Η εγκληματική ενέργεια τοποθέτησης εκρηκτικών και εμπρηστικών υλικών σε κατοικίες στελεχών της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα τον θάνατο μίας γυναίκας, αποτελεί πράξη απολύτως απαράδεκτη και καταδικαστέα. Η επιλογή αυτή δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές πρακτικές όποιου τύπου. Δεν έχει καμία λογική και δικαιολόγηση. Είναι μια σκοτεινή και τυφλή εγκληματική ενέργεια.
Ευθύνη της πολιτείας είναι η εξιχνίασή της, κόντρα στην κυβερνητική λογική, που είδε το γεγονός ως αφορμή για μια ευρύτατη επίθεση ενάντια σε όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς αντιπάλους της: αντιπολίτευση, κινητοποιήσεις, αγώνες. Ορισμένοι μάλιστα το τερμάτισαν, όπως ο κ. Κυρανάκης, μιλώντας περίπου για συνέχιση του εμφυλίου πολέμου της δεκαετίας του 1940. Είναι απαράδεκτη η κυβερνητική προσπάθεια εγκληματοποίησης του κινήματος, και ταυτόχρονα θυματοποίησης όλων αυτών που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν για πολλά εγκλήματα ενάντια στη χώρα και τους ανθρώπους της.
Η Ν.Δ., στριμωγμένη από τη λαϊκή δυσαρέσκεια, τα απανωτά σκάνδαλα, την άμεση χειραγώγηση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης και τα συνεχόμενα μπαζώματα παντός τύπου, επιχειρεί να περάσει στην αντεπίθεση εκμεταλλευόμενη την εγκληματική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη. Επιτίθεται λέγοντας πως όποιος την αντιπολιτεύεται ή θεωρεί πως πρέπει να φύγει αμέσως ή και να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται για συστημικά εγκλήματα (Τέμπη) ή τεράστια σκάνδαλα και ληστείες (ΟΠΕΚΕΠΕ ή Υποκλοπές), είναι ηθικός αυτουργός για την εγκληματική επίθεση στη Θεσσαλονίκη!
Φτηνό, ρηχό, αλλά για μερικές μέρες θα απασχολεί ως κεντρικό εσωτερικό θέμα. Θα κατακλύζει τα δελτία ειδήσεων, θα μεταθέτει την πολιτική συζήτηση στο πεδίο «ασφάλεια ή αναρχία», και θα προπαγανδίζεται το δόγμα της «μηδενικής ανοχής». Σκληράδα συσπείρωσης μιας παράταξης που κλυδωνίζεται, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Σημείο αντεπίθεσης του Μητσοτακισμού απέναντι σε όλους όσοι τον αμφισβητούν, εντός των νεοδημοκρατικών τειχών αλλά και εντός των ολιγαρχικών κύκλων. Εν ολίγοις, βρισκόμαστε μπροστά σε μια κλιμακούμενη επιθετική τακτική από πλευράς Μητσοτάκη.
Αυτό που έχει σημασία να αξιολογηθεί είναι το πώς επηρεάζεται το πολιτικό σκηνικό μέσα από το γεγονός του θανάτου εξαιτίας μιας ενέργειας, μιας απόπειρας, μιας παγίδευσης, ή και σαν αποτέλεσμα της κρατικής καταστολής ή κυβερνητικών αποφάσεων. Την ίδια στιγμή ο Αριστείδης Χαντζής χαροπαλεύει, σε δύσκολη και κρίσιμη κατάσταση μετά από 140 μέρες απεργία πείνας και αναλγησίας της εξουσίας. Την ίδια στιγμή μας κοροϊδεύουν με τη δίκη για τα Τέμπη, χωρίς κανένας από τους βασικούς υπεύθυνους να μην βρίσκεται καν στο εδώλιο, και με συνεχή μπαζώματα του κ. Φλωρίδη (που θα μείνουν στην ιστορία).
Η ίδια η εξέλιξη του συστήματος γεννά βία από κάθε πόρο του, και ταυτόχρονα το ίδιο το σύστημα εμφανίζεται ως ο τιμωρός και ο εγγυητής της «σταθερότητας», της «ασφάλειας», της «κανονικότητας». Η διάχυτη και τυφλή βία, καθώς και ο συμμοριτισμός, είναι τέκνα του ίδιου του συστήματος. Η φτωχοποίηση, ο αποκλεισμός, η ανεργία, η διάδοση των ναρκωτικών, η διασύνδεση μηχανισμών του κράτους με την εκτεταμένη μαφιοποίηση, η διαφήμιση της βίας και της εγκληματικότητας μέσα από τα ΜΜΕ, ο ατομικισμός και η απώλεια κάθε αξίας και νοήματος, όλα μα όλα οδηγούν στην τυφλή βία.
Μείωσε όλη την κοινωνική πρόνοια, λιγόστεψε τα κονδύλια για Παιδεία-Υγεία-Πολιτισμό, καλλιέργησε τον τζόγο κι από μικρές ηλικίες, βάλε σαν πρότυπο την ισχύ, τον μυώδη γορίλλα-φύλακα, νομιμοποίησε το ακαταδίωκτο για όσους έχουν άκρες με το σύστημα και το υπηρετούν πιστά, και τότε θα φουντώσει η βία παντού. Μετά οι ίδιοι κάνουν σημαία τη «μηδενική ανοχή». Έχει φορεθεί σε πολλές χώρες, έχει και αποτελεσματικότητα. Καλλιεργεί φοβικά και συντηρητικά ανακλαστικά.
Η κοινωνικότητα είναι το αντίδοτο. Μια κοινωνία φροντίδας, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς. Μια κοινωνία και μια πολιτική προσφοράς και ευθύνης. Όχι, αυτά δεν είναι ουτοπικά. Θέλουν να μας επιβάλλουν να τα θεωρούμε ανέφικτα. Θέλουν να διαλύσουν την κοινωνία και τους δεσμούς ανάμεσα σε όσους τη συναποτελούν. Όλοι εναντίον όλων, μοναδικό ενδιαφέρον το ατομικό, και τίποτε άλλο. Ο φοβισμένος πολίτης είναι βούτυρο στο ψωμί του συστήματος. Ο σκέτα ψηφοφόρος-υπήκοος που κρύβεται στη γωνιά του, ακόμα καλύτερα.
Εκεί βρισκόμαστε. Αυτό επιδιώκουν. Έτσι νομίζουν ότι θα αντιστρέψουν το γενικό κλίμα.
Γι’ αυτό και η προβολή μιας άλλης Πολιτικής είναι ο κρίσιμος κρίκος!
