Διαβάζοντας τα 14 σημεία του «μνημονίου συνεννόησης» ΗΠΑ-Ιράν, μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί ότι το Ιράν δεν ηττήθηκε στις 110 μέρες του πολέμου, ότι έχει θέσει όρους που το αναβαθμίζουν στην περιοχή, και ότι οι ΗΠΑ δεν πέτυχαν τους στόχους που είχαν όταν εξαπέλυαν –μαζί με τον σιωνιστικό συνέταιρό τους– τον πόλεμο. Άρα:
- Πρώτον, παρά τις ασάφειες, και τα προβλήματα που θα αναδυθούν στις 60 μέρες πιο λεπτομερών διαπραγματεύσεων, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν υποστεί πολιτική και στρατιωτική ήττα – στην περιοχή του Κόλπου και σε όλο το «δυτικό ημισφαίριο». Δεν πέτυχαν τους στρατηγικούς στόχους τους, βγαίνουν λαβωμένοι και με πολλά προβλήματα στο εσωτερικό τους, και επισπεύδουν διαδικασίες απεμπλοκής από έναν πόλεμο που δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να κερδίσουν.
- Δεύτερον, ανεξάρτητα από οτιδήποτε συμβεί –επειδή όλα είναι στον αέρα: ακόμα και οι συνομιλίες στην Ελβετία, που έπρεπε να ξεκινήσουν χθες, αναβλήθηκαν– καταγράφηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ότι ο συσχετισμός ανάμεσα στη Δύση και το «Υπόλοιπο» του κόσμου έχει τροποποιηθεί σημαντικά. Οι ΗΠΑ δεν είναι ο αδιαμφισβήτητος πλανητάρχης.
- Τρίτον, παρόλο που στην ιστορία υπάρχουν πολλά παραδείγματα ενός μικρού και αδύναμου λαού να νικά έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο, η επιτυχία του Ιράν έχει ορισμένα «νέα» χαρακτηριστικά: Χρόνια προετοιμασίας, σχέδιο αποτροπής και ισχυρότατου πλήγματος στον αντίπαλο, πατριωτική ενότητα του λαού και πνεύμα θυσίας στον αγώνα. Αλλά όχι μόνο: στρατηγικό σχέδιο άμυνας που θα προκαλούσε μια παγκόσμια κρίση σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, των ψηφιακών επικοινωνιών, των μεταφορών, της ενέργειας, των βάσεων των ΗΠΑ στην περιοχή και των αντιδραστικών συμμάχων τους στον Κόλπο. Αυτά φαίνεται ότι δεν τα υπολόγισαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.
- Τέταρτον, Κίνα και Ρωσία, που δεν ήθελαν κλιμάκωση, ευνοούνται πολλαπλά από αυτήν την εξέλιξη. Μεταξύ άλλων διότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, το «δυτικό ημισφαίριο» βρίσκεται πλέον σε πολύ δύσκολη θέση και με εξαιρετικές αντιθέσεις στο εσωτερικό του. Πάσχει από κρίση στρατηγικής, αλλά και από πολυδιάσπαση και ενδορρήξεις. Το βαθύ κράτος στις ΗΠΑ βρίσκεται σε σοβαρή κρίση και ο Τραμπ, αντί να πετύχει μια ανασύνταξη και ισχυροποίηση των ΗΠΑ, τα έχει κάνει όλα πολύ χειρότερα.
- Πέμπτον, οι αντιθέσεις στο «δυτικό ημισφαίριο» είναι εξόφθαλμες. Δείτε τις σκληρές δηλώσεις του αντιπροέδρου Βανς προς το Ισραήλ, τις επιθέσεις του υπουργού Πολέμου Χέγκσεθ στους Ευρωπαίους συναδέλφους του στη σύνοδο του ΝΑΤΟ (αποκάλεσε τη στάση τους «ντροπιαστική» και τους κατηγόρησε ότι σαμποτάρισαν τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν), αλλά και αυτά που έρχονται ως εξελίξεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου ο Τραμπ πιθανά να μην φθάσει ως το τέλος της θητείας του. Αυτά δείχνουν τεράστιες δυσκολίες διαχείρισης της κρίσης και αποδρομής του «δυτικού ημισφαιρίου».
- Έκτον, και πολύ σημαντικό για τους λαούς, τις κυρίαρχες χώρες, τους εργαζόμενους όλου του κόσμου: παρόλο που κάνουν λόγο για «ειρήνη», για «εκεχειρίες», για «οικονομικό υγιή ανταγωνισμό», η τάση προς τον πόλεμο είναι μια βασική επιλογή για τις δυνάμεις του συστήματος. Είναι «φυσιολογική» συνέπεια της παγκόσμιας πολυοργανικής κρίσης ενός συστήματος, και του ανταγωνισμού που γεννάται ανάμεσα σε κοσμοκρατορικές δυνάμεις στο έδαφος αυτό. Η τάση προς τον πόλεμο δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Οι εστίες παραμένουν ενεργές – δείτε τι γίνεται στον πόλεμο ΝΑΤΟ/Ουκρανίας ενάντια στη Ρωσία, που συνεχώς εντείνεται, ή τις εμπλοκές στον Λίβανο, που θα συνεχιστούν. Οι εξοπλιστικοί προϋπολογισμοί και οι προετοιμασίες όλων για πολέμους είναι πρώτη προτεραιότητα παντού.
Μπορεί μια χώρα όπως η Ελλάδα να βγάλει σωστά συμπεράσματα από όλα αυτά, και να χαράξει μια δική της εθνική και κοινωνική στρατηγική; Ειδικά σε συνθήκες που το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας ολοένα οξύνεται και βαθαίνει; Ο μεταπρατικός κόσμος (ελίτ, ολιγάρχες, πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, και πλειοψηφία της διανόησης) έχει κάνει την επιλογή του «συμπληρώματος» των ΗΠΑ-Ισραήλ-ΝΑΤΟ, και ακολουθεί όλο το πρόγραμμα της στρατιωτικοποίησης και της οικονομίας πολέμου που οργανώνει η Ε.Ε. Στα πλαίσια αυτά, είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί και όσα θα διεκδικήσει η Τουρκία (ως σημαντικός περιφερειακός παίκτης) στον γεωπολιτικό αναδασμό που είναι σε πλήρη εξέλιξη στην περιοχή μας…
Όπως βλέπετε όλοι, έχουμε εισέλθει στο προεκλογικό τοπίο αλλά απουσιάζουν ηχηρά όλα αυτά τα ζητήματα. Υπάρχει όμως ένα στημένο σασπένς και μια πλειοδοσία διαχείρισης: ποιος θα νικήσει, ποιος θα κατακτήσει την αυτοδυναμία, ποιος θα καταπολεμήσει την ακρίβεια με «πόσο κάνει» ή με υποσχέσεις δωρεάν μεταφορών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για κάποιες ώρες. Οι δυνάμεις αυτές προωθούν έναν «συστημικό λαϊκισμό» υποσχέσεων που δεν θα τηρηθούν, αφού το πλαίσιο είναι ήδη προκαθορισμένο (το ξέρουν, μα το αποκρύπτουν). Μετά τις εκλογές έρχεται πάντα η «διόρθωση».
Σαν να μην βλέπουν τα τεράστια κύματα και τα μεγάλα τραντάγματα που έρχονται στην περιοχή, στην οικονομία, στην καθημερινότητα.
Είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ μια «νέα συνείδηση»!
