Στη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας για την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα λέγονται πολλά, και σχολιάζονται διάφορα: ποιος κέρδισε, ποιος αναβαθμίστηκε, τι συμβολισμοί υπήρχαν κ.ο.κ. Αλλά λείπει μια σοβαρή εκτίμηση για το «ΝΑΤΟ 3.0», τη φύση του, την ουσία του. Μπορεί από την αντιπολίτευση να στηλιτεύεται η στάση του Κ. Μητσοτάκη, του κ. Γεραπετρίτη και της κ. Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, επειδή δεν τέθηκε βέτο κατά τη σύνοδο και άλλα αυτού του είδους, λείπει όμως μια τοποθέτηση για το τι είναι και σε τι εξελίσσεται το ίδιο το ΝΑΤΟ.
Έχει σημασία κάτι τέτοιο; Φυσικά, επειδή από το πώς τοποθετείσαι, πώς αντιλαμβάνεσαι τη φύση και τον χαρακτήρα μιας «συμμαχίας», εξαρτάται και το τι πρέπει να κάνεις ως πολιτική, ως στρατηγική, ως κατεύθυνση. Ακόμα χειρότερα, από τη δημόσια συζήτηση λείπει εντελώς η στάση που κρατά η επίσημη Ελλάδα και τα συστημικά κόμματα γύρω από τις αποφάσεις που πάρθηκαν στη σύνοδο κορυφής.
Επί της ουσίας λοιπόν, το ΝΑΤΟ ήταν και είναι μια επιθετική στρατιωτική συμμαχία υπό την «ιδιοκτησία» των ΗΠΑ που πέρασε μέχρι τώρα τρία στάδια:
– Το ΝΑΤΟ 1 μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (εποχή «ψυχρού πολέμου»), ως βασικό στρατιωτικό αντίβαρο στην τότε Σοβιετική Ένωση και τις συμμαχίες της.
– Το ΝΑΤΟ 2 μετά την κατάρρευση του ανατολικού συνασπισμού και της ΕΣΣΔ (μεταψυχροπολεμική εποχή), οπότε επέκτεινε τις επιχειρήσεις και εκτός των συνόρων της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (Βαλκάνια, Αφγανιστάν κ.λπ.).
– Τώρα, στη σύγχρονη εποχή, περνάμε στο ΝΑΤΟ 3.0, δηλαδή μια επιστροφή σε έναν σκληροπυρηνικό στρατιωτικό επιθετικό χαρακτήρα για την αντιμετώπιση του πολέμου στην Ουκρανία, με ορισμό των βασικών εχθρών (Ρωσία) και της ανάγκης αντιμετώπισης της Κίνας.
Το ΝΑΤΟ 3.0 σημαδεύεται από την άμεση ανάγκη κλιμάκωσης της επιθετικότητας του οργανισμού, αλλά και από τη μόχλευση ολόκληρης της πολεμικής βιομηχανίας στον δυτικό κόσμο. Μόχλευση που σχετίζεται με προσπάθειες αναζωογόνησης της οικονομίας δια των εξοπλισμών, αφού υφέρπει μια τεράστια οικονομική κρίση. Ο Ρούτε, γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, το δήλωσε πολύ καθαρά στην Άγκυρα, κατά την ομιλία του στο Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ:
«Για να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση, χρειαζόμαστε μια διατλαντική αμυντική βιομηχανική επανάσταση. Το βουητό των μηχανημάτων πρέπει να γίνει βρυχηθμός… Οι κυβερνήσεις έχουν τον ρόλο τους να διαδραματίσουν, πρέπει να συνεχίσουν να δίνουν μακροπρόθεσμες παραγγελίες και να υπογράφουν συμβάσεις… Αυτό σημαίνει περισσότερα συστήματα αεράμυνας και δυνατότητες κρούσης, περισσότερες δορυφορικές επικοινωνίες, περισσότερα πυρομαχικά, περισσότερα drones και συστήματα αντι-drones, καθώς και αυξημένη ανθεκτικότητα και ετοιμότητα… Άρα, μεγαλύτερα εργοστάσια, νέες γραμμές παραγωγής, μεγαλύτερη χωρητικότητα».
Σαφέστατο! Πιο σαφές δεν γίνεται. Οι πόλεμοι θα συνεχιστούν, η πολεμική οικονομία θα είναι στο επίκεντρο. Η αναβάθμιση της Τουρκίας εντός της «Συμμαχίας» σχετίζεται μεταξύ άλλων και με την παραγωγική της ικανότητα σε στρατιωτικό υλικό απαραίτητο στη «Συμμαχία». Δεν υπάρχει καμία διάθεση για όποια αναφορά π.χ. σε «ελλείμματα δημοκρατίας» στο εσωτερικό της Τουρκίας, όπως γινόταν κάποτε. Τώρα όλοι δίνουν και παίρνουν παραγγελίες. Η Τουρκία είναι αξιόπιστος, ισχυρός εταίρος, βασικός πυλώνας.
Η «διατλαντική αμυντική βιομηχανική επανάσταση» εμπλέκει όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ, και στήνεται ένα σύγχρονο δυτικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα τεραστίων διαστάσεων. Αμερικανικές και ευρωπαϊκές, ουκρανικές και τουρκικές βιομηχανίες όπλων και λογισμικού για το νέο τύπο πολέμου έχουν την τιμητική τους. Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής είναι ενδεικτικές:
– Αύξηση των συνολικών αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035. Αυτό αναλύεται σε 3,5% για αμιγώς αμυντικές δαπάνες και 1,5% για συναφείς επενδύσεις.
– Προγράμματα προμηθειών ύψους άνω των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτά αφορούν συστήματα αεράμυνας, drones, όπλα ακριβείας μακρού πλήγματος και τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης (AI).
– Επένδυση άνω των 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων τα επόμενα 5 χρόνια για την ανάπτυξη συστημάτων αντιμετώπισης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (counter-drone capabilities).
– Στήριξη στην Ουκρανία: οι χώρες μέλη δεσμεύτηκαν να παράσχουν 140 δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτικό εξοπλισμό, εκπαίδευση και βοήθεια προς την Ουκρανία.
– Επιθετικότητα απέναντι στο Ιράν (πυρηνικό πρόγραμμα, Στενά του Ορμούζ), και κάλυψη των αμερικανικών επιθέσεων.
Ποια η θέση της Ελλάδας απέναντι σε όλα αυτά; Τι λέει, τι ψελλίζει η συστημική αντιπολίτευση για το «ΝΑΤΟ 3.0»; Πλήρης αποδοχή! Πλήρης ευθυγράμμιση! Αυτή είναι η ουσία. Πλήρης ΝΑΤΟφροσύνη, η οποία αποδειγμένα –ιστορικά αλλά και τώρα– θέτει σε αμφισβήτηση την εθνική κυριαρχία της χώρας. ΝΑΤΟφροσύνη και σχέδιο Εθνικής Κυριαρχίας δεν συμβιβάζονται.
Χρειάζεται μια άλλη πορεία της χώρας, διεκδικώντας βαθμούς κυριαρχίας και αυτοκαθορισμού, μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει. Αλλιώς θα μείνει υποβαθμισμένο προτεκτοράτο, χώρος, οικόπεδο του «δυτικού ημισφαιρίου» και της ιστορικής παρακμής του, σχεδόν δορυφοροποιημένο και από περιφερειακές μεγάλες δυνάμεις (Τουρκία-Ισραήλ).
Υποταγή στη «γεωπολιτική μοίρα» ή άλλη πορεία; Ο συστημικός μεταπρατικός κόσμος δεν μπορεί ούτε καν να θέσει το ερώτημα…
