της Μαρίας Μαραγκουδάκη
Αγαπητέ μου γνωρίζεις, φυσικά, πως δεν πρόκειται να προσβάλω κανέναν από τους δυο μας με τον ισχυρισμό ότι η πρόταση μου είναι η φωνή των Διευθυντών, των Διευθυντών Νέας Γενιάς. Για την ακρίβεια, αν είχα γνώσεις φιλοσοφίας (ποτέ δεν είναι αργά), είτε, έστω, κοινωνιολογίας (και πάλι ποτέ δεν είναι αργά), θα είχα κάποιο εύστοχο σχόλιο για τη νέα εποχή την οποία διανύουμε, όπου η θεωρία του Μαξ Βέμπερ παρουσιάζει ήδη (άλλα κράτη περισσότερο προηγμένα έχουν αναθεωρήσει προ εικοσαετίας) σημάδια γήρανσης, μην πω σήψης, και δη προχωρημένης. Συχνά παρατηρείται κατάχρηση εξουσίας για προώθηση μικροκομματικών και, εν τέλει, προσωπικών συμφερόντων, άλλωστε έχω προσωπική εμπειρία όταν ως επόπτης τμήματος, απέτυχα οικτρά προ πενταετίας στην προσπάθεια μου να προσθέσω (εκμεταλλευόμενος ένα παραθυράκι του νόμου) δύο δικά μου άτομα ως υφισταμένους με στόχο να ισχυροποιήσω τη θέση μου και τις θέσεις μου. Δεν το θεωρώ ανήθικο. Είναι φυσιολογικό. Ισχύει όπως ισχύει και στα αέρια, καταλαμβάνουν όλο τον διαθέσιμο χώρο, έτσι και η επιθυμία για επέκταση εξουσίας καταλαμβάνει με κάθε τρόπο οτιδήποτε προσφέρεται για την ολοκλήρωσή της. Ακόμη παρατηρείται το φαινόμενο εργαζόμενοι να προάγονται και συνεχώς να προάγονται και να προάγονται μέχρι του σημείου να είναι ανίκανοι να προαχθούν περαιτέρω, οπότε παραμένουν στο σημείο ανικανότητας τους ως την συνταξιοδότησή τους και κανείς δεν μπορεί να τους ξεφορτωθεί πλέον. Ο Μαξ Βέμπερ είναι ξεπερασμένος, δεν χωρά καμία αμφιβολία, και ο Γενικός Γραμματέας (αν και, εκ των πραγμάτων, άνθρωπος της εκάστοτε κυβέρνησης), είναι προικισμένος με μεγάλη (μεροληπτική ενίοτε) αντιληπτικότητα, αναμφισβήτητα διαθέτει διπλωματικές ικανότητες, άνθρωπος των παρασκηνίων και μετρ της δολοπλοκίας, αν κρίνω το πως χειρίστηκε διακριτικά (χωρίς να φανερωθεί ο ίδιος πουθενά) το θέμα των απεργών μηχανικών προ εικοσαημέρου διχάζοντας ύπουλα την ηγεσία των συνδικαλιστών. Κάθε κράτος θεμελιώνεται στη βία, είπε ο Τρόσκι το 1918, η βία είναι ένας χαμαιλέοντας που παίρνει το χρώμα της εποχής και η εποχή μας χρειάζεται Διευθυντές Νέας Γενιάς, οι οποίοι πρέπει να ορίζονται με κριτήρια ιδιωτικοοικονομικά και όχι αρχαιότητας και να είναι ικανοί να εφαρμόσουν τις αρχές του νέου Μανατζμέντ.
Και, δεν ξέρω αν θυμάσαι πως, πριν είκοσι τρία έτη (παρά δύο μήνες για την ακρίβεια), ένα πρωινό, ημέρα Τετάρτη, και ώρα 8.17 πάτησα για πρώτη φορά το μαρμάρινο τούτο κατώφλι, κιτρινισμένο, βρώμικο, κατάστικτο από λεκέδες με μια λεία λακουβίτσα σχηματισμένη ανεπαίσθητα, ήδη από τότε, στο κέντρο, προφανώς από τα αμέτρητα πατήματα, γιατί, όπως γνωρίζεις, σε κάθε πάτημα άπειρα μόρια από το μάρμαρο αποκολλώνται και προσκολλώνται στις σόλες των παπουτσιών των διερχομένων το κατώφλι τούτο του Υπουργείου Εργασίας και είτε παραμένουν προσκολλημένα εκεί στις σόλες είτε μεταφέρονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Οι Διευθυντές Νέας Γενιάς θα περιορίσουν, με τη βοήθεια της ραγδαίας αναπτυσσόμενης τεχνολογίας, στο ελάχιστο τα πατήματα στα μαρμάρινα τούτα σκαλοπάτια, συμβάλλοντας έτσι στην καθαρότητα των χώρων…
Στον τρίτο όροφο, γραφείο τριακόσια πέντε, ήταν αρχικά το γραφείο μου. Ο εργασιακός μου βίος ήταν ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους και τέσσερις πανομοιότυπους μεταλλικούς φοριαμούς αρχειοθέτησης, ορθολογικά τοποθετημένους στο μέσον ακριβώς κάθε τοίχου, γκρι χρώματος και προτεσταντικής ηθικής, ξέχειλοι και οι τέσσερις με φακέλους όλων των χρωμάτων δημοκρατικής ελευθερίας, για το περιεχόμενο και τη φύλαξη των οποίων έφερα την ευθύνη, ενώ την εποπτεία για μένα και για τους τέσσερις φοριαμούς προτεσταντικής ηθικής ασκούσε ο του τετρακόσια ένα στον τέταρτο όροφο, ενώ ο του πεντακόσια δύο στον πέμπτο όροφο ήταν τυπικά υπεύθυνος για τον του τετρακόσια ένα, άρα και για μένα και για τους φοριαμούς και για τους φακέλους μου (αν και όταν κάποιο ποντίκι μασούλισε έναν κίτρινο φάκελο δεν έπαιρνε χαμπάρι κανένας άλλος πλην εμού), επί πλέον ο του πεντακόσια δύο συνομιλεί με μετακλητούς, με τον Γενικό Γραμματέα και ενίοτε, ανάλογα με το θέμα, παρευρίσκεται και εκφέρει άποψη σε συνεδριάσεις με τον εκάστοτε Υπουργό διαδραματίζοντας ρόλο σε κρίσιμες αποφάσεις πάντοτε μέσα σε πλαίσια και κανόνες προτεσταντικής ηθικής, διαιωνίζοντας προς ίδιο, πάντα, όφελος τις παθογένειας της γραφειοκρατίας.
Μετά από είκοσι τρία έτη (παρά δύο μήνες για την ακρίβεια), η θέση μου στο πέμπτο όροφο και δη στο πεντακόσια δύο γραφείο μου επιτρέπει να προτείνω αναγκαίες αλλαγές (με το ρίσκο όχι μόνο να μην γίνουν δεκτές, αλλά να περιέλθω σε δυσμένεια) ώστε να εξυπηρετηθούν οι σύγχρονες απαιτήσεις σ’ ένα ραγδαία εξελισσόμενο περιβάλλον, κι αυτό απαιτεί την ανάληψη πρωτοβουλιών από τους Διευθυντές αυτής της Νέας Γενιάς και την ανάληψη ευθυνών.
Αγαπητέ μου για ένα πράγμα έχω βεβαιότητα, αν είχα τη δυνατότητα, μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα που αποκαλούμε πρόοδο θα επινοούσα ένα κρανίο με αριθμό αντί για κάθε πρόσωπο.
