Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από δηλώσεις, κοκορομαχίες, σκανδαλολογία, αστυνομικές ιστορίες και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ένας αδιάκοπος θόρυβος καλύπτει όσα πραγματικά συμβαίνουν. Θεματολογίες ολόκληρες, σημαντικά γεγονότα, κοινωνικές ομάδες, μοιάζουν αόρατες για τα δελτία των ΜΜΕ, ή διαστρεβλώνονται από τόνους προπαγάνδας. Δεν απασχολούν τα κόμματα, χάνονται στην οχλοβοή του διαδικτύου. Υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που καταστρέφονται, παραγωγικοί κλάδοι που αφανίζονται, κοινωνίες που εξεγείρονται, χωρίς να διαταράσσεται η κανονικότητα της δημόσιας ζωής. Η σιωπή έχει γίνει βασικό εργαλείο διακυβέρνησης. Στην επιβολή της συνεργάζονται πρόθυμα μεγάλα ΜΜΕ και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος.
Στη Μυτιλήνη, στις 8 Νοεμβρίου, επέτειο της απελευθέρωσης του νησιού, οι κτηνοτρόφοι κατέβηκαν στους δρόμους. Η οργή για τις θανατώσεις των κοπαδιών, τον αποκλεισμό της παραγωγής, τις καθυστερήσεις των αποζημιώσεων και την οικονομική ασφυξία ξέσπασε μπροστά στην εξέδρα των επισήμων. Η παρέλαση πραγματοποιήθηκε (χωρίς τα στρατιωτικά τμήματα), με μικρά παιδιά να καταλαμβάνουν την εξέδρα. Μια κοινωνία που βλέπει να καταστρέφεται η παραγωγική της βάση διεκδίκησε τον δημόσιο χώρο και την αξιοπρέπειά της. Πόσοι το έμαθαν; Πόσο απασχόλησε την κεντρική πολιτική σκηνή; Πόση θέση βρήκε στις ατέλειωτες ώρες τηλεοπτικής «ενημέρωσης»;
Στη Δυτική Μακεδονία, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει σε μη αναστρέψιμες καταστροφές ενεργειακών υποδομών, με fast track διαδικασίες, παρακάμπτοντας μάλιστα την περιβαλλοντική νομοθεσία. Την ίδια στιγμή η ιδιωτική πλέον ΔΕΗ και η Mετάβαση Α.Ε. μοιράζουν χρήμα για να εξαγοράσουν συναίνεση. Ποιος μιλάει για τις συνέπειες της βίαιης απολιγνιτοποίησης, για την ενεργειακή ασφάλεια και εφεδρεία; Μόνο κροκοδείλια δάκρυα για το κόστος ενέργειας, και καμία ουσιαστική λύση!
Σε όλη τη χώρα, παρά την κοινωνική κόπωση και τις διαψεύσεις των τελευταίων ετών, ξεπηδούν αγώνες για τη γη, την κατοικία, το περιβάλλον, την ίδια τη δυνατότητα να συνεχίσουν οι άνθρωποι να ζουν στον τόπο τους. Στα Άγραφα, την Ικαρία και το Πήλιο, όπου θέλουν να μετατρέψουν τα βουνά σε βιομηχανικές ΑΠΕ, στο Κιλκίς, όπου χωριά κυκλώνονται από φωτοβολταϊκά (σε καλλιεργήσιμες μάλιστα εκτάσεις), στην Κρήτη και τη Βοιωτία, όπου ετοιμάζονται νέες μπίζνες με data center. Αγώνες σκόρπιοι, ασύνδετοι, συχνά αθέατοι. Κι όμως υπαρκτοί. Η κοινωνία αντιδρά, την ώρα που το επίσημο πολιτικό σύστημα φροντίζει να μην ακούγεται η φωνή της.
Υπάρχει και μια δεύτερη, εξίσου επικίνδυνη σιωπή: Αυτή που σκεπάζει τον γεωπολιτικό αναδασμό της Ανατολικής Μεσογείου. Μπορεί το καλώδιο να είναι πρώτο θέμα στις ειδήσεις, αλλά τι πραγματικά μαθαίνουν οι πολίτες για την υπόθεση; Στην περιοχή βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη διαπραγμάτευση ισχύος και επιρροής. Η Τουρκία διεκδικεί αναβαθμισμένο ρόλο και κατοχύρωση τετελεσμένων. Η Λιβύη, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις κινούνται με τα δικά τους συμφέροντα. Ελλάδα και Κύπρος κινδυνεύουν να μετατραπούν σε στρατηγικό μετόπισθεν ξένων σχεδιασμών, πληρώνοντας το τίμημα με υποχωρήσεις σε κυριαρχικά δικαιώματα, για να ξεμπλοκάρουν οι μπίζνες.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμμετέχει ενεργά σε αυτήν την πορεία. Πιστεύει πως η χώρα μπορεί να υπάρξει ως συμπλήρωμα των ισχυρών, ως κόμβος ενέργειας, δεδομένων και διεθνών επιχειρηματικών συμφερόντων, διασφαλίζοντας έτσι τεράστια κέρδη για λίγους και μεγάλους κινδύνους για τη συλλογική εθνική μας υπόσταση. Η γαλλική εμπλοκή στις έρευνες του καλωδίου λειτουργεί ως μοχλός γκριζαρίσματος της κυριαρχίας και σχετικοποίησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Μοχλός συνεννόησης με την Άγκυρα, για ένα ζήτημα που δεν την αφορά. Οι ελληνικές υποχωρήσεις κρύβονται πίσω από τη μυστική διπλωματία και τα επιχειρηματικά συμφέροντα (που και για το συγκεκριμένο έργα είναι μεγάλα). Και η Τουρκία, μέσω «τεχνικών διευθετήσεων», αποκτά ερείσματα σε θαλάσσιες περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Η αντιπολίτευση αρκείται να ζητά ενημέρωση των αρχηγών. Δεν αμφισβητεί τις επιλογές, δεν προτείνει έναν άλλο δρόμο. Θέλει απλά να βρίσκεται κι αυτή στο τραπέζι! Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι σχεδιάζεται, τι διαπραγματεύονται στο όνομά του, ποιο είναι το τίμημα των συμφωνιών.
Η διπλή αυτή σιωπή βαθαίνει το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Απομονώνει τις κοινωνικές αντιστάσεις, και αφήνει τα μεγάλα εθνικά ζητήματα στα χέρια ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Το κενό υποκειμένου γίνεται ολοένα πιο οδυνηρό. Χρειάζεται να σπάσει η σιωπή, να συναντηθούν οι διάσπαρτοι αγώνες, να ξαναμπεί ο λαός στο προσκήνιο.
ΥΓ: Σε λίγες ημέρες έρχεται η επέτειος του Πολυτεχνείου, μαζί και οι προσπάθειες καταστολής της μνήμης ή καπηλείας της κληρονομιάς του. Στον τόπο αυτό η ιστορία συνδέει ρητά την ανεξαρτησία και την δημοκρατία. Τότε ένα μαζικό κίνημα νέων κυρίως ανθρώπων έσπασε τη σιωπή, διέρρηξε τα όρια μιας φοιτητικής κινητοποίησης, και συνδέθηκε με τα κεντρικά ζητούμενα της περιόδου. Σήμερα όλα μοιάζουν ασύνδετα και αποσπασματικά. Τι θα σήμαινε σήμερα μια είσοδος της κοινωνίας στο προσκήνιο για να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων; Αναγνωρίζουμε το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας; Και αν ναι, τι κάνουμε γι’ αυτό;
