Σχολιάζει ο Δώρος Μελιανίτης
– «Λεφτά υπάρχουν». Οι κιμπάρηδες του ελληνικού Δημοσίου διέθεσαν τεράστια ποσά για τη διάσωση και αναδιάρθρωση της Τράπεζας Αττικής και της Παγκρήτιας Τράπεζας. Το περίεργο εδώ είναι ότι το νέο σχήμα, αυτό της CrediaBank, ελέγχεται από ιδιώτες! Γνωστή η συνταγή, δεν είναι δα η πρώτη φορά: Το Δημόσιο πληρώνει τα σπασμένα και ταμείο κάνουν οι φίλοι της κυβέρνησης. Διευθύνουσα σύμβουλος της CrediaBank, αν καλά θυμάμαι, είναι η κα Έλενα Βρεττού, βετεράνος τραπεζικός και σύζυγος του επιχειρηματία Αλέξανδρου Εξάρχου, που είναι επίσης διευθύνων σύμβουλος του ομίλου AKTOR (και κάτοχος του 20% του βασικού μετόχου της Παγκρήτιας). Δεν υπονοώ κάτι επιλήψιμο. Το γράφω μόνο για να υποστηρίξω ότι ο θεσμός της οικογένειας δεν διέρχεται για όλους κρίση, και ότι ορισμένοι τα καταφέρνουν περίφημα να συνδυάζουν και οικογένεια και μπίζνες.
– Επίσης, σκέφτομαι και συμπονώ, ολοένα και συχνότερα τον τελευταίο καιρό, τον ιστορικό του μέλλοντος που, όταν με το καλό ασχοληθεί με την εποχή μας συμβουλευόμενος τα δημοσιεύματά της, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρωτεύον ζήτημα των νεοελλήνων ήταν τα κέντρα ευεξίας και η αντιγήρανση.
– Υπάρχουν βεβαίως κι αυτοί που οι τράπεζες (και οι θυγατρικές τους) υπεξαιρούν τα σπίτια τους, αλλά αυτοί είναι, κάπως, περιορισμένης ορατότητας. Ενώ οι τράπεζες (και οι θυγατρικές τους) που σοβατίζουν με χαρούμενα χρώματα τα σχολεία των παιδιών τους έχουν «εταιρική ευθύνη» και βρίσκονται πρώτο τραπέζι πίστα.
– Και αυτό φαίνεται να είναι η προοπτική της χώρας: Η υπεύθυνη πίστα: Όσος χώρος μείνει «αναξιοποίητος» από καζίνα, εμπορικά κέντρα και πράσινα άλογα να γίνει πίστα στην οποία οι υπέρβαροι θα λικνίζουν τα ιθαγενή κάλλη τους.
Είπαμε, ωραία είναι η ελευθεροτυπία, αλλά ωραιότερες είναι οι (βρωμο)δουλειές που της επιτρέπουν να παριστάνει την ωραία.
– Ακόμη και η Μητρόπολη Πειραιώς την ετήσια φιλανθρωπική της εκδήλωση στο Βεάκειο την έκανε με την ευειδή κα Κατερίνα Λιόλιου που, απ’ ότι μαθαίνω, ξεσήκωσε τους φιλάνθρωπους και συγκίνησε τον Δέσποτα άδοντας το τελευταίο της σουξέ: «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό».
– Σε άλλον ζητήθηκε ο λογαριασμός και, εντέλει, άλλος τον έφερε. Ο εκ μεταγραφής υφυπουργός Εξωτερικών κ. Χάρης Θεοχάρης σε μια κρίση ειλικρίνειας χώρισε το μουσικόφιλο πόπολο σε «νοικοκύρηδες» και «κακομοίρηδες». Και πολύ με στεναχώρησε που εκ των υστέρων πήρε πίσω τον χαρακτηρισμό «κακομοίρηδες» κάνοντας λόγο για «λάθος διατύπωση», «δεν αναφερόμουν στους πολίτες» κ.λπ.
– Παλαιότερα στη χώρα ήσουν ό,τι δηλώσεις. Σήμερα μπορείς να δηλώσεις ό,τι σου κάνει κέφι. Ο κομπέρ της κυβέρνησης, λόγου χάριν, Άδωνις Γεωργιάδης δήλωσε ότι η Ελλάδα διανύει «την πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας». Κανένα πρόβλημα. Αυτή είναι η δουλειά των παλιάτσων. Το πρόβλημα εν προκειμένω το έχουν όσοι, ελλείψει χιούμορ, δεν καταλαβαίνουν τους αστεϊσμούς και τους παίρνουν στα σοβαρά.
– Σοβαρή είναι και η παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Δικαστικό Συμβούλιο. Ο κ. Τριαντόπουλος δεν ήταν η τελευταία τρύπα του κυβερνητικού ζουρνά. Ήταν «παρά τω Πρωθυπουργώ». Αλλά δεν βαριέσαι; Ο άλλος εκ μεταγραφής, επίσης, υπουργός, που χαρακτήρισε «μπάζα» όσους αναφέρονται στο μπάζωμα, είναι ακόμη στη θέση του.
– Σε νέα θέση βρέθηκε ο κ. Αλέξης Τσίπρας που προχθές επισκέφθηκε το Άγιο Όρος. Βεβαίως, ποιος είμαι εγώ να κρίνω τις πνευματικές αναζητήσεις ή την (προεκλογική) μετάνοια ενός συνανθρώπου μου. Αλλά πάλι κάτι δεν μου κάθεται καλά με όσους «βρίσκουν το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης» φωτογραφιζόμενοι και μου έρχεται ‒Θεέ μου συχώρα με‒ να αναφωνήσω: Ε, δεν έχει τον Θεό του ο μπαγάσας!
Όσα έχω ζήσει, τα ’χει πει η Βίσση!
Ο λαός τραγούδι θέλει, φτάνουν τα προβλήματα! Λαός και Κολωνάκι αντάμα στο κλαμπ ΟΑΚΑ. Και η ΔΕΗ που κόβει το ρεύμα του κοσμάκη «γίνεται ξανά ο καταλύτης που ζωντανεύει το όραμα». Χορηγός αισθήσεων και παραισθήσεων. Τιμές εισιτηρίων: οι όρθιοι από 34 έως 65. Οι καθήμενοι από 23 έως 320. Και για τη βιπ κερκίδα 477 με ποτό υποδοχής, τσιμπιτουάρ και δύο ποτά ανά άτομο. Τσίπικα πράγματα! Δηλαδή, άμα κάποιος μεράκλωνε και ήθελε τρίτο πόσο του το χρέωναν;
Και η Άννα από τη Μεγαλόνησο που ξεκίνησε την καριέρα της με τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», η «Αννούλα» που κοντεύει τα εβδομήντα δεν χαίρεται τη σύνταξη και τα εγγονάκια της. Υπηρετεί το θέαμα. Μπλαστρώνεται, προσγειώνεται με γερανούς σε γήπεδα, τραγουδάει και χοροπηδάει κάτω από προβολείς! Τι να πω; Μάλλον ζηλεύω. Τα γεράματά της να έχουμε οι υπόλοιποι!
Ωστόσο, θυμάμαι ότι κάποτε μας δονούσε του Διακογιάννη η φωνή. Τώρα μας δονεί του Καρβέλα η άθλια στιχουργική!
Υ.Γ.: Και για να μην λέτε ότι όλο γκρινιάζω, τη βραδιά που είχαμε το φαντεζί σόου της Βίσση, είχαμε κοσμοπλημμύρα και στο 52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή. Δεν υπήρξα ποτέ κνίτης, αλλά οι νέοι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο (και όχι να βολευτούν στον κόσμο) είναι πολύ φίλοι μου (και ελπίζω μεγαλώνοντας να μην μοιάσουν σε κανέναν Θεοδωρικάκο).
Δρόμος της Αριστεράς
