editorial

«“Η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται για το Ασφαλιστικό – παραμένει προσηλωμένη στη συμφωνία”, δήλωσε εκπρόσωπος του ΔΝΤ»

ΤΑ ΝΕΑ, Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

Ακόμα κι αν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού και μετατόπισης της πολιτικής ατζέντας, τα νέα επεισόδια σκανδάλων, μιζών, εξεταστικών έρχονται σε μια στιγμή που εύκολα μπορεί να ξεφύγουν από τον έλεγχο ή την ενορχήστρωση και να εμπλακούν με τα κύρια ζητήματα.

Παρά τις ποικίλες προσπάθειες αλλαγής του κλίματος και αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα, η δεύτερη γενική απεργία που έγινε την Πέμπτη 20/5 είχε επιτυχία και δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι ξαναβγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν ενάντια στα μέτρα και ενάντια στο πολιτικό σύστημα που έχει τεράστιες ευθύνες για την σημερινή κατάσταση.

Τα μηνύματα της μεγάλης απεργιακής κινητοποίησης της 5ης Μάη, που είχε τα χαρακτηριστικά μιας πρώτης σημαντικής πολιτικής αναμέτρησης, ήταν πολλαπλά και προς πολλές κατευθύνσεις.

Η συμφωνία που έκλεισε ο Γ. Παπανδρέου με τους εκπροσώπους της τριπλής επιτήρησης ψηφίστηκε από τη Βουλή. Η Οδύσσεια του λαού και της χώρας ξεκίνησε και τυπικά. Κανείς δεν πανηγυρίζει. Δεν πρόκειται για σχέδιο διάσωσης αλλά για σκόπιμη καταστροφή. Επίσημα ομολογούν ότι σε τρία χρόνια θα είμαστε ακόμα πιο χρεωμένοι, ενώ δεν είναι βέβαιο ότι θα τηρηθούν οι όροι στήριξης. Το ντόμινο περνάει στην ευρωζώνη, η κρίση κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.
Όμως προς το παρόν μπορεί να κάνουμε «ταμείο» και να δούμε πού βρισκόμαστε.

Αυτές τις ώρες παίρνονται αποφάσεις και γίνονται ρυθμίσεις που θα καθορίσουν τη ζωή μας για δεκαετίες. Οδυνηρές για το λαό και τη χώρα, σωτήριες για τους δανειστές που θα βάλουν νέους όρους τοκογλυφίας και ληστείας.

Με λίγες εκδηλώσεις –κυρίως παρουσιάσεις βιβλίων- και ορισμένες εκπομπές στην κρατική τηλεόραση, πέρασε και η 43η επέτειος από την 21η Απριλίου 1967. Συνέπεσε, μάλιστα, με την επισημοποίηση της προσφυγής του ΠΑΣΟΚ στο ΔΝΤ, έτσι ώστε από του χρόνου να έχουμε μια θλιβερή αλληλουχία αναμνήσεων.

Στην πρόσφατη διαδήλωση (Πέμπτη, 15/4) για την αποφυλάκιση του Μάριου Ζ., ακούστηκε ένα ευρηματικό σύνθημα: «Παρασκευή το Δάνειο και πώς να το ξεχάσω – Το Σάββατο η γιάφκα για να το ξεπεράσω». Είχε μαθευτεί πως την Δευτέρα θα καταφθάσουν οι «εκτιμητές» του Οργανισμού για να προχωρήσει το «Δάνειο», η κατάσχεση και ληστεία της χώρας.

Η χώρα βρίσκεται στη δίνη της χρεοκοπίας. Υπό τις αλυσίδες της Ευρωζώνης και του Συμφώνου Σταθερότητας και μέσα στις δαγκάνες του ΔΝΤ, το σίγουρο είναι ότι η πορεία δεν αντιστρέφεται για την οικονομία και τους εργαζόμενους. Το σίγουρο είναι αυτό που λέγεται ειρωνικά για το ΔΝΤ: «Αφήνει άθικτα τα κτήρια, σκοτώνει όμως τους ανθρώπους». Η κοινωνία θα ισοπεδωθεί, αυτό είναι το σχέδιο, αυτή είναι η συνταγή διεθνών και εγχώριων μαθητευόμενων μάγων.

 Όχι, η Αθήνα δεν είναι Καμπούλ, όπως λαϊκίζουν ορισμένοι. Όμως, η βομβιστική ενέργεια με θύματα μια οικογένεια Αφγανών -και μάλιστα παιδιών- έγινε στην Αθήνα, σε μια υποβαθμισμένη συνοικία. Κάθε στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος -ακόμα κι αν ανησυχεί ή δυσφορεί από την παρουσία μεταναστών- δεν μπορεί να αδιαφορήσει για την «διαδρομή» και τις «αιτίες» που φέρουν τους Αφγανούς στη χώρα μας.