει καθαρά στο αντικείμενο της έρευνάς της, διαπιστώνει, ότι ο πολιτισμός ενός λαού έρχεται από το παρελθόν, αποτελεί την ταυτότητα και την ραχοκοκαλιά της υπάρξεώς του στο παρόν και το κρηπίδωμα της οικοδομήσεως του μέλλοντός του. Αυτή είναι η Βάση και πάνω σε αυτή τη στέρεη βάση μπορεί να οικοδομηθεί η οποιαδήποτε Υπερδομή, αρκεί αυτή όχι μόνο να σέβεται την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται, αλλά και να αξιοποιεί το περιεχόμενο της.
Το πλέον εντυπωσιακό παράδειγμα στην εποχή μας είναι η Κίνα. Μία χώρα που αναδύθηκε μέσα από το τέλμα της υπαναπτύξεως, στην οποία την είχε ρίξει η δυτική αποικιοκρατία, αναγεννήθηκε και διεκδικεί την παγκόσμια κυριαρχία, με βάση τον μακραίωνα πολιτισμό της και με υπερδομή ένα σύνθετο και ετεροθαλές μέχρι αντιφατικότητας οργανωτικό σχήμα που συνδυάζει τον κομμουνισμό, αλλά μόνο ως ένα αυστηρά συγκεντρωτικό πολιτικό σύστημα εξουσίας, με την πλέον δυναμική και αδηφάγα μορφή καπιταλισμού. Αυτός ο συνδυασμός μπορεί για άλλους λαούς να ήταν αδιανόητος και σχιζοφρενικός, αλλά για τους Κινέζους απεδείχθη προκλητικά επιτυχής, χάρις στη δύναμη ανθεκτικότητας, αντοχής και συλλογικότητας που εμπνέει ο πολιτισμός τους.
2. Η αποσάπισις του πυρήνα
Επιστρέφοντας στην θλιβερή κατάσταση της Ελλάδας διαπιστώνουμε, ότι η δεύτερη φάση της καταρρεύσεως είναι το σάπισμα του πυρήνα της υπάρξεώς της που λόγω του τριτοκοσμικού επιπέδου του πολιτικού της συστήματος, αυτός είναι η εξουσία, διότι εκεί λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις. Στο κέντρο του πυρήνα βρίσκεται ένα μόνο πρόσωπο, ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Λόγω του πρωθυπουργοκεντρικού χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος, ο πρωθυπουργός διορίζει τους πάντες στα ανώτερα κλιμάκια και λειτουργεί ως απόλυτος μονάρχης, όπως πολύ σωστά λέγει ο ανατόμος του πολιτικού μας συστήματος Γιώργος Κοντογιώργης.
Μόνο με έναν άγιο, όπως ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, το σύστημα αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει σωστά. Όταν όμως στη θέση αυτή βρίσκεται ένας πολιτικός διαποτισμένος από την εγωμανία, την ιδιοτέλεια, τη ληστρική μεταχείριση του δημοσίου χρήματος, την περιφρόνηση προς τον λαό και την απόλυτη έλλειψη φιλοπατρίας, τότε η παντοδυναμία του και η αδιαφάνεια δημιουργούν μία λίαν παραγωγική εκκολαπτική μηχανή, η οποία σε καθημερινή πλέον βάση παράγει και αναπαράγει τη διαφθορά, την αναποτελεσματικότητα και την εξάρτηση.
Η απαξιωτική διάβρωση του συστήματος εξουσίας επεκτάθηκε και στον δομικό κορμό της λειτουργίας του κράτους, που είναι ο κρατικός μηχανισμός και ο κλάδος της Δικαιοσύνης.
3. Η διάβρωση του περικαρπίου
Η σαπίλα του πυρήνα καταιωνίζεται ως όξινη βροχή πάνω στην κοινωνία με αποτέλεσμα την αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής, διότι η διάβρωση είναι συμβατή και ευνοεί την διάδοση και επικράτηση των ελαττωμάτων μας και των αποδομητικών αντιλήψεων, που είναι: Ο ατομοκεντρισμός, η ιδιοτέλεια, ο διαγκωνισμός (κοινωνική επιθετικότητα) και ο παροντισμός. Ζούμε μόνο για το παρόν. Για να εκτιμήσεις το παρελθόν και να φροντίζεις για το μέλλον, χρειάζεται η υπέρβαση του εγώ και η ανάπτυξη των αρετών της συλλογικότητας και της διαχρονικότητας. Η κοινωνία έχει μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη. Υπάρχει ένταση και θυμός στην κοινωνία και αντί να σωρεύουμε αυτή την ενέργεια σε μία κοινή προσπάθεια για ένα άλμα προς το μέλλον, την κάνουμε όπλο και τη στρέφουμε ο ένας εναντίον του άλλου. Αυτό συμβαίνει, διότι ο λαός μας αισθάνεται ακέφαλος, δεν έχει εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα, δεν έχει ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον.
4. Νομοτελειακή έκβασις είναι η διάλυσις της οντότητας
Όταν σωρεύονται όλες οι παραπάνω αρνητικές καταστάσεις, τότε το τελικό αποτέλεσμα είναι η αποσάθρωσις της κοινωνίας, η απαξίωσις του πολιτισμού και η τελική διάλυσις του κράτους. Το μόνο που δεν ξέρουμε, είναι με ποια σειρά θα συμβούν αυτά. Το βέβαιο είναι πάντως, ότι ό δρόμος της παρακμής καταλήγει στην χωματερή της ιστορίας.
Επίλογος
Σήμερα οι πολιτικές παρατάξεις που αντιπαλεύουν στην Ελλάδα και φέρνουν την ευθύνη για το μέλλον της, είναι μόνο δύο:
α) Αυτοί που θέλουν να πείσουν τον εαυτό τους και τους άλλους, ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτε το θετικό στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι αυτή που είναι και αν η μοίρα της είναι να σβήσει, θα σβήσει.
Αν τους ρωτήσεις, καλά εσύ ανέχεσαι να συμβεί αυτό; Απαντούν: Μήπως θα ζω εγώ τότε;
Πρόκειται για ένα μίγμα άκρατου ατομοκεντρισμού, ευθυνοφοβίας και αναισθησίας.
β) Αυτοί που δεν μετράνε, αν είναι λίγοι ή πολλοί, αν μπορεί να γίνει κάτι ή όχι. Γι’ αυτούς η θεματοποίηση του μέλλοντος της Ελλάδας είναι θέμα συνειδήσεως, είναι νόημα ζωής. Εξάλλου στην ελληνική ιστορία, μάλλον και στην παγκόσμια, αυτοί που είπαν την τελευταία λέξη, ήταν οι λιγότεροι.
Αυτή την φορά πραγματικά, η μάνα μας η Ελλάδα μετράει τα παιδιά της, γιατί είναι η τελευταία μάχη που δίνει για την ύπαρξή της. Αύριο θα είναι αργά.
* Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι συγγραφέας, έχει διατελέσει πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Λειτουργεί την ιστοσελίδα «Ελληνολογία».
