Γράφει ο Γιώργος Γιαλούρης
Ο γιαπωνέζος στρατιώτης στην πόλη Ναντσίνγκ χοροπηδούσε, γλιστρούσε πάνω στα αίματα, κουτρουβαλούσε κάτω μέχρι τη βάση της μεγάλης στοίβας από ανθρώπινα πτώματα, γραπωνόταν απ’ όπου έβρισκε, από ένα κεφάλι, ένα πόδι, από ένα κουρέλι ποτισμένο στο αίμα, γελούσε υστερικά και σκαρφάλωνε ξανά ως πάνω στην κορυφή του μικρού λοφίσκου κι όταν ακουγόταν ένα βογκητό έμπηγε το σπαθί του, βογκούσε και ο ίδιος ως θριαμβευτής, ούρλιαζε και στρίγγλιζε ακατάληπτες φράσεις με μάτια κατακόκκινα, γυαλιστερά σαν του ψαριού, πιάνει ένα κεφάλι, του φέρνει δύο, τρία χτυπήματα, το κόκκαλο σπάει, λίγοι τένοντες βαστούν ακόμη, τον εμποδίζουν να το αποσπάσει από το νεκρό, μικρόσωμο πτώμα, μπορεί να ήταν παιδί ή έφηβος, δεν καταλάβαινες τι ήταν τι σε αυτό το βουνό από ξεψυχισμένα κορμιά κάτω από έναν γκρίζο ουρανό, δίπλα στα νερά του ποταμού Κινχουάι στην Κίνα πολύ μακριά από τον ποταμό Καγκέρα στη Ρουάντα όπου κάποτε αυτοί που είχαν γελάδια λέγονταν Τούτσι και όσοι ήταν αγρότες λέγονταν Χούτου, πάνω κάτω η ίδια φυλή, ωστόσο «τους έλειπε ο πολιτισμός» και ήρθαν οι Γερμανοί κι έπειτα οι Βέλγοι και τους εκπολίτισαν ξεκινώντας από την οργάνωση του κράτους και το οργάνωσαν το κράτος δίνοντας ταυτότητες, όχι ηλεκτρονικές ακόμη, αλλά στη χάρτινη ταυτότητα έγραφε σε ποια φυλή ανήκεις και ξαφνικά Χούτου και Τούτσι έγιναν δύο φυλές όπου η μία είχε την εύνοια των αποικιοκρατών κι έπειτα έγινε τράμπα, οι Χούτου κέρδισαν την εύνοια των Βέλγων, οι δύο φυλές έβγαλαν τις ματσέτες, όμως οι Χούτου είχαν περισσότερες ματσέτες κι έκοψαν κάνα εκατομμύριο κεφάλια Τούτσι, όλων των ειδών τα κεφάλια, μικρά κεφαλάκια, μεγάλα κεφάλια, γυναικεία κι αντρικά, σφάχτηκαν στο όνομα της φυλής, αλλά η φυλή είναι πρόσχημα, δεν αποτελεί πάντα την αιτία της διένεξης, στη σφαγή της Κέρκυρας, στην αρχή του πελοποννησιακού πολέμου, πάνω κάτω ήταν όλοι Δωριείς, αλλά οι μισοί ήταν ολιγαρχικοί και οι άλλοι μισοί ήταν δημοκρατικοί και οι δημοκρατικοί έσφαξαν τους ολιγαρχικούς μέχρι ενός, κατέστρεψαν ακόμη και τον γόνο, δεν απέμεινε απολύτως τίποτα, ούτε στη Χαλκίδα απέμεινε τίποτα όταν οι Μωαμεθανοί εισέβαλαν στην πόλη, γκρεμίστηκαν τα πάντα, τεμαχίστηκαν άπαντες, ο ενετός διοικητής της πόλης πριονίστηκε ζωντανός, τώρα βέβαια δεν χρειαζόμαστε τέτοιες μεθόδους, τώρα έχουμε τα drones και τα αυτόματα τουφέκια με τα οποία οι πολιτισμένοι σιωνιστές κάνουν σκοποβολή σκοπεύοντας τα υποσιτισμένα παιδιά της Γάζας, αλλά η φασιστομάνα Ευρώπη ενοχλείται αν φορέσεις μία μπλούζα με στάμπα ένα καρπούζι, άσε που αυτοί στη Γάζα είναι και μουσουλμάνοι αν και δεν είναι λίγοι που είναι Χριστιανοί, βέβαια και οι Χριστιανοί μεταξύ τους δεν τα πάνε και πολύ καλά, ποτέ δεν τα πήγαιναν καλά αν και μοιράζονται τον ίδιο Θεό, «σφάξτε τους όλους και ο Θεός θ’ αποφασίσει», είχε πει ο θεότρελος πάπας Ινοκέντιος ο Γ΄ για να ξεχωρίσουν τους καθολικούς από τους μη καθολικούς και οι σταυροφόροι άρχιζαν να σφάζουν ό,τι κινείται, σφαγές και ομαδικοί βιασμοί, όπως κάνουν από το «ανθρώπινο υλικό» που μαζεύουν από την υποσαχάρια Αφρική, ως υλικό το μεταχειρίζονται, τους πετάνε σε μπουντρούμια και τους πουλάνε σκλάβους ο ένας φύλαρχος στον άλλον με χρηματοδότηση της Ευρώπης για να μην έρχονται οι μαύροι μετανάστες και αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας, εμείς οι πολιτισμένοι που τους διαλύσαμε την ήπειρό τους, τους ξεκληρίσαμε και τους τροφοδοτούμε με χρήμα για να σφάζουν ο ένας τον άλλον, όμως πωλούνται όπλα, πολλά όπλα, και στο Σουδάν έχουν πεθάνει από ασιτία πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά, στο Ιράκ οι Αμερικανοί σκότωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο όνομα της δημοκρατίας και ο γιαπωνέζος στρατιώτης ουρλιάζει ακόμη και στοχάζεται πάνω στην ουσία της ανθρώπινης φύσης καθώς κόβει άλλο ένα κεφάλι ενός μισοπεθαμένου Κινέζου, το πιάνει από τα μαλλιά και το κραδαίνει ψηλά με τις ανοιχτές καρωτίδες να τον ραντίζουν με αίμα, σπονδή σε κάποιο τέρας του οποίου το όνομα ούτε ο ίδιος γνωρίζει.
