του Γιώργου Κυριακού
Το νέο κίνημα στην Αλβανία, το οποίο έχει θέσει πολιτικούς στόχους [1], εξαπλώνεται και εκτός των Τιράνων, γκρεμίζοντας περιφράξεις και υποδομές εμποδίων προς τις παραλίες. Τέτοιου είδους δράση ήταν και η πρόσφατη εξόρμηση διαδηλωτών στην παραλία Κακομαία του χωριού Νιβίτσα Χιμάρας, που κατέχει το αρχέτυπο της κακοποίησης και του αποκλεισμού, η οποία διοργανώθηκε από τον υποψήφιο δήμαρχο του ΚΕΑΔ, Πέτρο Γκικουρία, και υποστηρίχθηκε από την ΟΜΟΝΟΙΑ Χιμάρας. Και σε αυτήν την περίπτωση, η συνεργασία Αλβανών και Ελλήνων έφερε αποτελέσματα.
Ωστόσο το κίνημα φαίνεται ότι καλύπτεται μονόπλευρα από την αλβανική εθνική έκφραση, απομακρύνοντας τις πιθανότητες κοινωνικής, έστω, αναγνώρισης των (μη αναγνωρισμένων ως μειονοτικών) Ελλήνων που ζουν στα πατρογονικά τους εδάφη. Η εθνικοποίηση του ζητήματος καταπάτησης περιουσιών στο Σβερνέτσι και στην Άρτα, όπου η ελληνική κοινότητα απoτέλεσε για μια ακόμα φορά το βαρόμετρο δημοκρατίας και δικαιοσύνης, και ήταν η αφορμή για την πυροδότηση του νέου κινήματος σε ολόκληρη την Αλβανία, εκφράζει μια νοοτροπία η οποία δεν φαίνεται να ξεπερνιέται από τις κατά τα άλλα θετικότατες εξελίξεις που προκύπτουν στη γειτονική χώρα.
Από την άλλη, κοινής σημασίας εργολαβίες και επενδύσεις με την Ελλάδα, που κακοποιούν τη φύση προς όφελος των κερδών ολίγων (ξένων «επενδυτών» και των Αλβανών και Ελλήνων συνεργατών τους), είναι αυτές που ενώνουν το πολιτικό προσωπικό και των δύο χωρών. Άλλωστε, η πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που για πρώτη φορά ανέφερε την κατά τα άλλα διεθνώς αναγνωρισμένη Ελληνική Μειονότητα (τι θρίαμβος κι αυτός!), έβριθε από ανέξοδες προτροπές προς την κυβέρνηση του Έντι Ράμα, οι οποίες ωστόσο κατέληγαν στη διαπίστωση ότι η Αλβανία έχει κάνει «πρόοδο» – δίνοντας έτσι χώρο στην αρμόδια και με εξουσία Επίτροπο Μάρτα Κος να διαβεβαιώνει πως θα πάνε όλα καλά με τις «επενδύσεις». Κοινοί οι νονοί των εργολάβων, κοινά τα συμφέροντα… Πώς θα τα βρουν οι λαοί όμως;
Καταγγελίες για «διείσδυση», και ανησυχίες των ελίτ
Εν τω μεταξύ ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν οι δηλώσεις του Άρμπεν Κόλα, που θεωρείται ένας εκ των πρωτεργατών της κινητοποίησης, ο οποίος υποστήριξε ότι εντός των συγκεντρώσεων δρουν ομάδες που επιχειρούν να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα της διαμαρτυρίας [2]. Ο Κόλα ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν κύκλοι που προσπαθούν να προσδώσουν στην κινητοποίηση εθνικιστικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά, ενώ ανέφερε ότι οι διοργανωτές προτίθενται να δημοσιοποιήσουν στοιχεία για τα πρόσωπα που θεωρούν υπεύθυνα για αυτές τις ενέργειες. Επιχείρησε επίσης να αποστασιοποιήσει το κίνημα διαμαρτυρίας από πρόσφατο περιστατικό, που αφορούσε το κατέβασμα ισραηλινής σημαίας από διαδηλωτή, λέγοντας ότι η διαμαρτυρία δεν στρέφεται κατά ξένων κρατών ή λαών. Όπως ανέφερε, οι κινητοποιήσεις έχουν αποκλειστικά εσωτερικό πολιτικό χαρακτήρα και επικεντρώνονται στα αιτήματα για λογοδοσία της κυβέρνησης υπό τον Έντι Ράμα…
Το νέο κίνημα που συνταράσσει την Αλβανία προβληματίζει πάντως και τη δική μας ελίτ, μάλλον ως ένα ακόμη «κακό παράδειγμα». Είναι χαρακτηριστικό άρθρο του κ. Τζίμα στην Καθημερινή, όπου παρομοιάζει τους διαδηλωτές με τον «ετερόκλητο όχλο» των ελληνικών Πλατειών… Έτσι, κατά τον αρθρογράφο, στην πλατεία Σκεντέρμπεη των Τιράνων συνυπάρχουν (με αυτή τη σειρά!) «Αλβανοί του Κοσόβου και της Βόρειας Μακεδονίας που λειτουργούν για λογαριασμό του Άλμπιν Κούρτι, Μουσουλμάνοι αντισημίτες-ερντογανιστές, φανατικοί εθνικιστές, σωματεία Τσάμηδων, οργανώσεις οικολόγων και ΛΟΑΤΚΙ, και ΜΚΟ χρηματοδοτούμενες από τον Σόρος». Ο κ. Τζίμας, με αγωνία για την τύχη του εδώ πολιτικού συστήματος αλλά και του εκεί, εκφράζει διακριτικά μια ανησυχία για πιθανή «ακύρωση του πρότζεκτ του Κούσνερ στη Σβέρνιτσα, ακόμη και λόγω πίεσης από την Ε.Ε. ή πιθανής αποχώρησης των ίδιων των επιχειρηματιών χρηματοδοτών, όπως έγινε με την επένδυση του γαμπρού του Τραμπ στο Βελιγράδι» [3]. Μάλλον ξεχνά ότι, προς απογοήτευση (και) του Βούτσιτς, η τύχη της βλάσφημης «επένδυσης» του Κούσνερ στο Βελιγράδι δεν αποφασίστηκε ούτε από τον ίδιο ούτε από την Ε.Ε. Αντίθετα, κρίθηκε από το σερβικό δικαστήριο, φυσικά υπό την πίεση της λαϊκής κινητοποίησης. Ή μήπως αυτό ακριβώς είναι που θέλει να ξορκίσει;
[1] «Η διαμαρτυρία στην Αλβανία δεν είναι μόνο ένα οικολογικό κίνημα» (φύλλο 781).
[2] «Αντικυβερνητική κινητοποίηση στην Αλβανία» (apenadi.blogspot.com, 21/6/2026).
[3] «Οι “φυλές” των διαδηλωτών και η στρατηγική του Ράμα» (www.kathimerini.gr, 22/6/2026).
