Το Ιράν είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η συμφωνία με τις ΗΠΑ για κατάπαυση του πυρός ήταν ένα πακέτο που δεν μπορεί να τεμαχιστεί. Τεμαχίστηκε όμως, και στον Λίβανο και στη Γάζα, από το κατοχικό παρακράτος. Στο μεταξύ, με τη μεσολάβηση του Πακιστάν και παρά τη δικαιολογημένη δυσπιστία της Τεχεράνης, είχε επιτευχθεί μεταξύ των απεσταλμένων του Τραμπ και της ιρανικής αντιπροσωπείας η κατάρτιση του πλαισίου μιας μονιμότερης συμφωνίας. Για μια ακόμη φορά ο Τραμπ κωλυσιέργησε όσον αφορά την έγκρισή του: «ζήτησε χρόνο», και τελικά κατέληξε ότι το πλαίσιο, στο οποίο συμφώνησαν και οι δικοί του, δεν του αρέσει. Τα αλλεπάλληλα ήξεις-αφήξεις έχουν φυσικά να κάνουν με τις αντίρροπες πιέσεις που δέχεται διαρκώς η τραμπική διοίκηση από αντιμαχόμενα τμήματα της ελίτ, το Ισραήλ, τις μοναρχίες του Κόλπου κ.ο.κ.
Σε αυτό το σημείο το Ιράν αποφάσισε ότι αρκετά διάρκεσε αυτό το θέατρο, και εξαπέλυσε μετρημένα αλλά ισχυρά πλήγματα στο Ισραήλ, απαιτώντας την τήρηση των όρων της εκεχειρίας. Η αρχική αντίδραση του Τραμπ ήταν «εντάξει, στείλατε το μήνυμά σας, ας επανέλθουμε τώρα στις διαπραγματεύσεις». Λογάριαζε χωρίς το Ισραήλ και υποτιμούσε την αποφασιστικότητα της Τεχεράνης. Κι έτσι η τραμπική διοίκηση τελικά βρέθηκε να κάνει «διαπραγματεύσεις» με βόμβες, μετρώντας πάλι απώλειες – επί του πεδίου, αλλά και μεταφορικά. Στο σύνολό της, η παράνομη και απρόκλητη επίθεση στο Ιράν εξαπολύθηκε χωρίς να ζυγιστούν καλά τα πράγματα: ούτε η «τεχνική» προετοιμασία των Ιρανών, ούτε η αποφασιστικότητα (και ικανότητα) της ιρανικής ηγεσίας να αμυνθεί παρά τους αποκεφαλισμούς. Πάνω απ’ όλα, όμως, οι επιτιθέμενοι έπεσαν έξω στην εκτίμησή τους για τη στάση που θα τηρούσε ο λαός του Ιράν.
Τώρα οι επικεφαλής των ΗΠΑ στέκουν αποσβολωμένοι μπροστά σε μια κατάσταση που οι ίδιοι προκάλεσαν. Έχουν τέτοια αίσθηση αδυναμίας ώστε άρχισαν να εξετάζουν και μια πυρηνική «διέξοδο»: αυτήν την εβδομάδα ο Σίμουρ Χερς, από τις πλέον έγκυρες φωνές της διεθνούς δημοσιογραφίας, έγραψε ότι ο Τραμπ έχει αρχίσει να συζητά «διστακτικά» με τους πλέον στενούς συνεργάτες του την πιθανότητα χρήσης πυρηνικών όπλων ώστε να εξαναγκαστεί το Ιράν να συνθηκολογήσει. Οι επιτιθέμενοι είναι απελπισμένοι, και γι’ αυτό όλο και πιο επικίνδυνοι. Διότι δεν εννοούν να αποδεχθούν ότι απέτυχε το σχέδιο καθυπόταξης ολόκληρης της Μέσης Ανατολής με εργαλείο το παρακράτος των γενοκτόνων.
